Ik loop al enkele dagen rond met flarden van ideeën om eens een column te schrijven. Over wat weet ik niet precies. Plaats nemen achter het klavier en er aan beginnen heeft nog geen zin, het leid toch maar tot wat wezenloos voor me uitstaren en enkele losse pogingen om iets deftigs op het scherm te krijgen. Niets is bruikbaar en wordt genadeloos met de rechtermiddenvinger gedeletet. Plots, terwijl ik een pizza aan het klaarmaken ben, is het er. Op een tijdspanne van 7 minuten, de tijd dat de microgolfoven nodig heeft om via de “Crisp” stand de pizza van ijskoud naar knapperig heet te brengen, grabbel ik vlug naar pen en papier en noteer ik de ruggengraat van mijn schrijven. Ik weet wat ik kwijt wil, later zal ik aan de hand van het kleine scenariootje moeiteloos ellenlange teksten op het blad hameren, het feest kan dan beginnen.
Een bijkomend groot genoegen bij een dergelijke aanpak is dat er wel een script is maar dat er zich bij het schrijven wendingen voordoen waardoor zelfs ik het eindresultaat niet ken. Het niet weten waar dit me zal brengen bezorgt me steeds een aangenaam spanningsveld.

De column mag niet te lang zijn, niet te veel uitbreiden is de boodschap, mijn scenario kan me te ver doen afdwalen van de kern van dit schrijven. Welke kern?

Ofwel maak ik er een zwaar actueel onderwerp van dat bij machte is de column te dragen. Ogenschijnlijk is dit de gemakkelijkste methode bij het schrijven van een stukje. Het gebrek aan talent wordt moeiteloos opgevangen door de met rake bewoordingen omschreven situaties en-of personen. Het blijft niet altijd leuk en boeiend en vraagt om voldoende kennis en interesse van de lezer over het punt waarover de schrijver zijn opvatting wil ventileren.
De keuze van het onderwerp en de persoonlijke visie van de schrijver kan voor onenigheid zorgen. Ergernis en twistpunten creëren mag maar is niet altijd de essentie van het schrijven.

Ofwel is er nauwelijks een onderwerp. Kleine dagdagelijkse gegevens worden op een speciale manier met passende bewoordingen onder de aandacht van de lezer gebracht waardoor er, als het goed is, een aangenaam leesbaar stukje op het scherm verschijnt.
Dit kan het best bewijs leveren van schrijverstalent, talent dat ik op Column X al vele keren, niet bedacht heb met positieve aanmoedigingen, talent dat zelfs onder de noemer kunst kan vallen, talent dat kunst wordt.

Na het voltooien van het schrijven is er hopelijk een werkstuk, waardig om niet weg geklikt te worden. Een tekst die nog enkele dagen mag blijven, die hier en daar voor verbetering vatbaar is, waar het vervangen van een woord nodig is, waar een kommaatje wonderen doet, waar een dt foutje de boel om zeep kan helpen.
Op zoek naar goedkeuring wordt hij voorgelezen aan vrouwlief die voldoende vertrouwen schenkt om er mee door te gaan. “Zit er afdoende aanvaardbare kwaliteit in dit schrijven om dit met de buitenwereld, lees Column X, te delen?” is nog steeds mijn vraag.

Afprinten is de volgende stap bij het tot stand brengen van mijn column.
Het lezen van een A4-tje is voor mij steeds anders dan via het scherm. Het papier zwerft enkele dagen door de huiskamer rond van de livingtafel naar het keukenaanrecht of de salontafel. Zeer belangrijk, op verschillende tijdstippen van de dag wordt het geschrevene nog eens doorgenomen, iedere keer komen kleine wijzigingen in de marge of tussen de regels terecht.

De zo verbeterde versie van het geschrevene wordt op de computer aangepast waardoor alles eindelijk klaar is voor verzending. ’t Voornaamste komt nog, enkele dagen nagelbijtend wachten op de reactie voor deze noeste arbeid!
Schrijven….heerlijk!!!!!

Schrijven, een spel met letters en woorden, meer is het niet, een wonder durf ik het noemen…..Met 26 tekens de eigen gedachte in vreemde hoofden brengen, niet wetende wat deze denken van mijn hersenkronkels.

Categorieën: Algemeen

Meralixe

Er is een smaak, gewoon, een manier van het door het leven gaan, die zo verschillend is van mens tot mens, dat we mogen besluiten dat het eigen gelijk niet bestaat en dat respect voor de andere mening belangrijker is...

6 reacties

Meralixe · 25 mei 2011 op 06:41

Ik heb er een knoeiboel van gemaakt.

Eerst heb ik deze column geschreven en ingestuurd, daarna, omdat ik bij het nalezen naar eigen mening te veel fouten zag, heb ik een poging gedaan om via de redactie de column te blokkeren. Ik dacht dat dit manoeuvre geslaagd was. Enkele dagen later heb ik dan de “verbeterde” versie ingestuurd die nu dus te lezen is. Wie kan dat nog volgen….
Wie het geduld heeft om beide versies te vergelijken zal wel merken dat de tweede, al zeg ik het zelf, veel beter uitgewerkt is dan de eerste.
Dit alles toont wel hoe intens ik met dit schrijven bezig ben om tot enig resultaat te komen.
“Schrijven is afzien en hard werken” past beter bij mij, denk ik.
:eh:

LouisP · 25 mei 2011 op 07:31

‘ik heb er een knoeiboel van gemaakt.’

leuke reactie!

Ik vind het einde van de eerste versie wel beter….

Mien · 25 mei 2011 op 11:24

Ik ga voor versie 3. :hammer:
Maar eerst effe de verdere reacties afwachten.

Mien

Meralixe · 25 mei 2011 op 11:48

Mien, ik gun U met plezier dit binnenpretje :toeter:

Mup · 26 mei 2011 op 10:35

Eens met LousP

Groet Mup

pepe · 26 mei 2011 op 19:57

:wave: :wave: :wave:

Gewoon lekker blijven lachen, schrijven, ademen, dan blijf ik je lezen 😆

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder