Mijn zoon speelt piano. Van hun vader moesten beide jongens rond hun 7de verjaardag op les. Een concertpianist uit de buurt werd in dienst genomen om 1 keer per week met beide jongens te oefenen. Hun vader en ik waren toentertijd al gescheiden en ik woonde elders. Als ze bij mij waren werd er flink geklaagd over de gang van zaken in hun vaders huis waaronder de discipline van de vingeroefeningen. Ik ging vaak niet diep in op deze klaagzangen want hun vader deed het namelijk fantastisch. Waar ik maar wat creatief aan rommelde met de jongens kreeg hun vader er tenminste enige richting in.
Na twee jaar elke week pianoles wilden ze er beiden af. Ze vonden het niet ‘cool’ en de leraar was oud en raar. Mijn oudste speelde inmiddels technisch heel goed. Mijn jongste speelde goed maar voegde ook een zeker ‘je ne sais quoi’ toe. Als hij speelde werd je meegesleept op een stroom van emoties. De concertpianist had aangegeven dat hij talent had.
Hun vader en ik vonden het heel jammer dat ze wilden stoppen. Beginnende pubers kun je niet dwingen tot iets wat ze niet willen. Met school en huiswerk ligt dat natuurlijk anders. Een jaar geleden gaf mijn jongste uit zichzelf aan dat hij weer op pianoles wilde. Hun vader en ik waren heel blij maar vooral ook trots. Het is een groot cadeau als je kind kiest voor zijn talent.
Er werd dit keer een andere pianist aangenomen die elke week les kwam geven.
Bij mij heeft mijn jongste een keyboard met pianofunctie. Bij zijn vader een elektronische piano. Hij droomt over een vleugel ooit.
Als hij speelt krijg ik tranen in mijn ogen en een rilling van plezier. Als hij speelt creëert hij zijn eigen geluksmoment en dat van anderen.
Mijn jongste luistert veel muziek en droomt van stukken muziek die hij nog wil spelen.
Mijn oudste is sinds kort filmpjes aan het maken. Hij heeft een talent voor het zien van beelden, heeft een absurdistisch gevoel voor humor en droomt van verhalen en ideeën die hij nog wil uitbeelden en misschien later wel filmen. Ik zie hem ooit wel als cameraman.
Ik word heel blij van schrijven. Ik droom van de avonturen, anekdotes en verhalen die ik allemaal nog wil beleven en vertellen.
Wat is er mooier dan je eigen geluksmomenten te kunnen creëren? Met een passie of talent bezit je iets wat niemand je ooit meer afneemt. Al sluiten ze je op en nemen ze je alles af, in je hoofd kun je altijd muziek, plaatjes en verhalen blijven maken.

9 reacties
Suzanna · 11 maart 2015 op 17:41
Door bepaalde omstandigheden heb ik mijn tweede naam op de eerste plek gezet. Stttt…Esther speelt even de tweede viool,… 😎
Spencer · 11 maart 2015 op 21:57
Gespleten persoonlijkheid?
Suzanna · 13 maart 2015 op 00:08
Dat hoop ik toch niet. :-(( Ik weet nog wel wat de ander doet hoor… :blush: :blush:
Het heeft met werk te maken. Vrijheid van meningsuiting is 1 ding… zelfcensuur en gezond verstand is een andere…
arta · 12 maart 2015 op 09:05
Dit stuk mist een beetje balans, in mijn optiek.
Je schrijft het grootste deel over jouw pianospelnde zoon, tipt vluchtig jouw andere zoon aan, vervolgens nog één zin ‘jij’, terwijl pas in de laatste alinea duidelijk wordt waar je naartoe wil.
Met jouw conclusive ben ik het helemaal eens.
Enne… Jouw naam is jouw feestje! 😀
Frans · 12 maart 2015 op 09:59
Aardig pleidooi voor talent. Al is het de vraag in hoeverre talent bestaat. Ik zag ooit een documentaire waar werd beweerd dat het vooral oefening is. Ook dat het allemaal een kwestie van willen is, gaat er bij mij niet in.
Hoewel ik dit verhaal met plezier heb gelezen, boeien me heilloze pogingen meer. De sporter die weet dat hij nooit bij de goeden zal horen. De kunstenaar die beseft altijd een amateur te zullen blijven. De ondernemer die dertien keer door het gat in de markt valt. En dan de vraag waarom de een blijft tobben en de ander slaagt. Waar zit hem dat in? Toeval, andere prioriteiten, pech of toch wilskracht? Marketing misschien? Ik weet het niet.
Je eigen geluksmomenten scheppen. Het klinkt zo aardig. Vluchten in fantasie. Is dat het dan? Of is het toch die aai over de bol. Die liefdevolle armen waar Danny de Munk als Ciske de Rat zo naar verlangt. Zie daar, mijn dilemma. Ciske de Rat als literair hoogstandje en Danny als groot vertolker van diepe gevoelens. Dat kan toch niet waar zijn?
Je zet me al met al wel aan het denken en dat maakt de column denk ik geslaagd.
Suzanna · 14 maart 2015 op 10:39
Door het schrijven en het lezen van jullie reacties zette het mij ook aan het denken. Ook na het schrijven van de maandopdracht.
Wat nou als ik vooral veel avonturen beleef in mijn hoofd en maar zelden meer in het écht? ?:-)
Is dat een reden om te stoppen met schrijven? 😕
Moet ik nu in therapie? :silly:
arta · 15 maart 2015 op 09:29
Neuh, gewoon jouw literaire werkelijkheid verplaatsen. Inhoofdig of uithoofdige oorsprong: Het gaat om het eindresultaat en hoe je daar gekomen bent. ..
Schrijven ís therapie 😀
Mien · 12 maart 2015 op 16:27
Met talenten nooit talen. Eerder uitdiepen, onderzoeken, ondersteunen, koesteren, laisser faire, … en vooral van blijven genieten.
Dees · 12 maart 2015 op 18:11
Tot de laatste drie alinea’s zat ik heel geboeid te lezen. Daarna werd het ineens een samenraapsel. Zonde!