Er komt een bepaald onderwerp naar boven, niet een keer, maar herhalend. Het zeurt om aandacht. Het blijft doorzeuren als ik er niks mee doe. Dus ik ga zuchtend en mopperend achter mijn toetsenbord zitten. ‘Nou, kom op dan met je idee, laat zien wat je zo belangrijk vindt dat het opgetikt moet worden’, brom ik enigszins geïrriteerd tegen mezelf. Oké, twee beginzinnen verschijnen snel op het scherm. En nu? Wat verder? Tot mijn verbazing beginnen er rappe radertjes te draaien die associaties tevoorschijn toveren, waar ik part nog deel aan lijk te hebben. Ik geef me over en vergeet waar ik zit. Ben achterlijk scherp geconcentreerd. Alles om mij heen verdwijnt. Het scherm, de letters en ik: zo klein wordt mijn wereld en tegelijkertijd ook groter. Ik zit in de inhoud, probeer de draad vast te houden.

Dan ben ik weer terug, als de laatste zin er staat en word me bewust van de lezer, zodat ik ga nalezen met andere ogen. Er wordt hier en daar een kleinigheid veranderd en herhaalwoorden vervang ik door alternatieven. Althans, als ik in staat ben ze te zien. Soms ben ik er blind voor bij mijzelf, maar signaleer ze wel feilloos bij anderen.

Vervolgens wordt het meeste ‘al’,’wel’ en ‘ook’ onkruid meedogenloos gewied.
De logica en ‘beklijvigheid’ van de uitsmijter krijgen nog even mijn speciale aandacht.
Tenslotte verander ik de werktitel in de definitieve titel, die meestal vanzelf onder het schrijven is ontstaan.
Al blijkt de werktitel later meestal veel beter.
Echtgenoot krijgt de eerste nog warme printversie bij zijn koffie of thee gepresenteerd.

En dan móet ik iets eten, want ik krijg er geeuwhonger van en trouwens, iedereen weet inmiddels toch, dat het bij mij ergens ook altijd over eten gaat…

Categorieën: Algemeen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

11 reacties

datmensinkenia · 8 december 2010 op 07:56

Zo herkenbaar! Mooi, grappig en goed geschreven (zoals altijd). Ik dacht dat iedereen het was vergeten om iets te vertellen over hun schrijfproces. Moet ik ook wat aan doen..

lisa-marie · 8 december 2010 op 08:50

Deze vind ik gewoon mooi :
[quote] Het scherm, de letters en ik: zo klein wordt mijn wereld en tegelijkertijd ook groter.[/quote]
de rest ook hoor.. 😀

En dat er nog maar vele columns mogen verschijnen en of het altijd ergens over eten gaat maakt mij niet uit, hou ik wel van.

arta · 8 december 2010 op 09:39

Erg mooi beschreven schrijfproces, Pally, ietsje minder pakkend dan ik van je gewend ben, maar als ik dan aan het eind dat woord ‘geeuwhonger’ lees dan word ik helemaal blij 🙂

embee · 8 december 2010 op 10:26

Heel mooi Pally, voor velen herkenbaar, en jij zet het weer prachtig op papier.
Lekker zo’n ontbijt!

:kus: Embee

Prlwytskovsky · 8 december 2010 op 16:04

Over eten schrijven? Neuuhhhhh was me nog nooit opgevallen. 😉

Op jou schrijf tijdstip zit ik meestal dom om mij heen te kijken. Hoe reageerd ‘echtgenoot’ als hij (nog duf) dat epistel krijgt voorgeschoteld?

Anti · 8 december 2010 op 23:50

Leuk je schrijfproces te lezen en nog mooi geschreven ook!

Mien · 8 december 2010 op 23:54

Hrknbr.
Ik lus er wel pap van.
Pallypap welteverstaan.

Mien Bambix

sylvia1 · 9 december 2010 op 08:58

[quote]Dus ik ga zuchtend en mopperend achter mijn toetsenbord zitten [/quote]

Is dat echt zo, Pally? Ik vind het juist zo heerlijk als ik een idee heb en de tijd om er rustig voor te gaan zitten, kriebelige verwachtingen… Komen bij jou misschien de kriebels nadat meneer Pally zijn goedkeuring heeft gegeven? Of nadat je wat gegeten hebt? 😀

Avalanche · 9 december 2010 op 11:14

Leuk en herkenbaar, Pally!

pally · 9 december 2010 op 15:02

Bedankt allemaal, voor de reacties!
Arta) Ja, je hebt gelijk: wereldbestormend was dit niet
Sylvia) Nee, goedkeuring van Dhr. Pally is echt niet nodig, eten wel. 😀 En, dat mopperige is vooral als het helemaal niet uitkomt op dat moment. 😉

liefs Pally

Harrie · 10 december 2010 op 12:37

Zeg dat wel. Ook in mijn bos moet ik al het onkruid wieden.

Geef een antwoord