De telefoongesprekken die ik voer zijn altijd kort en zakelijk. Ze hebben ook bijna allemaal met mijn werk te maken. Werk dat korte en zakelijke gesprekken noodzakelijk maakt. Eens per maand krijg ik een zeer gedetailleerde telefoonrekening, en dan kijk ik altijd even hoe lang het langste gesprek geduurd heeft. Twee minuten en zeven seconden is het record voor de maand februari. Dat was een lastige aannemer die altijd klaagt over te late betalingen. Ik heb hem in die twee minuten en zeven seconden duidelijk gemaakt dat hij eerst maar eens zijn werk goed moet doen, en dat dan de betalingen wel volgen.
Mijn rekening voor de maand maart zal er anders uitzien. Ik heb namelijk gisteravond een gesprek gevoerd van twee en een half uur.
Niet zakelijk, maar privé. Met iemand die ik nog nooit ontmoet heb. Vreemd? Ja, beetje wel, maar je hebt van die gesprekken die lópen gewoon. Die stokken niet. Je hoeft er niet bij na te denken wat het volgende zal zijn dat je gaat zeggen. De woorden komen haast als automatisch over je lippen.
Ik weet niet eens meer precies waar we het allemaal over gehad hebben. Ik herinner me wel dat we spraken over muziek en vrijetijdsbesteding, over sport, over kinderen en opvoeding, over werk en ziekte. Maar als iemand mij zou vragen een verslag te schrijven van het gesprek, zou ik niet verder komen dan een half A4’tje.
Na twee uur praten zeiden we: “Ik ga je hangen”. Maar een goed gesprek laat zich niet zo maar afkappen, en dus hield het ons nog een half uurtje bij elkaar.
Ik denk dat we nog wel eens zo zullen praten. En de persoon met wie ik sprak denkt hetzelfde. We hebben deze verwachting niet verwoord, maar dat hoeft ook niet. Sommige gedachten denk je alleen maar, en worden dan toch door de ander opgevangen.
Dat heet telefoonverbinding.

Categorieën: Algemeen

Mosje

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

9 reacties

pleuro · 17 maart 2004 op 17:50

[quote]Niet zakelijk, maar privé. Met iemand die ik nog nooit ontmoet heb. Vreemd? Ja, beetje wel, maar je hebt van die gesprekken die lópen gewoon. Die stokken niet. Je hoeft er niet bij na te denken wat het volgende zal zijn dat je gaat zeggen. De woorden komen haast als automatisch over je lippen.[/quote]

Hé, wat toevallig zeg Mosje! Ik had vorige week precies zo’n gesprek. Ook al ben je zo onbekend voor elkaar, toch is er steeds weer stof om over te praten…. en als je aan het praten begint…. dan komt er geen einde aan….. (of toch wel?)

In elk geval héééééééééél herkenbaar dit stuk [img]http://smile.smilies.nl/2140.gif[/img]

Ben benieuwd hoe dit soort gesprekken verlopen tijdens een eerste bakkie [img]http://smile.smilies.nl/357.gif[/img]

In elk geval wederom een [img]http://smile.smilies.nl/382.gif[/img] column 😀

Mercurius · 17 maart 2004 op 18:01

Mosje,

Mijn langste gesprek is ooit 5 uur geweest en dat met notabene een man. Voor een man is 2,5 uur bellen erg lang. Ik proef een verliefdheid, maar ik kan er naast zitten. 😮 Kenmerken: Je wil eigenlijk helemaal niet ophangen, ook niet na 2,5 uur. De stem van de ander geeft je een warm gevoel in je buik. Je zit de hele dag naast de telefoon te wachten tot de ander weer belt.

Ben benieuwd naar de hoogte van de telefoonrekening van maart en april en mei …..

Ciao Mercurius

pepe · 17 maart 2004 op 22:20

Heerlijk die klik tussen twee mensen:-)

Bel ze;-)

pleuro · 17 maart 2004 op 22:45

[quote]Mijn langste gesprek is ooit 5 uur geweest en dat met notabene een man. Voor een man is 2,5 uur bellen erg lang[/quote]

Ik ken mannen die het langer volhouden dan die 5 uur hoor mercurius! 😀 , maar die zijn doorgaands stomdronken en hebben de meest onmogelijke problemen die je je voor kan stellen en bovendien weten zij al dat ze de komende dag in bed door gaan brengen met een kater, terwijl ik weer vroeg uit de veren moet 👿 Als klap op de vuurpijl bedenken ze ook ineens dat het wel leuk zou zijn als ze in hun blote reet nog even voor de aahhhh, laat maar, ik schrijf er wel een column over 😀 😀

Mosje · 17 maart 2004 op 23:59

Pleuro, hoe dat gaat als ik met die persoon eens koffie drink weet ik niet, maar als het gesprek dan net zo als vanzelf verloopt als tijdens dat telefoongesprek dan schrijf ik er een column over. De titel wordt dan:
“koffieautomaat”

Mercurius, zie ik nou goed dat jij schuiner op de foto staat dan eerder het geval was???
Ik zal je op de hoogte houden van mijn telefoonkosten, uh, per telefoon??

Lieve Pepe, ook met jou zou ik wel zo lang willen telefoneren, maar als ik iemand wil bellen die in A. woont, dan komt de verbinding nooit tot stand. Het stokt ergens in Harderwijk of omgeving. Moet het van daar af verder met de tamtam of zo??

Ma3anne · 18 maart 2004 op 08:09

de volgende keer moeten we toch maar wat korter bellen, Mosje. 😀

Kees Schilder · 18 maart 2004 op 08:30

Lekker he Mosje, als je verliefd bent? Zo herkenbaar

viking · 18 maart 2004 op 08:39

Ik heb ook ooit een vriendin overgehouden aan een telefoongesprek; ik lag ergens in bed waar ik eigenlijk niet hoorde te zijn. Stomdronken. Belde met een meisje dat ik slechts één keer gezien had. Dat dacht ik althans. Bleek naderhand haar moeder te zijn. Dit lijkt verwarrend maar opheldering volgt tzt.

Mup · 18 maart 2004 op 11:39

Hoe was het ook alweer, ‘Hoe ver het ook is, het is altijd dichtbij’

Mooie column, Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder