Vroeger was de melk vers. Die kwam de melkboer in een kannetje of pannetje van moeders de vrouw zelf vullen en afgeven. En nog lekker ook.
Vroeger hadden veel mensen een kolenkachel. Zo wij thuis ook. En mijn moeder was gek van die kachel, je kon er zo lekker je pannen vast opzetten, voor het avondeten. Een wasrekje voor de kachel, zodat de was eerder droogde.
De warme kleding aantrekken als je net uit de tobbe kwam, zaterdag was bij ons tobbedag. En met vijf meiden en twee jongens was het druk in het kleine gemeente woninkje.

Maar gezellig dat het was!! Mijn broers moesten dan naar buiten toe, mijn vader sliep en wij gingen op leeftijd de tobbe in, de grotere meiden mochten zich al in de keuken, twee meter bij vier of zo, of zelfs nog kleiner in mijn beleving, wassen.

En dan je warme net gekachelde pyjama aan, een pot thee en gevulde koeken als pappa wat verdient had op de markt, en anders waren er de negerzoenen met exota. Maar alleen op zaterdag.
Dan gezellig met z’n allen voor de televisie. Eerst het NTS journaal, dan Brandpunt, en als klap op de vuurpijl de Vico Toriani Show, en als je mazzel had kon je de Catharina Valente Show ook nog zien.

Ondertussen waren de haartjes gedroogd, paps was weer wakker, iedereen gewassen, mijn broers opstap, want die hadden de leeftijd al. Maar om twaalf uur thuis.

En het feest was altijd compleet, want wij mochten altijd laat opblijven. Ja, en half tien ’s avonds was laat in die tijd.
Het feit dat ik over vroeger begin is eigenlijk de schuld van de schrijfster Renate Marlis, een blogkenns ondertussen geworden, zij blogt op marlisbloghut.web-log.nl

En zij vertelde van die heerlijke verse koffie gemalen uit zo’n D.E.koffiemolen. Een tante van mij had ook zo’n kolereding, bij mij ging dat malen altijd mis, en donderde altijd koffie uit dat glazen potje, om de doodeenvoudige reden dat ik het er altijd schuin in zette. Ben altijd al een kluns geweest.

En dan denk je ineens aan koekkruimels voor een duppie, een hele zak bij de bakker.
En dan denk je ineens aan duimdrop, drie plakken voor 5 cent.
En dan denk je ineens aan eierkolen die je elke dag bij de kolenboer moest halen.
En dan denk je ineens aan de losse melk die de melkboer gewoon aan huis verkocht.

En dan denk je ineens aan je traktatie op school als je jarig was, je had voor de leraren een chocolaatje, en voor de klas een zak snoep om uit te delen, en dan mocht je alle klassen rond, met snoep en chocolade, en degene die je aardig vond die gaf je een snoepje. En je sprak van tevoren af wie je mee mocht nemen in je rondleiding op school tijdens het uitdelen. Want als je jarig was had je ineens heel veel vriendinnetjes. Alleen om mee te lopen.
Nu vraag ik me ineens af wat daar nu leuk aan was. Maar oké, toen was dat zo.

En dan denk je ineens dat je altijd heel vaak op straat speelde met zowat de hele buurt, allerlei spelletjes, van slagbal met rondjes, tot lantaarnpaaltje tik, en dan verstoppen door de hele buurt. En de hele buurt deed mee om jou als laatste te kunnen vinden.
Toen was niks nog eng. Toen was je ook niet bang. Toen liep er altijd wel een grote broer van iemand mee om op te passen.

Toen hingen de moeders nog uit het raam, om af en toe te kijken waar het kroost uithing.
Toen kon je zelfs nog veilig op de stoepen fietsen, al was je de klos als oom agent je zag. Die dreigde direct naar je moeder te lopen als hij jou dat nog eens zag doen.

Toen, toen …..het bestaat niet meer.
Al wat blijft is een heerlijke herinnering. En misschien zeggen mijn neefjes en nichtjes precies hetzelfde wat ik nu zeg::Toen was alles anders dan in deze tijd…
Toen had men nog een hart.
Toen had men nog hart voor elkaar

Categorieën: Diversen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

5 reacties

Mosje · 8 september 2006 op 10:24

Toen was geluk heel gewoon ja.
Ik geloof er niet zo in dat vroeger alles veel beter was. Herinneringen worden positief ingekleurd door het feit dat we op de een of andere manier de negatieve zaken verdringen.
Over een aantal jaren zullen de jongeren van nu net zo positief als jij (en ik) terugdenken aan vandaag de dag.

Anne · 8 september 2006 op 10:51

Goh, ik ben dus in de vijftiger jaren beland door hier te gaan wonen. Nooit geweten.

Bijna alles wat jij beschrijft is voor mij hier dagelijkse kost. Inclusief de kleine prijsjes. Maar ik vind het maar matig romantisch. Wel intens leven. Dat is een ander woord voor dodelijk vermoeiend.

Ma3anne · 8 september 2006 op 18:18

Vico Toriani! Hoe kom je d’r op! 😀
Ik weet niet hoe het kan, maar ik hoor ineens: “Du schwarzer Zigeuner, komm spiel mir was vor, damit ich vergessen kann was ich verlor…”
Dat was hij toch?

Hoe langer geleden, des te warmer de herinneringen. Inderdaad, de rest vergeet je gewoon. Die ‘gekachelde’ pyamaatjes, lekker was dat hè?

DreamOn · 9 september 2006 op 01:00

Wat een heerlijke column. Als ik het zo lees, ben je net iets ouder dan ik.
Maar een hoop herinneringen komen bovendrijven als ik dit stukje lees.
Dan doe je het volgens mij goed, als columnschrijver. Net als dat stukje van Li, over agenda’s, toen kreeg ik ook het gevoel van vroeger weer terug, bij het lezen van dit stukje heb ik dat ook.
Zaterdagavond, in de teil geweest, natte haren, televisie kijken, tomatensoep met een bolus erbij, het komt allemaal weer terug!
Heel knap beschreven. Goede sfeertekening.

Li · 9 september 2006 op 12:13

Ja, ik duikel ook terug in de tijd. Een warme kruik in een zelfgemaakte kruikenzak en prachtige ijsbloemen aan de binnenkant van de ramen. Okkie Trooi met zijn spannende koffertje. Maar ook van rondgeknipte kartonnetjes in de meter om elektriciteit te krijgen als de centjes op waren. Mijn moeder die uit armoede de kragen van overhemden keerden zodat ze nog een paar jaar meekonden. En het frou froukoekje die ik met de achterkant van een lepeltje in twee stukje deelden.
Er komen weer veel herinneringen boven drijven!

Li

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder