Het probleem zit hem in de stand tijdens het rijden. Niks aan de hand als ik gewoon op mijn autostoel blijf zitten. Als een redelijk geconserveerde zestiger – dat geloof ik zelf tenminste zonder bril – rijd ik meestal onbezorgd van A naar B.
Maar dan begint het gelazer in de glazen als ik bij B, in het beste geval is dat de thuisbasis, ben aangekomen. Ik zwaai nonchalant het portier van mijn vrolijke Japannertje open. Maar dan, met één been buitenboord, voel ik de bui al hangen daar beneden. Ik probeer mij met dichte ogen sterk op mijn blaas te concentreren en hem of haar – ik denk haar- streng toe te spreken. ‘Geen druppels laten vallen, nou, sufkont, dat weet je toch, nee, ook niet huilen, hou het droog’. Het lijkt net of ik de afstandbediening van het verkeerde apparaat in mijn hand heb. Luisteren: Ho maar. ’We zijn zó bij een echt toilet dan mag je er de Niagarawaterval van maken voor mijn part, leef je maar uit,’ vlei ik nog, in uiterste nood. ’Kijk, we zijn thuis!’ Ik wijs naar boven waar ons witte huisje als een reddende vuurtoren boven de dijk uitsteekt.

Voorzichtig schuif ik naar buiten, knijp mijn dijen tegen elkaar, één hand tussen mijn benen en dan voetje voor voetje de carport uit. Bij de eerste struik, denk ik al wat verdachte warmte te voelen.
Maar er loopt nog niks, ik heb geluk, deze keer. Wat een barre, eindeloze tocht langs het pad naar boven. Gekromd, langzaam strompelend. De voordeur, eindelijk. Ik haal met mijn vrije hand de sleutel uit mijn jaszak, ook niet eens zo gemakkelijk in deze stand.

Zonder bril, mijn tas staat nog in de auto, probeer ik de sleutel in één keer precies richting slot te manoeuvreren. Fout! De concentratie verlegd naar de verkeerde plaats. Het noodlot slaat ogenblikkelijk toe. Het stoepje wordt grondig schoon gespoeld. Een fraai druppelspoor naar het toilet. De waterval in de pot wordt een lullig stroompje. Vloekend schop ik mijn natte laarzen, sokken en de rest uit. Gelukkig kun je als je buiten woont, zelfs als de trap zich midden in de kamer bevindt nog ongestoord in je blote kont naar boven stampen.

Droog en schoon weer beneden, komt de treurige gedachte bij me op, dat ik voortaan maar ‘Tenaladies’ moet gaan dragen. Dan word ik zo’n witte- tanden-blije-schaterlachende-ballende-oma- met- kleinkinderen van de ster. Bah.
En wat me het ergste lijkt: dan kun je vast alleen van die grote huidkleurige onderbroeken aan, tot aan je borsten opgetrokken, waar je zo’n witte dweil in plakt. Een frivool zwart slipje, met aan twee kanten van die uitpuilende witte matrassen, is geen optie, natuurlijk.
Of zou ik misschien de fabrikant kunnen bewegen, hele kleine zwarte vlaggetjes te maken met kant, geparfumeerd, fijntjes en goed absorberend?
Maar dan nog, het zal nooit meer hetzelfde zijn.

Tena-lady Pally sings the blues…

Categorieën: Maatschappij

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

18 reacties

SIMBA · 7 januari 2009 op 08:22

Tenaladies zijn om druppeltjes op te vangen Pally, geen watervallen 😆

Ma3anne · 7 januari 2009 op 09:12

Dapper, dat je dit ongemak zo gedetailleerd en open beschrijft. Er rust, ondanks de vrolijke Tenareclames, nog een behoorlijk taboe op. En taboes zijn er om doorbroken te worden. 😉

De titel vind ik grandioos.

klapdoos · 7 januari 2009 op 11:59

Als je dan toch aan de luiers moet zou ik je Depend aanraden, die zijn stukken kleiner, nog te dragen in een tanga zonder gezien te worden ( zijn toverdoekjes, geloof mij maar) Ik voorzie mijn nichtjes maandelijks van die lappen omdat ik door mijn ziekte al op vroege leeftijd druppelde. Het taboe is nog steeds groot. Maar aangezien ik veel lach zijn mijn sluitspieren van de blaas zo verslapt ( ook door die rommel van die bestralingen natuurlijk) dat ik er zelf nooit een punt van heb gemaakt. Het zei zo en gelukkig zijn er vele vrouwen slachtoffer met mij dat geeft de burger dan weer moed. Ja ik weet dat ik een zeikerd ben, maar ik vind jouw stukje eerlijk, oprecht en taboedoorbrekend. Hoop hier een beetje aan bij te dragen, het is net zo normaal als een bril op latere leeftijd….
groet van leny

doemaar88 · 7 januari 2009 op 12:31

Eens met Ma3, dapper dat je dit zo beschrijft.
Leuk beschreven, heb stilletjes zitten lachen 😉

[quote]En wat me het ergste lijkt: dan kun je vast alleen van die grote huidkleurige onderbroeken aan, tot aan je borsten opgetrokken, waar je zo’n witte dweil in plakt. Een frivool zwart slipje, met aan twee kanten van die uitpuilende witte matrassen, is geen optie, natuurlijk.[/quote]
😆

fijnedagnog · 7 januari 2009 op 12:36

Geweldige column Pally. Ik ben van het andere geslacht maar herken het fenomeen omdat mijn vrouw er al jaren mee worstelt. Zij heeft baat bij spieroefeningen, misschien een tip. Ik overweeg je column aan haar voor te lezen maar ben bang dat ze het niet droog houdt.

Krasblog · 7 januari 2009 op 13:23

Beste Pally,

Ook ik sluit me geheel aan bij de reactie van M3. Ik heb diep respect voor je dappere column en voor de moed om je kwetsbaar op te stellen.

[quote]Dan word ik zo’n witte- tanden-blije-schaterlachende-ballende-oma- met- kleinkinderen van de ster[/quote]

Het moet geweldig zijn om een oma te hebben die zo mooi schrijft!

Groeten,

Jacob Krasblog

Neuskleuter · 7 januari 2009 op 13:49

Geweldig, wat een sterk staaltje zelfspot verpakt in keurige zinnen rond een prachtig afgelegen huisje 😀

Ik denk dat je de fabrikant nog wel over kan halen. Het duurde even, maar maandverband is er ook in veel varianten. Misschien komt er nog wel een Tena-lady stringmodel. Mochten ze het niet zelf ontdekken, dan stel ik een grote demonstratie voor het hoofdkantoor voor, met voldoende bouwvakkerstoiletten rondom de locatie.

DriekOplopers · 7 januari 2009 op 17:58

Er is veel moed voor nodig om over zo’n heikel onderwerp te schrijven wanneer het over jezelf gaat. Hulde Pally.

En afgezien daarvan heb je het ook perfect verwoord. Compliment van je fan!

Garuda · 7 januari 2009 op 19:41

Die reclame heb ik altijd weg gezapt, maar nu moest ik blijven kijken. Want het was fascinerend om te lezen.

Dees · 8 januari 2009 op 09:50

Ook ik vind je titel geweldig! En ik vind diep in mijn hart dat als je echt wilt schrijven je genadeloos eerlijk moet zijn, ook naar en over jezelf. Dusseh, petje af. En die zwarte ueberabsorberende minitena’s komen er vast snel.

lisa-marie · 8 januari 2009 op 10:15

Hij is geweldig ,dapper zoals je schrijft met de nodige zelfspot en humor, want ik moest aan het einde wel erom lachen.
En dat je zo’n tena-lady oma van de reclame wordt daar geloof ik niets van hoor.:-D
Je kan ook nog altijd een leuk ‘frivool’ ontwerp opsturen naar de fabrikant 😉

Anne · 8 januari 2009 op 11:15

Go Go tenalady! Mooi verhaal Pally, en sluit me aan bij Dees voor wat betreft de opmerking over de noodzakelijkheid van eerlijkheid in schrijven. Dat levert het beste resultaat, dit stukje het bewijs.

trawant · 8 januari 2009 op 16:30

Echt en persoonlijk schrijven en dan zeker met zo’n grimmig optimistische ondertoon zonder in slachtofferschap te vervallen..Het is niet iedereen gegeven.. chapeua.. :hammer:

Mien · 8 januari 2009 op 18:34

Knappe column Pally!
Zeker geschreven pal voor het …
Ook ik heb het (bijna) niet droog gehouden!

Recht voor z’n raap, to the point en eerlijk. En nu ook eens een poep- en plasverhaal geschreven door een echte dame. Dat is lef. Chapeau!

Ik zal er dan ook geen doekjes om winden.
Je column komt voor mij in aanmerking voor CvdM.

Mien

KawaSutra · 8 januari 2009 op 22:53

Ik ben het eens met Mien. Al zal het voor jouw misschien geen onverdeeld genoegen zijn om een maand lang met deze column op de voorpagina te staan. Of toch wel, want moed heb je zeker, om trots op te zijn.

Callar · 9 januari 2009 op 18:30

Beste Pally,

dit is de eerste keer dat ik om jouw column moet lachen en dat je me echt weet te raken. Erg grappig, maar ook serieus. Jouw blues zijn goed te teren.

Prlwytskovsky · 9 januari 2009 op 23:04

Wahahaaaa, het is me nogal een verschil zeg: een witte dweil of een frivool zwart slipje.
Van die dweil gaat mijn rits als vanzelf weer omhoog.
Maar aan de andere kant: als ik in de spiegel kijk zie ik ook een dweil. 😉

arta · 16 januari 2009 op 20:35

Bijna gemist!!
Geweldig, Pally, hoe jij dit veelvoorkomende probleem beschrijft op jouw eigen, oprechte manier! (al verdenk ik je wel van stevig aanzetten, eerlijk gezegd…:lol:)
:kus:

Geef een antwoord