Ik woon aan het spoor. Op ongeveer 10 meter van mij vandaan zie ik op ooghoogte de treinen vanuit het station vertrekken. Misschien komt het daardoor, misschien komt het omdat reizen met een trein gewoon prettig is, maar ongeveer een jaar geleden ben ik eens gaan kijken hoeveel nummers ik in mijn cd collectie over treinen had. Dat bleken er heel veel te zijn. Inmiddels heb ik ruim 100 nummers over treinen. Treinen worden op vele manieren bezongen. In een aantal onregelmatig te verschijnen columns zal ik verslag doen van mijn speurtocht naar trainsongs.

Na eerst mijn eigen verzameling treinliedjes op een cd te hebben gezet ben ik op zoek gegaan naar meer liedjes. En uiteraard vond ik er heel veel meer. Naast de bekende liedjes, vond ik ook veel onbekend moois. Van alle liedjes die ik heb, heb ik een top 5 samengesteld, net als Rob Fleming uit High Fidelity. Zoals iedere top zoveel is het een momentopname. Ik kan nooit zo goed kiezen. Mijn top 10 van lp’s / cd’s allertijden bevat nu zo’n 15 titels en als ik er naar kijk heb ik nog steeds het gevoel dat ik lp’s mis. Maar dit is de voorlopige stand wat treinliedjes betreft.

5: Train Kept A-Rollin’ van The Yardbirds. The Yardbirds is een merkwaardig bandje. Drie topgitaristen maakten deel uit van de band (Eric Clapton, Jeff beck en Jimmy Page) zonder dat het ooit een topband is geweest. Er zijn een hele boel factoren die daar aan hebben bijgedragen. Leadzanger Keith Relf is een vrij slechte zanger. In sommige nummers worden zijn beperkingen pijnlijk duidelijk en kan hij de juiste toonhoogte helemaal niet halen. Ook het songmateriaal is niet altijd even sterk en de productie is soms erg rommelig. Toch zijn deze elementen juist ook de kracht van The Yardbirds. Het is een punkband avant la lettre. Juist dat onbeholpen rammelige geluid geeft de band kracht. Zoals in hun cover van Tiny Bradschaw’s Train Kept A-Rollin’. Het origineel is een vrolijk rhythm & blues nummer over een man die gezellig flirt in de trein. In de handen van the Yardbirds wordt het haast een porno versie. Het ritme suggereert dat deze twee mensen in een losgeslagen trein zitten en hijgerig achter elkaar lopen om zo snel mogelijk in de broek van de ander te komen. Seks heeft niets te maken met esthetiek of gezelligheid. En dat hebben The Yardbirds goed begrepen.

4: Roots Train van Junior Murvin. Ik ben altijd dol geweest op reggae. Dus een reggaenummer mag niet ontbreken. En Lee Perry is mijn grootste favoriet. Gelukkig heeft hij ook een nummer over treinen gemaakt. Dat wil zeggen, niet hij maar Junior Murvin. Echter in de reggae is de producter (Lee Perry) belangrijker dan de zanger. Roots Train is dus allereerst een prachtige Lee Perry productie. En onderdeel van deze productie is dat het goed gezongen wordt.

3 Paris Train van Beth Orton. Ongeveer een jaar nadat ik met mijn treinenverzameling ben begonnen kwam ik dit nummer uit mijn eigen collectie op het spoor. Het is van haar cd Daybreaker. Beth Orton werd bekend omdat ze een nummer zingt op Exit Planet Dust van The Chemical Brothers, maar wat ze zelf maakt is vooral folk. En mooie folk. Paris Train heeft de sfeer van een verlaten perron. Het voelt vooral als een lied waarin iemand alleen op de trein zit en haar beste vrienden achterlaat.

3 Move Along train van The Staple Singers. Naast de bekende namen in de soul heb je ook heel veel artiesten die nooit echt zijn door gebroken. The Staple Singers maakten al vanaf midden jaren 50 platen. De band bestond uit vader Pop Staple en zijn dochters, waarvan Mavis de beste zanger is. Misschien hun “bekendste” nummer is This May Be Last Time dat de Stones bijna letterlijk hebben overgenomen zonder dit te vermelden. De basis van The Staple Singers is altijd de gospel geweest. Maar “move along train” is meer. Midden jaren zestig waren de Staple Singers onder de indruk van de folkbeweging en uiteraard met name Bob Dylan. Alleen zo krachtig, haast erotisch heeft Bob Dylan nooit gezongen.

En op nummer 1 de verrassing van mijn speurtocht: I Like Trains van Fred Eaglesmith. Ik had nog nooit van de goede man gehoord. Fred Eaglesmith is een country folkzanger ergens tussen Loundon Wainwright III en Tom Waits. Hij heeft een mooie krachtige stem en schrijft, getuige dit I Like Trains, mooie melodieuze nummers. Maar dat is niet genoeg om een nummer bijzonder te maken. Veel countryrockers hebben de neiging veel recht toe rechtaan nummer op te nemen. Een liedje, twee gitaren bas en drums en je bent klaar. Dit nummer heeft een ander soort arrangement. Het heeft een soort walsritme waar ook Tom Waits dol op is. Het nummer is een emotioneel nummer met een humoristische ondertoon. Het gaat over iemand die alleen van treinen houdt. Niet zo’n serieus onderwerp. Zeker niet als hij vertelt dat zijn moeder alleen van auto’s hield. Maar de impact is groot als hij zingt: “you should have seen the look in their eyes / and how it turned to tears / when I finally told them I wanna be an engineer”. Treinen als religie. Een prachtige kijk op treinen.

Categorieën: Diversen

13 reacties

Outsider · 6 september 2005 op 12:22

Is er over die Fred Eaglesmith niet eens een documentaire op tv geweest, waarin hij terugkeerde naar zijn ‘roots’. Zijn ouders of grootouders schijnen uit Friesland te komen en zijn oorspronkelijke naam is Elgersma.
Is ‘Orange blossom special’ van Johnny cash ook niet een bekende trainsong of was het niet Johnny Cash? Ik ben het vergeten.

Eddy Kielema · 6 september 2005 op 12:37

De ouderwetse rammelbus, waarin je kotsmisselijk op de achterbank wordt, is ook voor veel artiesten een bron van inspiratie. Mij schieten drie busnummers te binnen: ‘Bus stop’ van The Hollies, ‘Get on the bus’ van Destiny’s Child en ‘Onderweg’ van Abel (‘ik stap de bus in…’). O, en natuurlijk ‘[url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2804]Louise[/url]’ van Human League: ‘When he saw her getting off the bus…’ Ik reis 3 dagen per week met de bus, vandaar… 😉

Troy · 6 september 2005 op 13:07

Ze blijven boeiend die treincolumns. Van mij mogen ze geregeld langskomen.

Grt Troy

Geertje · 6 september 2005 op 14:48

Oef! Het enige wat ik kan reproduceren is kedeng kedeng van Guus Meeuwis 😳

[quote]Ik woon aan het spoor.[/quote]
Maar die heeft dan wel weer het volgende refrein:

En ik blijf bij jou slapen
want jij woont bij het spoor
En ’s nachts oelala gaat het ritme door.:-D

En op een klein stationnetje ’s morgens in de vroegte. En verder :dunno:

Kilometer vreter. 😮

Eddy Kielema · 6 september 2005 op 15:28

[quote]En op een klein stationnetje ’s morgens in de vroegte[/quote]

Op een klein stationnetje
s’morgens in de vroegte
stonden 7 wagentjes netjes op een rij
en het machinistje
draaide aan het wieletje
hake hakke puf puf
weg zijn zij

Ook een leuk nummer! 😉

Mosje · 6 september 2005 op 17:03

De eerste die mij te binnen schiet is I’m A Train van Albert Hammond

KingArthur · 6 september 2005 op 21:36

Even mijn LP collectie erop nageslagen. Maar wat te denken van ‘Stop that train’ van Clint Eastwood & general saint? Of ‘Train to skaville’ waren dat niet de Skatalites?

prikkels · 6 september 2005 op 21:40

Ik ben niet zo’n treinliefhebber. En om eerlijk te zijn ook niet zo onder de indruk van je column.

Het is een leuke en persoonlijke opsomming dat wel.

Wright · 6 september 2005 op 22:41

Uhm, ik mis nummer twee?
5, 3 en 3 ken ik. Dat The Yardbirds een punkband ‘avant la lettre’ zou zijn geweest, is nieuw voor mij. Een rockband met folk/ blues/ psychedelische invloeden wel, maar punk? 😮 [quote]Alleen zo krachtig, haast erotisch heeft Bob Dylan nooit gezongen.[/quote]
Hier kan ik mij ook niet zo in vinden, t’is maar wat je onder krachtig en erotisch verstaat.
Altijd leuk om te lezen, zo’n muziek-column.

KawaSutra · 7 september 2005 op 00:26

Weer een leuk vervolg op je eerdere column. De Yardbirds behoren ook tot mijn collectie. Altijd leuk om ze weer even onder de aandacht te brengen.

Fred Eaglesmith ken ik niet maar ik ben onlangs nog naar een bijzonder optreden geweest van Loundon Wainwright III in Paradiso. Heel nieuw voor mij, maar zeer verrassend en sfeervol.

Louise · 7 september 2005 op 10:59

Toch een leuk idee om de inspiratie uit je woonomgeving te halen. Helaas verruilde ik jaren terug het spoor voor een molen en tja, om nou liedjes/columns over een molen op te zoeken 😉

Eddy Kielema · 7 september 2005 op 11:08

[quote]Helaas verruilde ik jaren terug het spoor voor een molen…[/quote]
Ik weet er ook maar één, Louise: ‘Windmills of your mind’. Wel een mooi nummer, trouwens!

Dees · 7 september 2005 op 18:03

Adieu, adieu, sweet Bahnhof..

Treinen en stations roepen veel melancholie op. En de anticipatie op iets nieuws. Ik ben dol op treinen en blij met deze treincolumns. Ik hoop, kortom, op meer 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder