Salvo

Daar, daar, daar ligt een grote lange stok. O snel Chrisje, pak hem voor mij. Ik heb het zo koud. De ijsblokjes staan bijna tot aan mijn lippen. Snel, snel. Ik ben dan misschien wel koelbloedig. Maar straks stolt mijn bloed. Ik mag absoluut geen bloedpegels krijgen. [i]Chrisje is helemaal beduusd van het voorval en ziet hoe Smiecht de bibber krijgt. Hij bibbert zo hard dat zijn grote flaporen hard op het ijs slaan. Het maakt een schel geluid. Alsof iemand met bekkens slaat. Het tafereel is best wel komisch. Chrisje schiet dan ook keihard in de lach. Een dubbele lach. Want ze lacht ook van de zenuwen. Haar lachsalvo’s reiken tot in de verre omtrek en blijven niet onopgemerkt. Zo ook het bekkengekletter van Smiecht. Een stukje verder in het bos worden de geluiden al gauw opgemerkt door mams.[/i]

Wat zijn dat voor vreemde geluiden? Deksels, wat een maf kabaal. Hee, en dan die lachsalvo’s erachter. Daar loopt iemand in het bos keihard te balken. Maar … maar … maar … ik herken die lach. De … de … de … dat … dat is de lach van mijn Chrisje. Ia, ia, iaaaa … dat kan niet missen. Chrisje! Chrisje! Chrisje!. Waar ben je? Meissie, meissie … ik ben in de buurt!

[i]Al snel heeft Chrisje haar zenuwen onder bedwang en schat ze de ernst van de situatie op juiste waarde in. Sterker nog. Ze handelt er ook naar. Heel bijzonder voor een meissie van amper zes. Ze weet uit recente eigen ervaring dat watertrappelen erg vermoeiend kan zijn. Vlug pakt ze de lange grote stok en schuift hem richting Smiecht. Hopelijk heeft ze voldoende kracht om hem aan wal te trekken. Met bibberende handjes pakt Smiecht de stok vast en probeert via de stok uit het water te klimmen. Intussen zoekt mams verder naar haar meissie.[/i]

Waarom moet mijn meissie toch zo lachen? Heeft ze plezier? Dat kan toch niet. Ze is verdwaald. Net als ik. Nee … nee … nee … ze lacht niet voor haar plezier. Ze lacht van de zenuwen. Ja … ja … ik hoor het aan haar laatste iaaaa. Verdomme … die ging door merg en been. Niet echt handig nu, met die soepbenen van mij. Wat is er toch aan de hand met mijn meissie. Vlug, vlug … ik moet de sesamzaden volgen. Ze moet hier vlak in de buurt zijn. Chrisje! Chrisje! Ik kom eraan.

[i]Voorzichtig probeert Smiecht het ijs op te klimmen. Maar dat lukt niet echt. Chrisje heeft niet voldoende kracht om de stok met het gewicht van Smiecht naar zich toe te trekken. Tot haar spijt moet ze loslaten. Op het gezicht van Smiecht verschijnt lichte paniek. Zijn oren beginnen steeds harder te flapperen van de kou. Met een bijkomend voordeel. Het breekt het ijs rondom hem heen in kleine stukjes. Tot op circa drie meter van de wal. Daar is het ijs te dik. Wat nu?[/i]