Scenario ‘s

Wat mij, en natuurlijk klinkt dit bijzonder pretentieus, wat mij bijzonder gemakkelijk lijkt, is het schrijven van een scenario. Maak een lijstje van een honderdtal vooroordelen en clichés en verwerk die in een dun verhaaltje. Plak het geheel op de hoofdrolspelers en je hebt al de helft van de punten. De rest laat je over aan het al of niet aanwezige talent op de set en de stielkennis van de regisseur en de technici. Een sfeer scheppend muziekje zet de puntjes op de i. Succes verzekerd.
Neem nu bij wijze van voorbeeld de detective. Bijna altijd een ietwat sjofel slecht geschoren heerschap dat door verregaande eigenzinnigheid ruzie krijgt met de hogere in rang. Dat heerschap in rang is dan op die plaats terecht gekomen door een naar vriendjespolitiek ruikend beleid. En, eigenaardig, hoe viezer de detective zijn rol neerzet, hoe meer hij rookt en goedkope hij whisky drinkt, hoe beter hij het doet bij de vrouwtjes.

Eerste vooroordeel op het lijstje, de schone en het beest. Dit nu reeds decennia ‘s lang uitgemolken scenario gaat er nog steeds in als zoete koek. Bijna elke film steunt op dat gegeven. Varianten op dit thema zijn de arme en de rijke of daarbij nauw aansluitend, de verschillen in stand binnen een meestal zeemzoeterige bekakte samenleving. Geef bij dergelijke toestanden aan de hoofdrolspeler nog een brokje terechte opstandigheid en de gemiddelde T.V. kijker heeft het zitten. Tissue, tissue…

Voor alle duidelijkheid, wat hier vooraf geschreven is, is niet kritisch bedoeld. Ik kijk vrij graag T.V. en neem het soms wel voorspelbare en het steunende op voorgekauwde scripts er meestal met plezier bij. Maar, hier ben ik wel bij een vraag gekomen die ik me al duizenden keren gesteld heb: Hoe kijkt, niet de ‘ Jan met de pet’ maar de in de film ook duidelijk geviseerde en ook wel op vooroordelen steunende ‘dikke nekken persoon’ naar een dergelijke scenario’s?

Voorbeeld: Een man, in het dagelijkse leven een industrieel, komt thuis van zijn werk. Dure auto, mooie villa, gaat naar de bar en neemt er een stevig drankje om eventjes bij te komen van alweer een drukke dag. Het is wel genoeg geweest. Eerst dat gesjoemel met een contract en daarna vier man aan de dijk gezet. Tussendoor een bestuursvergadering geleid waarbij zijn loonsverhoging en deze van twee directe medewerkers op de agenda stond. Hij kon dat maneuver in tijden van besparingen wel niet koppelen aan een logische besluitvorming. Hij heeft dan maar de arrogante wet van de sterkste laten gelden om zijn zin door te drukken… Zucht…Tijd voor wat ontspanning, tijd voor een filmpje…

Hoe kijkt een dergelijk iemand T.V. als hij, slim als hij is, vaststelt dat de scenarioschrijver een kopie van hemzelf op het beeld geplakt heeft. Hoe reageert hij als hij als het ware in een spiegel kijkt, een spiegel die hem een krenkende situatie voorhoud, een spiegel die hem verteld wat een zielig ordinair ventje hij in werkelijkheid is.

Goedkoop en misschien wel voor de hand liggend antwoord zou kunnen zijn dat dergelijke figuren niet naar T. V. kijken of toch zeker niet naar films met een dusdanig banaal lijkend gehalte. Goed, laat hem dan maar naar ‘Trends’ kijken of naar één of ander politiek debat. Laat hem maar zichzelf beschermen tegen de kwetsende waarheid.
Geef mij toch maar een levensstijl waarbij ik me niet hoef te schamen, een levensstijl die me nog de kans geeft mezelf te verliezen in een romantisch nostalgisch kijkstuk met aan de ene kant van de zetel een glaasje rode wijn en aan de andere kant een grienend vrouwtje.

Scenariootje schrijven? Poepsimpel.