Sprookjesspook

Er was eens een heel klein sprookje. Het sprookje ontwikkelde zich in de loop der jaren tot een volwaardige sprook. Maar niet voordat het eerst jaren aan een stuk zich als spook manifesteerde. Het spook was ook ooit als spookje begonnen. Het had de schrik op het lijf gejaagd van een volledige natie. Dat deed het wel bij meer naties. Maar die konden er beter mee overweg. Bij een natie bleef het spook, spookje, sprook en sprookje maar ronddolen. In de hoofden en tussen de oren van de mensen van een kikkernatie.

In een cyclus van vier jaar werd de spanning telkens opgebouwd. All over the world. Op sommige continenten meer dan op andere. Maar dat was al heel vroeg historisch bepaald. Historisch hè, niet hysterisch! Zoals dat bij sprook en sprookjes gaat, en eigenlijk ook bij spook en spookjes, werden ze telkens overgeleverd aan de volgende generatie. Opdat ze niet vergeten werden. Voor de helft van alle aardbewoners is het een sprookje dat bovenaan het lijstje staat van alle haast onmogelijke maar meest gewenste sprookjes om uit te komen. In de jaren zeventig was het bijna raak. Voor de bewoners van het kleine kikkerland op een van de kleinste kikkercontinenten op moeder aarde.

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. De zeventiger jaren na nul. Na Christus ga ik het niet noemen. Dat is zo jaren tien. Zo zwart wit. En dat was ook wat de bewoners van het kikkerland zagen na de compleet gespeelde speeltijd. Zwart. Zwart voor de ogen. Tenminste de helft van de kikkernatie. Na de gespeelde speeltijd zakte de volledige natie door de knieën. Weer niet gered. Weer niet gehaald. Het einde van het spook. Sprook. Spookje. Sprookje. Weer hadden de olifanten van Hannibal het niet gehaald. Weer werd het sprookje voor het kikkerlandje niet vol lof en niet met winst aan haar zijde uitgeblazen. Weer werd het goud niet binnengehaald. Grote ogen hunkerden naar gouden oren. Mannelijke kikkermensjes wilden er moorden voor begaan. De kikkervrouwtjes maalden er niet om. Hoewel er onder hen ook behoorlijk wat waren die treurden om de zoveelste verloren missie.

Inmiddels was het trauma van het eeuwige verlies zo erg geworden dat de koning van de kikkernatie, kikkerkoning Alex, besloot om het cijfer twee voor goed uit de cijferreeks te halen. Voortaan zouden er nog maar negen cijfers zijn. 0, 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9. De [.] mocht vanaf heden nooit meer geschreven en uitgesproken worden. Op straffe van 100 zweepslagen. Met een natte zweep. Dat gold overigens ook voor een aantal namen. De volgende [.]8 namen mochten in de toekomst nooit meer toegekend worden aan borelingen. In alfabetische volgorde: Arie, Arjen, Bert, Dick, Dirk, Edson, Eljero, Ernie, Ernst, Giovanni, Gregory, Jan, Johan, John, Joris, Maarten, Mark, Nigel, Rafael, René, Rinus, Rob, Robin, Ruud, Theo, Wesley, Willy, Wim. De herinnering zou te pijnlijk zijn.

Om dit verschrikkelijk spook van een sprookje, dit verschrikkelijke sprookjesspook voorgoed het zwijgen op te leggen, werd voor de tigste keer een volksraad bij elkaar geroepen. Met slechts een doel voor ogen. Een open doel. Een open doel met een megagroot supernet. Een supernet dat niet te missen was. Een supernet zonder gaten. Stel je eens voor, dat er door het net heen geschoten wordt. Op het moment surpremsela. We mogen er niet aan denken. Maar waar maken we ons druk over. Dit jaar kan het niet meer mis gaan. Het staat in de sterren geschreven. Dit jaar moet het gebeuren. In [.]014. [….]duizendVEERTIEN. Het moet dit jaar lukken. Echt wel. We gaan er voor. Vanaf 14 juli jagen we never nooit niet meer spoken na. Geen witte, geen blauwe en geen rode. Oranje komt het sprookje boven.