Gestaag volgen mijn schoenen de ingesleten tred der voetstappen, voortgegaan door het monotone geschuifel der massa. Er zit iets herkenbaars en tevens onheilspellend in dit geluid, of de geschiedenis heeft stilgestaan om dit geluid voor generaties te bewaren. Zo moeten ook de kampbewoners zich dag na dag bewogen hebben over deze ingesleten traptreden, waar de slijtage niet door het gewicht der personen maar door de massaliteit werd veroorzaakt. Hoe vaak zijn zij niet ook niet door deze deuren gelopen, om daar dezelfde omgeving in een heel andere wereld tegemoet te treden. De reflectie van de gebouwen straalt nu een ordelijkheid uit, die in schril contrast staat met lang vervlogen dagen. Wat verwacht je, als je een plek als Auschwitz gaat bezoeken? De stank der verrotting die doordrenkt is in iedere baksteen? De schaduw van de dood, die als een grauwsluier over deze plek heen ligt? Niets van dit alles ben ik tegen gekomen, op deze zonnige dag in het najaar.
Het is een plek geworden als iedere toeristische trekpleister op deze aardbol. Wemelend van de toeristen, ieder voorzien van een koptelefoon om de gruweldaden boven het massale gezoem uit te laten stijgen. De netheid van deze besmette plek, slaat de geschiedenis bijna om zijn oren, of er nooit één gruweldaad is gepleegd.

Hebben wij mensen een visuele grauwheid nodig, om ten volle te beseffen wat voor beesten wij zijn? Of zijn we in de loop der jaren murw geslagen door alle informatie die tegenwoordig beschikbaar is?
Auschwitz heeft zich zeker als beeld in mijn geheugen gebrand. De overbekende spreuk boven de poort, de nog steeds originele gaskamer met verbrandingsovens, het gevangenisblok met originele cellen en de stille getuigen der prikkeldraadversperringen. Wie daar koud voor blijft heeft mijns inziens geen gevoel. Maar de pure en gruwelijke realiteit kwam pas in Birkenau. Dit bijna lege kamp met zijn paar barakken, straalde meer ellende en meedogenloosheid uit, dan de perfect bewaard gebleven horrorshow Auschwitz.

Categorieën: Algemeen

Chucky

Ik probeer CreaBea bezig te zijn door af en toe wat letters aan het "papier" toe te vertrouwen en wat te tekenen en schilderen. In al mijn bescheidenheid erken ik niet de beste schrijver te zijn, maar wel altijd een boodschap in mijn verzinsels te stoppen.

7 reacties

LouisP · 19 december 2010 op 14:45

Chucky,
‘k heb het eerste deel nog eens gelezen. Ik dacht ineens aan dat verhaal van de tekst die er boven bij Auschwitz staat: “Arbeit macht frei.” Ooit vertelde iemand me over die B in Arbeit. Dat gevangenenen in dat kamp die letters moesten maken en dat ze bewust de B verkeerd hadden gemaakt. Het bovenste rondje van de B is groter dan het onderste rondje. Ik weet niet of het verhaal waar is. Ik hoop van wel..
Net als deel 1 een goed verslag van wat je hebt gezien en gevoeld..

louis

sylvia1 · 19 december 2010 op 15:30

Ik heb je deel 1 ook nog eens gelezen. Hetzelfde ongemakkelijke gevoel om als toerist op juist deze plek te lopen. Het lijkt me inderdaad moeilijk om ter plekke (met al die toeristen en ordelijkheid) de omvang en diepte van deze tragedie te voelen. Ik herinner me dat ik als kind in Polen was en mijn ouders een dag naar Auschwitz gingen. Zij kwamen daar zo teneergeslagen van terug dat ik er niet meer naartoe durf, heeft diepe indruk gemaakt. Misschien is het fictieve beeld wel indrukwekkender dan het echt.

Dees · 19 december 2010 op 18:06

Er staan mooie zaken in. En een paar dingen die me juist verbazen van jou. Jij reageert fel op vermeend intellectueel gedrag. Maar woorden en zinsneden als der (wat is er mis met ‘van de’), tevens, reflectie van de gebouwen roepen bij mij een idee op van opgeblazen taalgebruik. Misschien is dat wat het onderwerp met je doet, dat je de neiging hebt om het gewicht ervan aan de woorden toe te kennen. Ik denk persoonlijk dat ik er meer van onder de indruk zou zijn als het iets soberder geschreven zou zijn.

Chucky · 19 december 2010 op 19:40

Ik heb helemaal niets tegen intellectueel gedrag Dees en als je mijn stukken leest zal je zien dat dit gewoon mijn schrijfstijl is. Ik heb alleen een hekel aan mensen die alleen maar commentaar leveren op een verkeerde komma etc, terwijl er niets over de inhoud van een stuk gezegd wordt. Maar dat is een discussie waar je nooit uit zal komen en waar ik geen zin in heb. Wil je mijn stukken lezen dan lees je ze en zo niet dan niet , even goede vrienden.

Shitonya · 20 december 2010 op 00:20

Gaan mensen over 100 jaar nog steeds over die gaskamertjes zeveren? Er is al zoveel over geschreven en verteld hierover, dus mij doet dit verhaal me totaal niets meer. Maak er dan bijvoorbeeld een humoristisch verhaal van, dat zou beter te pruimen zijn, omdat dat lastiger en dus indrukwekkender is. Elke zot kan stukjes kotsen over dit onderwerp. Dat iets te overdreven taalgebruik vind ik niet zo heel erg. Het is overbodig en het voegt totaal niets toe en het leest daardoor soms als een dennenappel in de anus, maar als het je schrijfstijl is, dan dondert het me niet zoveel. Dus wat betreft de inhoud, boring. Maar dat is een mening, dus daar heb je in zekere zin ook niet zoveel aan..

arta · 20 december 2010 op 08:15

Ik kan me voorstellen dat deze ervaringen dusdanig zijn, dat je de behoefte hebt om ze op te schrijven. De sfeer op dat soort plaatsen vult je hoofd en dat móet er uit. Ik vind dit niet een doorsnee stukje, je hebt het op een originele manier gebracht en het taalgebruik vind ik, in dit geval, erg passend, het geeft zwart/witbeelden bij de tekst.
Kortom: Ik vind het een sterk stukje.

*edit* Overigens vind ik wel dat je, als schrijver, respect kunt hebben voor elke lezer, die de moeite neemt jou te lezen en een goed onderbouwde reactie neer te zetten….

Harrie · 20 december 2010 op 11:03

Bepaald geen Witz aus Auschwitz. Een beetje Achtung is op zijn plaats. Weet je wat pas rot stinkt. Oude zwammen uit verdwaalde bossen.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder