Eindelijk weekend! Een vrolijke jonge knul met een walkman bungelend aan zijn broekriem stapt ritmisch op de maat van zijn favoriete muziek door de straten van Amsterdam. Het werk is gedaan. Nog enkele uren verwijderd van het weerzien met zijn vriendin. Hij heeft haar echt gemist. Zojuist heeft hij haar nog een sms-je gestuurd: “Schat, ik kom er aan!”

Nonchalant kijkt hij op zijn horloge. Hij heeft nog voldoende tijd. Als hij de trein neemt van halfzes is hij vroeg genoeg voor de aansluitende busverbinding. Als alles meezit sluit hij zijn lief om zeven uur in de armen. Het zal een geweldig weekend worden, hij kan bijna niet wachten. Vanavond zal hij haar vragen om voor altijd de zijne te worden. Ze zal toch wel ja zeggen? Even controleert hij of het doosje met de ringen nog wel in zijn zak zit. Stel je voor! Sta je voor haar op het moment suprème al je zakken te legen! Hij moet er zelf om lachen, maakt een vreugdesprongetje en met een uitgestrekte gebalde vuist roept hij keihard “Yes”. Omstanders kijken elkaar gniffelend aan.

Met zijn hoofd in de wolken danst hij tussen het drukke stadsverkeer door. Niets kan zijn geluk verstoren, de wereld ligt aan zijn voeten. Drieëntwintig jaar en een geweldige toekomst voor zich. Wat kan het leven toch heerlijk zijn.
Dan ziet hij een grijs dametje bedremmeld langs de stoeprand voor het zebrapad staan terwijl auto’s haar in beide richtingen voorbij stuiven. Lang hoeft hij niet na te denken. Met grote stappen loopt hij op haar af. Hij begeleidt haar met de ene hand terwijl hij met de andere hand druk gebarend het aanstormende verkeer tot stoppen dwingt. Aan de overkant aangekomen neemt hij met een zwierige zwaai afscheid van het vrouwtje, haar in blijde verwondering achter latend.

Hij nadert nu Teleport. Een futuristische omgeving met zijn metro- en treinbanen die op hoge pilaren een weg zoeken tussen imposante kantoortorens. Daaronder een wirwar van busbanen, tramrails en autowegen. Via een van de vele doorkijkjes krijgt hij het station Sloterdijk al in het zicht. Daar vertrekt straks de trein naar zijn geliefde. Hij schroeft het volume van zijn walkman nog even op en in gedachten ziet hij zijn prinses als een lonkende Sirene op zijn netvlies gebrand. Een hand in zijn broekzak zoekt de ringen als tastbaar bewijs van het aanstaande geluk. Nog even oversteken en dan……

Plotseling gierende remmen vlak naast zich. Nog voor hij zich realiseert wat er gebeurt wordt hij gegrepen door een aanstormende bus en tegen de grond gesmakt. Als in een flits ziet hij het inktzwarte rubber van een levensgrote autoband recht op zich af komen. In een reflex omklemt zijn hand de ringen als een laatste maar vergeefse strohalm. Het stralende gezicht van zijn bruid wordt als in een trechter uit zijn gedachten weggezogen en verdwijnt in een diep zwart gat, een kille leegte achterlatend.

De bus komt tientallen meters verderop tot stilstand. Hevig ontdaan springt de buschauffeur naar buiten en rent, grijpend naar zijn hoofd, op de jongeman af die meters door de bus moet zijn meegesleurd. Seconden lijken uren totdat de hulpdiensten arriveren. De traumahelikopter vertrekt onverrichter zake terug naar zijn basis. Rechercheurs van de ongevallendienst doen een minutieus onderzoek naar de oorzaak van dit noodlottig ongeval. Officials van de busmaatschappij arriveren en nemen de verslagen buschauffeur onder hun hoede. Gebogen en met de handen voor het gelaat begint voor hem de vertwijfelende martelgang van de schuldvraag die hem nog jaren zal belasten.

Nu, een week later, loop ik er weer langs. Midden op de busbaan is nog steeds het in krijt getekende silhouet zichtbaar als een stille getuige, de armen tevergeefs uitgestrekt naar zijn wachtende bruid.

Categorieën: Liefde

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

24 reacties

Eddy Kielema · 19 september 2005 op 17:11

Het thema lijkt vandaag wel liefde en (of in) de bus, maar dit is wel een heel tragisch verhaal, Kawa. Je weet de valkuilen van vals sentiment uitstekend te omzeilen door een oprechte, maar tegelijk ook realistische en op het laatst erg beeldende column te schrijven. Vakwerk dus! Maar verschrikkelijk natuurlijk om van zoiets getuige te zijn.

KingArthur · 19 september 2005 op 17:14

Weer knap geschreven Kawa. Het deed mij weer een beetje denken aan ‘Momento mori’ die ik eens heb geschreven. Hoe makkelijk kan geluk ombuigen in verdriet. Gelukkig komt het ook andersom voor.

archangel · 19 september 2005 op 17:15

Mooie column. Het thema herinnert me aan een [url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2145]column[/url] die ik zelf eens schreef over een verkeersdode, in dit geval iemand die ik persoonlijk kende.

Verder heb ik een jaar of twee geleden een ongeluk [i]zien[/i] gebeuren; een meisje en haar vriend staken per fiets de weg over (het was groen), en ik stak diezelfde weg twintig meter verderop over. Er stond een rij auto’s te wachten voor het rode licht, en die rij onttrok een debiele automobilist aan het gezicht die dacht nog even langszij door te kunnen rijden. Het meisje dat voorop reed werd geschept door die te laat remmende auto. Traumahelikopter kwam er bij etcetera.

Ik ben nooit de schreeuw van haar vriend vergeten 🙁

WritersBlocq · 19 september 2005 op 17:32

Ik heb hem gelezen, gevoeld, gezien. Als ik nu al terugdenk aan dit verhaal, dan krijg ik weer kippenvel. Kawa, er zijn er weinig die bij mij, middels een column, dat intense gevoel zolang kunnen veroorzaken. Jij doet het, wéér.
Eddy spreekt van vakwerk, ik sluit mij daar helemaal bij aan. Klasse van de bovenste plank.

Trukie · 19 september 2005 op 18:14

Net terug van een weekje er even tussenuit. Veel OV gezien en gebruikt. Veel ging-nog-net-goed-momenten. De eerste column die ik lees is een ging-niet-goed-momentopname. Poef.
Een aangrijpende aanloop naar het moment waarbij je de gevolgen openlaat. Het laat zich raden hoeveel impact er in een seconde is aangericht.
Als het meisje hoort van de fijngeknepen ringen in zijn jaszak……
Kawa, een zeer beeldende column. Hij mag van mij gesproken worden.

bert · 19 september 2005 op 19:11

[quote]Het stralende gezicht van zijn bruid wordt als in een trechter uit zijn gedachten weggezogen en verdwijnt in een diep zwart gat, een kille leegte achterlatend.[/quote]
Kawa, je hebt weer een prachtige meeslepende column neergezet.
Waarschijnlijk bedacht naar aanleiding van de krijttekening die je als stille getuige op straat hebt zien staan.
Indrukwekkend hoe jouw fantasie daar zo mee om kan gaan.

Dees · 19 september 2005 op 20:55

Tragisch! En erg goed geschreven, filmisch geschreven eigenlijk.

Kees Schilder · 19 september 2005 op 21:44

Meeslepend en mooi ondanks de tragedie.Of misschien wel juist daardoor

Geertje · 19 september 2005 op 21:53

Mooi indringend geschreven! Je maakte me een stille getuige van ontluikende liefde! 🙂

Louise · 19 september 2005 op 22:02

Jouw spanningsmeter heeft hier perfect werk geleverd. Gebruik volmaakt geluk of volmaakte veiligheid als basis van je verhaal, laat de lezer even lekker meesudderen op dat heerlijke gevoel en gooi dan het roer finaal de andere kant op.
Het werkt altijd 😉

Li · 19 september 2005 op 22:42

Kippenvel.Centimeters dik.
Een prachtig geschreven Kawameesterwerk.

Li

melady · 19 september 2005 op 23:52

De paradox van het helpen oversteken van het grijze dametje om daarna zelf doodgereden te worden, vind ik heel subtiel en subliem bedacht.

Een column die blijft hangen.

(Nog even de column van Arcangel gelezen.. snik wat een juweeltje.
Die van King is anders maar ook aangrijpend.)

klungel · 20 september 2005 op 08:42

Aaahhh, huh….NEEEEEEE!!!, snik snotter.

😀 Erg goed en mooi Kawa 😀

pepe · 20 september 2005 op 08:49

Slik, slik, zucht…

Trieste column, ben er een beetje stil van Kawa.

Wright · 20 september 2005 op 08:54

Wat een drama! Prachtige eindzin..

wendy77 · 20 september 2005 op 12:46

Triest, maar heel mooi…ik zie het voor mijn ogen gebeuren…helaas…

Troy · 20 september 2005 op 13:48

Mooie column met een onverwachtse afloop. Waar gebeurd?

Troy

Mup · 20 september 2005 op 13:59

Alles is al gezegd, Kawa, ik sluit me bij de reacties aan,

Groet Mup.

champagne · 20 september 2005 op 14:23

Afschuwelijk, zo’n drama. Knap neergezet weer, Kawa!

Mosje · 20 september 2005 op 17:20

Beste Kawa, hoewel mooi geschreven, wil ik toch een opmerking maken over je verhaaltje.
Het eerste deel is vanuit het standpunt van de jongeman geschreven, je geeft zelfs af en toe zijn gedachten en gevoelens weer.
Na het ongeval moet je dit wel verlaten natuurlijk en beschrijf je een tafereel.
En dan in de allerlaatste alinea voer je jezelf als ik-figuur op.
Ik geloof dat je verhaal nog aan kracht zou winnen als het vanuit slechts één standpunt geschreven zou zijn.

WritersBlocq · 20 september 2005 op 19:03

Mosje, ik wil niet meer met je trouwen! Ik ben het absoluut niet met je eens, we zouden over dit commentaar een pittige discussie krijgen.
Juist doordat deze column zo geschreven is, wint hij voor mij aan kracht.

KawaSutra · 20 september 2005 op 20:26

@Mosje:
Ik geloof dat in de schrijverswereld een term bestaat ‘de alwetende toeschouwer’. Vanuit dat perspectief is dit verhaal geschreven. Kan ook niet anders uiteraard. Die toeschouwer kent zelfs de gedachten van de hoofdpersoon en verwoordt die ook.
Ik ben het dan ook niet eens met jouw stelling dat dit verhaal is geschreven vanuit het standpunt van de jongen. Ik heb in dat opzicht nergens de ik-vorm gebruikt, alleen t.a.v. de toeschouwer die het verhaal vertelt.

Dank voor je opmerkzaamheden.

Overigens is dit ongeluk inmiddels twee weken geleden echt gebeurd vlak bij mijn werk. Achtergronden ken ik uiteraard niet maar de enorme ontreddering van de buschauffeur staat me nog helder voor ogen. De tekening op de busbaan is ook nog steeds zichtbaar. Daardoor kwam ik op het idee van dit verhaal.

Hartelijk dank voor jullie reacties. 🙂

Ma3anne · 23 september 2005 op 05:29

Integer geschreven. Alle ingrediënten voor een smartlap zitten erin, maar je hebt de krokodillentraan omzeild.
Je schrijfstijl wordt steeds beeldender en mooier, vind ik.

sally · 25 september 2005 op 01:53

Elke keer als ik bloemen aan de kant van de weg zie liggen als stille getuige van iemand die op die plaats het leven heeft gelaten schieten dit soort verhalen door m`n hoofd.
Je hebt het prachtig samengevat in je verhaal.
liefs
Sally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder