Hij komt zijn bed uit strompelen, ziet er belabberd uit, Mam, ik blijf thuis vandaag, zo rot geslapen voel me niet lekker. Na een blik op hem te hebben geworpen, stuur ik hem met een paracetamolletje terug zijn bed in. Hij slaapt de hele ochtend.

Aangezien ik een moeder ben die denkt dat 90% van allerlei kwalen op te lossen is met een “molletje”, zeg ik als hij uit bed komt met een glimlach: “Zoooo opgeknapt ventje?” Neuh, is zijn antwoord, niet echt. Als goede moeder geef ik hem nog twee molletjes en na ongeveer een half uurtje kan ik het toch niet laten om wederom heel positief de zelfde vraag te stellen maar dan net iets anders. “Zooo daar knap je van op hé?”
Hij weet dondersgoed dat ik geen Oscar krijg voor de meest verzorgende moeder van het jaar en antwoordt dan ook braaf: “Ja, het gaat wel weer”.

Helemaal gerustgesteld, babbel ik er maar wat op los. Zijn reacties zijn niet bepaald enthousiast te noemen, maar aangezien hij op zijn vader lijkt, besteed ik daar niet zoveel aandacht aan. Ik heb zojuist het onderwerp “mooi weer, lekkere bloemkolen” aangesneden, als hij me onderbreekt. “Mam, ik kan niet meer lopen”. Ik kijk hem met mijn meest intelligentste blik aan en vraag wat hij zei. “Mam mijn benen willen niet meer, vannacht om half vier ging ik naar het toilet, niets aan de hand, maar vanaf vanmorgen half zeven lukt het niet meer en het gaat steeds slechter”.

Hij heeft mijn aandacht, maar nog steeds schreeuwt er iets in me dat dit onmogelijk is. Als een volleerde arts, bevoel ik zijn benen en vraag hem wat hij voelt of hij pijn heeft. Nee, is het antwoord, alleen lijkt het net alsof er tussen je handen en mijn benen een dikke stof ligt. De paniek slaat toe, ik pak de telefoon en bel mijn man, hij stelt me gerust: “Geef hem maar een brufennetje, dan knapt hij wel weer op”. Een antwoord wat ik wil horen. Een sigaret en een kop koffie verder, haal ik eindelijk een stukje hoofd uit het zand. Een jongen van 14 hoort geen uitval te krijgen van welk lichaamsdeel dan ook.

Een blik op de klok vertelt mij dat als ik nog een arts wil spreken, die verstand van zaken heeft, ik nu moet gaan bellen. God, ik ken het nummer na al die jaren nog uit mijn hoofd, hoe lang was het geleden, vier misschien vijf jaar dat ik het de laatste keer heb gebruikt.

Direct komen, was het antwoord, nadat ik de situatie had uitgelegd. Ik ga naast hem op de bank zitten, angst op zijn gezicht, weer verschijnt er een gemaakte glimlach op mijn gezicht. “We gaan toch maar even richting Rotterdam, baasje, dit klopt niet.” De tranen lopen over zijn wangen als hij zegt: “Mam, ik ben zo bang”.

We worden opgevangen bij Spoedeisende hulp, allerlei onderzoeken worden gedaan, de artsen kijken steeds bezorgder en ik? Ach ik hang de clown uit, doe alsof ik blonT ben en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar wel een Oscar mee kunnen verdienen. De diagnose is na een uur of twee gesteld en met heel veel moeite haal ik mijn laatste stukje hoofd uit het zand, de uitval is een gevolg van zijn ziekte.

Mijn hoofd tolt, hoe ga ik mijn zoon vertellen dat hij iets meer mankeert dan een energieprobleempje, ik moet het hem vertellen. Ik weiger het hem te vertellen. Ik wil het niet!!! Ik verrot het, ga hem niet vertellen dat het niet alleen zijn benen zijn, maar ieder orgaan kan uitvallen. Ik schreeuw naar boven dat ik Hem haat dat het niet eerlijk is en dat als Hij bestaat en ik Hem ooit tegen kom, ik Hem een koppie kleiner maak!

Achteraf denk ik dat hij de emoties en gedachten van mijn gezicht af heeft gelezen, want terwijl ik huilend naast hem zit, zegt hij: “Ach mam, maak je niet druk, het zijn mijn benen maar”.


11 reacties

KawaSutra · 15 december 2006 op 15:17

Ik kan me goed voorstellen dat je nog even je kop in het zand wilt steken. Zeker als er sprake is van een gevaar dat misschien al langer dreigt. Dat wil je dan gewoon niet weten. Knap hoe je dat proces beschreven hebt.
Ik hoop dat het nu beter met je zoon gaat. Heel veel sterkte.

arta · 15 december 2006 op 15:25

Vreselijk als je kind iets mankeert!
Mooi beschreven, ik hóórde je bijna schreeuwen in de één-na-laatste alinea!
🙂

SIMBA · 15 december 2006 op 15:38

Ja, het is een goeie! Ik weet dat je lang getwijfeld hebt over dit onderwerp, ik denk dat je het zo goed aangesneden hebt.

DriekOplopers · 15 december 2006 op 19:01

Dat arme joch. Wat een ellende. Zo jong nog, en zo ziek.

Dat moet voor jou ook hartverscheurend zijn om aan te zien: je eigen kind dat zo lijdt.

Ik leef met je mee.

Veel sterkte,

Driek

pepe · 15 december 2006 op 20:53

Heel herkenbaar dit stuk.
Heel graag zou je als moeder dan in de schoenen stappen van je kind en de pijnen overnemen. Alle ellende van die kleine schoudertjes afhalen.
Helaas kan dat niet en zijn kinderen ontzettend flexibel en beresterk.

Deze jongen is een kanjer en maakt er wat van in het leven met of zonder functionerende benen. De mam in het verhaal is net zo’n kanjer.

Sterkte voor hem en zij die met hem leven.

pally · 15 december 2006 op 21:30

Soms is de realiteit moeilijk te behappen . Je probeert hem te bezweren door te proberen het te negeren.Heel menselijk…

Het zal heel zwaar zijn , zo’n vooruitzicht.
Veel sterkte ermee!

groet van pally

DreamOn · 15 december 2006 op 23:45

Meid, wat verschrikkelijk. Net alsof je in de verkeerde film een rol speelt.
Hou je ons wel op de hoogte? Hoe het met je zoon gaat en zo? Ook hoe het met jou gaat? Gelukkig heb je de power gehad om het van je af te schrijven. Niet dat het je zoon beter maakt, maar zo kunnen er wel meer mensen met je meeleven.
Wat betreft je zoon: wat een relativeringsvermogen. Hij weet ook precies, hoe hij zijn moeder (ouders) gerust moet stellen: het zijn mijn benen maar…………
Yeah, sure.
Heel veel sterkte. Ik denk aan jullie.
Liefs Trudy.

Dees · 16 december 2006 op 13:38

Dat heb je knap beschreven. Je spaart jezelf niet, tegelijkertijd beschuldig je jezelf niet en je zet je kind tussen de regels neer met mooie eigenschappen. Volgens mij zijn jullie een stel nuchtere mensen, vader, moeder en zoon. Krijg er een brok in mijn keel van. Mooi.

Bitchy · 17 december 2006 op 11:23

Dank jullie wel voor al jullie lieve reacties. Dit speelde zich af verleden jaar, ondertussen zijn we een stuk verder. Robin blijft ziek, maar is een enorme vechter. Hij loopt weer en is stellig van plan om de artsen te laten zien dat ze geen gelijk hebben.

Li · 17 december 2006 op 12:01

Kippenvel heb ik. Wel een centimeter dik. De angst die een moeder heeft als haar kind ziek is en de gespeelde vrolijkheid is zo herkenbaar.

Li

Li · 17 december 2006 op 12:01

Oeps, twee keer op versturen gedrukt, ik was weer te ongeduldig 😮

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder