Bij de bushalte sta ik te wachten. Ik ga winkelen in de stad. Voor een meisje uit een dorp is A. een heuse stad. Het is een koude dag en de wind giert om me heen. Ik verschuil me in mijn jas met mijn schouders iets omhoog. Dan komt er een buurvrouw aangeschommeld, in een bloemenjurk met daaronder dikke kousen. Mijn schuchter ‘goedemorgen mevrouw’ blijft onopgemerkt hangen, tussen mijn kraag en in de wind. Ze tikt mij op mijn schouder en zegt: “zo nu ben je wel gewend, hé.”

Ik aarzel, want ik kan het niet beamen. Ik woon hier al zo lang.

“Ja, gaat ze verder, het is hier koud en het regent ook zo vaak”.

Zwijgend kijk ik haar aan, de lichte verbazing in mijn ogen ontgaat haar niet.

Verder zegt ze: “Ja, het is daar toch oorlog. Het is hier veel beter en je mag je ouders wel dankbaar zijn”.

Nu knik ik lichtjes met mijn hoofd want dankbaar ben ik best.

“Je bent toch zo een aangenomen kindje van daar tegenover”en ze werpt haar kin richting ons huis.

Ik denk; ach zeur nou niet en waar blijft die bus nou toch. Wat moet ik met die dankbaarheid want mijn ouders wilde toch een kind. Het liefst een dochter en dat werd ik ook nog. Dus moesten zij maar dankbaar zijn. Maar dat zeg ik niet. Ik glimlach in grimas en stap in de bus.

Aangenomen, galmt het nog na in mijn hoofd. Het lijkt wel alsof ik een hondje ben dat is aankomen lopen. Waren het niet mijn ouders die naar mij toe kwamen vliegen? Ik was gewenst. Al lang voor mijn geboorte. Dat voelt goed.
Toen mijn ouders mij net hadden afgehaald uit de kliniek stonden zij in de lift van het Phoenicia hotel.

De liftboy vroeg: “Iz iit ae booi or ae gierl?”.

Mijn ouders stonden te glunderen met hun nieuwe aanwinst en spraken vol trots: “it’ s a girl” en hij antwoordde: “iit iz nozzink”.

Dat ik niet echt niets was heb ik gemerkt bij de burgerlijke stand in Beirut. Daar las een ambtenaar, in het Arabisch, mijn Nederlandse naam voor. Alleen al aan het ritme kon ik horen dat het mijn naam was. De cadans resoneerde geruststellend. Ik was een kind van mijn vader en droeg zelfs zijn voornaam. In gedachten was ik bij mijn ouders in Nederland en begreep: ik besta ook hier maar blijf een burger uit Beirut, uit de Libanon.

Thuis bij mijn ouders sla ik het eerste blad om van mijn geboortealbum. Het omslag is versierd met paarse tulpen. Ik bekijk opnieuw de foto’s en denk: zou mijn oude buurvrouw weten dat tulpen uit Turkije komen? En dat Libanon vlakbij ligt. Zou de buschauffeur beseffen dat ik een soort tulp ben. Maakt het eigenlijk uit wat zij denken en dat zij niet weten dat ik ook een soort bloem ben en zelfs een met een dubbele nationaliteit.


15 reacties

Mosje · 10 maart 2009 op 11:24

Jezus, wat een vreselijke reactie van die buurvrouw. Ze weet in een paar zinnen zo’n beetje alles wat wij denken over “anderen” samen te vatten.
Mooi stukje Nana, waarbij ik maar hoop dat A. niet staat voor Almere.

pally · 10 maart 2009 op 11:48

Erg mooi stukje en wat een ‘horror’ buurvrouw, inderdaad! De hoofdfiguur uit een wrange strip, Ik zie haar voor me.
En jij bent inderdaad zo’n prachtige dubbele tulp, waarvan ik toevallig wel weet dat hij oorspronkelijk uit Turkije komt(Lale).
Dus Nana-Lale 😉

Groet van Pally

SIMBA · 10 maart 2009 op 13:46

Zo’n nare term “aangenomen kind”, gelukkig dat je het goed kunt relativeren.
[quote]mijn ouders wilde toch een kind[/quote]
is het niet “wildeN”?

Nana · 10 maart 2009 op 14:37

Ja het is uiteraard wilde met een n…..relativeren gaat wel spelling nakijken niet zo…

Nana · 10 maart 2009 op 14:38

Nana-lale klinkt wel superleuk…Dank voor je wel!

Nana · 10 maart 2009 op 14:40

Nee A. is niet Almere….Maar ach echt er toen doet het niet.
Dank je wel voor je compliment!

Mosje · 10 maart 2009 op 15:17

Mosje grijpt in.
😀

De tulp heeft misschien wel in Turkije overwintert, of overzomert, maar komt oorspronkelijk van verder. Iran, Afghanistan, en omstreken.
Wie wel uit Turkije komt is St. Nicolaas. Dat hij in Spanje zetelt is een hardnekkig misverstand.
En Nana komt niet uit Almere, een pak van mijn hart mag ik wel zeggen.

Syl · 10 maart 2009 op 17:41

Gek op bloemen!!! Mooi geschreven, buurvrouw mag in de groene bak.

LouisP · 11 maart 2009 op 00:24

Nana,
jouw ‘tulp’ heb ik meermaals gelezen. Het is zonder meer goed geschreven. De liftboy begrijp ik niet goed.
It’s nothing, bedoelde hij dat een meisje minder is dan een jongen?

groet,
L.

KawaSutra · 11 maart 2009 op 01:27

Je hebt helemaal gelijk. Zo naïef. Juist daarom kun je ze misschien nauwelijks iets kwalijk nemen. Hooguit medelijden hebben met iemand die een tulp niet kan onderscheiden van een dovenetel.

Mien · 11 maart 2009 op 07:27

Dorpsvrouwen en wereldburgers, ze wonen zo maar naast elkaar in A.
Een mooie van A. naar Beter column.
Blijf elkaar goed wegwijs maken.
Het leven gaat niet altijd over rozen.

Mien

maurick · 11 maart 2009 op 07:41

mooi geschreven, met hier en daar wat schoonheidsfoutjes.

Dees · 11 maart 2009 op 09:59

Vind hem weerom schitterend. Al die sfeertjes aaneengeregen met een vleugje pijn, wat trots, veel eigens, wat bekrompenheid, ook al met bloemetjes, een klein beetje sexisme uit Beirut. Mooi.

Nana · 11 maart 2009 op 14:07

Meisjes zijn daar (ook elders) inderdaad minder dan een jongen!

Nana · 11 maart 2009 op 14:11

Zo goed kunnen van die Tulp. Ik wist alleen nog dat de tulp geimporteerd werd uit Turkije! In de 17e eeuw.
En van Sint Nicolaas weet ik dan weer wel dat het heiligenbeeld via Italië naar Spanje is ontvoerd en dat we daarom denken dat hij uit Spanje komt…

Geef een antwoord