Stopera en tiesjurt

Uitgenodigd door oudste zoon voor een dansvoorstelling in de Stopera. Een tijdje geleden had hij zijn pa meegetroond naar Ajax en nu was ik aan de beurt. En hoewel dat van mij echt niet persé hoefde, vond ik het natuurlijk heel leuk. Met de auto naar Amsterdam? Nou nee, liever niet. Bovendien in het spitsuur en er was veel regen en wind voorspeld. Enne, eerlijk gezegd, tot die hoognodige bril ben ik ook nog steeds niet gekomen.

Afijn, dit provinciaaltje reisde dus maar per trein af richting hoofdstad. Daar aangekomen, vond ik na veel zoeken een tram naar het Heinekenplein, waar zoon sinds een kleine week in de buurt woonde. Scherp probeerde ik vanaf mijn zitplaats het scherm met haltes in de gaten te houden om te weten waar ik uit moest stappen. Lastig, want er stonden steeds mensen voor. In storm en stromende regen en na drie keer vragen kwam ik toch nog op locatie aan. Druipend en met een gebroken paraplu raakte ik uiteindelijk binnen.

We gingen eerst nog wat eten in een buurtrestaurantje, een soort smalle viswinkel, met achter de bar joviale geringbaarde eigenaars op gympen, in een decor van flessen wijn. Hoge tafels met vierkanten krukken stonden in een rij langs de muur. Het eten zat in wit emaillen potjes met blauwe rand, lekker losjes, zoals dat gaat in Amsterdam. Maar, oh, wat een heerlijke vis was het, overgoten met Goddelijke saus. Helaas at mijn chique T-shirt er ook onverwacht gulzig van mee. Grote gelige spetters prijkten midvoor. En dat was precies een wit vlak, heel artistiek met grijze en zwarte zijkanten.

Toen ik van huis vertrok, ’wow-de’ echtgenoot nog bewonderend, dat ze mij daar in Amsterdam vast voor de vriendin van zoon zouden aanzien. Wat overdreven, maar heel lief was. En nu moest ik zo kledderig naar de Stopera? Helemaal niet de zus, maar meer het morsige moedertje van zoon. Ik huilde nog net niet. Dat ik mij plotseling de mousseline sjaal in mijn tas herinnerde, meegenomen voor de terugweg, bleek mijn redding. Elegant en zogenaamd nonchalant omgeslagen, camoufleerde hij feilloos het vlekkenfront. Zo schreed ik even later toch nog waardig aan de zijde van zoon, die het overigens helemaal niet als probleem had gezien, het muziektheater binnen.

Gedempte stemgeluiden, geloop en gegluur. Deuren door, een zachte trap af, langs een rij opstaande mensen die hun buiken introkken. We vlijden we ons op het vuurrode pluche neer, om verwachtingsvol naar de dichte gordijnen kijken.

Het bleek een geweldige voorstelling, onder choreografie van Hans van Manen. Vooral het laatste onderdeel, ‘Live’, dat al uit de jaren ’70 bleek te stammen. Daarin volgt een filmer met camera de danser, die je tegelijkertijd op het toneel ziet bewegen. Vanaf de voorkant wordt dat beeld in zwart-wit vergroot vertoond op een scherm. Soms waren er alleen details als ogen of handen te zien. Vervreemdend, maar ook vooral intiem en dichtbij. Ik vergat even alles om mij heen, zelfs die vlekken.

Een prachtige avond, al werd ik onder de camouflagesjaal wel steeds zweteriger…