Spartelend in het water

Het komt voor dat je pas geboren kind niet helemaal ‘gezond’ is. Maar houd je daarom minder van je kind? Ik dacht het niet. Je bent allang blij dat je jouw kind levend op aarde heb gebracht. Een geestelijke of lichamelijke handicap staat de liefde voor je kind niet in de weg. Het kind kan autistisch zijn, het Down syndroom hebben, om er zo maar twee te noemen, of een lichamelijke beperking hebben. Wie kent Corky niet? Naar mijn mening toch het leukste aan heel de serie Life Goes On. Het blijven wel mensen die dan misschien zwakbegaafd zijn, maar emotioneel weten ze vaak wel hoe het werkt. Als ze jou niet aardig vinden of juist wel, laten ze dat merken ook. Vaak zijn het altijd wel schatten van mensen die geen greintje kwaad in zich hebben. Ze hebben alleen intensieve verzorging nodig. Maar is de liefde voor zo een persoon dan minder? Voor mij niet.

Ik zou alles proberen te doen wat je met een ‘normaal’ kind ook zou doen. Ik zou hem of haar leren fietsen, helpen met vallen en opstaan tijdens de eerste stapjes. Verhaaltjes voorlezen voor het slapen gaan en hem of haar in bad doen. Samen buiten spelen en in huis ook spelletjes doen. Samen een dvd kijken of samen gewoon op de bank een dutje doen. En net als ieder ander kind zou ik hem of haar ook op zwemles laten gaan. Stel je voor dat je bij een picknick in het park net even je kind uit het oog verliest en deze dan te water valt, en niet kan zwemmen. Dat wil je jezelf niet aan doen. Dus ik besluit met mijn kind op zwemles te gaan.

Na wat zoeken op internet vind ik een goede zwemschool die ook les geeft aan speciale kinderen. Ze zijn tenslotte speciaal en niet abnormaal, toch? Goed, vol spanning gaan we op een zaterdag naar het zwembad om de eerste les te volgen. Mijn dochter is vol blijdschap en een beetje hyper voor haar eerste zwemles. Haar zwemlaar is een ervaren leraar die al jaren les geeft aan speciale kinderen. Hij heeft een goede reputatie, zoals ik ook gezien heb op het internet. De eerste les verloopt soepel, en ik zie dat ze hem vertrouwt, maar het belangrijkste is dat ze er plezier aan beleeft. Natuurlijk ben ik wat wantrouwend, maar naar verloop van tijd kan ik mijn dochter met een gerust hart achter laten bij de leraar en ik ga een bakkie doen in de kantine of even tussendoor, zoals bijna elke week, de wekelijkse boodschappen doen.

Mijn dochter kan zich moeilijk uiten, ze kent een paar woorden en maakt ook wel zinnen, maar ze begrijpt taal in het algemeen niet om daar iets mee te vertellen. Ik voel haar wel aan als ze iets wilt zeggen, maar de laatste tijd verandert ze. Ze wordt wat schichtiger en ze is ook steeds vaker boos. In het begin liet ik het op zijn beloop, maar naar mate het erger werd begon ik toch in mijn hoofd te malen of er misschien iets aan de hand is. Zwemles verloopt naar mijn mening nog steeds goed, ze is met haar zwemdiploma B bezig, ik ben echt trots op haar. Het valt me wel op dat ze steeds vaker met tegenzin naar zwemles gaat en laatst rende ze zelfs weg en viel ze tegen me uit. Toen heb ik haar gerust gesteld en de zwemles afgebeld. Als ze niet meer wilt, ga ik haar niet dwingen, trots ben ik toch al.

Die avond nog hoor ik het volgende bericht op het nieuws: ‘Benno L. verkrachtte meisje met syndroom van Down’. Woede, angst, verdriet en pijn schieten door mijn lichaam, het zou toch niet…? Het is hem! Die vuile klootzak! Schurft! Alles valt op zijn plek en eindelijk begrijp ik mijn dochtertje, zou zij ook…?

De gedachte, het idee, dat een zwemleraar al jaren speciale kinderen misbruikt, gebruikt en een levenslange trauma geeft. Kinderen die zich niet kunnen verdedigen, die onschuldig zijn, kinderen waarvan de ouders zielsveel houden en alles voor hen betekenen. Ik zou naar hem toe rijden en hem in zijn eigen zwembad verzuipen met al mijn macht! Niemand die mijn kind verkracht!