Schrijven….heerlijk

Ik loop al enkele dagen rond met flarden en ideeën om eens een column te schrijven. Over wat weet ik nog niet precies. Plaats nemen achter het klavier en er aan beginnen heeft nog geen zin, het leid doch maar tot wat wezenloos voor zich uitstaren en enige losse pogingen om iets deftigs op het scherm te krijgen. Niets is bruikbaar en wordt genadeloos met de rechtermiddenvinger gedeletet. Plots, terwijl ik een pizza aan het klaarmaken ben, is het er. Op een tijdspanne van 7 minuten, de tijd dat de microgolfoven nodig heeft om via de “Crisp” stand de pizza van ijskoud naar knapperig heet te brengen, grabbel ik vlug naar een blad papier en noteer ik de ruggengraat van dit schrijven. Ik weet wat ik kwijt wil, later zal ik aan de hand van het kleine scenariootje moeiteloos ellenlange teksten op het blad hameren, het feest kan dan beginnen.
Een bijkomend groot genoegen bij een dergelijke aanpak is dat er wel een script is maar dat er zich bij het schrijven wendingen voordoen waardoor ik zelf het eindresultaat niet ken. Het niet weten waar dit me terecht zal brengen geeft me een aangenaam spanningsveld.

De column mag niet te lang zijn, niet te veel uitbreiden is de boodschap, mijn scenario zou me te ver doen afdwalen van de kern van dit schrijven. Welke kern?

Ofwel heeft men een zwaar actueel onderwerp dat bij machte is de column te dragen. Ogenschijnlijk is dit de gemakkelijkste methode bij het schrijven van een column. Het gebrek aan talent wordt moeiteloos opgevangen door de zelfs met rake bewoordingen omschreven situaties of personen. Het blijft niet altijd leuk en boeiend en vraagt voldoende kennis en interesse van de lezer.
De keuze van het onderwerp en de persoonlijke visie van de schrijver kan voor valkuilen zorgen. Ergernis creëren bij de lezer mag maar is niet altijd de essentie van het schrijven voor Column X.

Ofwel is er nauwelijks een onderwerp. Kleine dagdagelijkse gegevens worden op een speciale manier met passende bewoordingen onder de aandacht van de lezer gebracht waardoor er een aangenaam leesbaar stukje op het scherm verschijnt.
Ik denk dat dit laatste het best bewijs kan leveren van schrijverstalent, talent dat ik op Column X al vele keren, niet bedacht heb met passende aanmoedigingen, talent dat zelfs onder de noemer kunst kan vallen, talent dat kunst wordt.

Na het voltooien van het schrijven is er hopelijk een werkstuk, waardig om niet weggeklikt te worden, een tekst die nog enkele dagen mag blijven, hier en daar voor verbetering vatbaar, waar het vervangen van een woord nodig is, waar een kommaatje wonderen doet, waar een dt foutje de boel om zeep kan helpen.
Op zoek naar goedkeuring wordt hij voorgelezen aan vrouwlief die voldoende vertrouwen schenkt om er mee door te gaan. “Zit er toereikend aanvaardbaar talent in dit schrijven om het aan de buitenwereld, lees Column X, toe te vertrouwen?” is nog steeds mijn vraag.

Nee, een climax of een goede afsluiter is er niet, ik heb al mijn energie opgebruikt aan het totale schrijven. Een spel met woorden, meer is het niet, een wonder durf ik het noemen, de eigen gedachten in vreemde hoofden plaatsen. Schrijven…….heerlijk!!!!!!