Zijn hoofd leunt tegen het raam van de treincoupé en zijn ogen schieten heen en weer wanneer hij de snel voorbij flitsende beelden in zich opneemt. Even zoveel gedachten schieten door zijn hoofd, maar concentreren zich dan op het opmaken van de balans. Waardeloos. De eerste tijd niet, overigens. Die zou hij wel willen inlijsten. Hoewel de muren van zijn huis daar niet genoeg ruimte voor hebben, bedenkt hij met enige zelfspot. De verrukking van het nieuwe, het hongeren naar informatie, het verlangen als ze niet in de buurt is. Het opgetogen ontdekken van overeenkomsten en verschillen. Het zich van de allerbeste kant laten zien zonder dat het ook maar enige moeite kost.

En dan… de keerzijde. Verrukking gaat over in gewenning. Die verschillen wat minder charmant dan in eerste instantie bejubelt. De rest van de wereld verschijnt weer in beeld, wat er van over is tenminste. Niet alle vrienden blijken bestand tegen verwaarlozing. Het ‘wij tegen de wereld’ blijkt uiteindelijk erg nauw behuisd.

Wakker worden in de dagelijkse sleur. Hoe anders blijkt dit in vergelijking met het vorige? En daarvoor? Is dit wat het is? Liefde beklijft niet, hoe hoopvol de voortekenen ook zijn… ja, die conclusie kan hij wel trekken inmiddels.

De trein schudt het station binnen, hij schrikt op uit zijn gedachten.
Hij staat op, en trekt zijn jas aan, aarzelt even en doet hem dan weer uit.
De jas over zijn arm. Zo zou ze hem herkennen, dat hadden ze afgesproken.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

Avatar

dj_Eddy · 22 oktober 2007 op 14:21

Ik hou wel van treincolumns (als er maar niet gezeurd wordt over de NS). Treinen kunnen heel goed metafoor staan voor de vergankelijkheid. Vooral in de herfst werkt dat beeld optimaal. De laatste alinea vond ik erg goed. In een paar woorden weet je heel veel te zeggen.

Avatar

Dees · 22 oktober 2007 op 15:43

Liefde beklijft niet, maar het verlangen ernaar wel. Mooi geschreven Bernt, de eerste? Want ik ben wel benieuwd naar meer van je hand.

Avatar

pally · 22 oktober 2007 op 17:56

Het eerste deel boeide me niet zo. Maar gaandeweg vond ik je column steeds beter worden Bijv. deze mooie zinnen:
[quote]Het ‘wij tegen de wereld’ blijkt uiteindelijk erg nauw behuisd[/quote]
en
[quote]De trein schudt het station binnen[/quote]

groet van Pally

Avatar

Mosje · 22 oktober 2007 op 19:51

Liefde beklijft niet. Bernt, jij bent mijn vriendje, zelfs als jij je jas aanhebt!

Avatar

BerntHulst · 22 oktober 2007 op 21:14

Geen eerste schrijfsel, Dees, wel het eerste stukje dat door meer dan één paar ogen gelezen wordt… Mijn bloeddruk is met sprongen omhoog gegaan sinds ik dit gepost heb 😀
Bedankt voor de commentaren.

Avatar

Beryl · 22 oktober 2007 op 23:49

Kom maar door met de rest van je schrijfsels, please! 😉

Welkom!

Avatar

KawaSutra · 23 oktober 2007 op 00:15

Twee keer gelezen. De tweede keer naar tevredenheid.
Is dat nou goed of…?

Avatar

SIMBA · 23 oktober 2007 op 10:05

Een hoge bloeddruk is niet gezond, maar je stukjes delen met ons is dat wel!
Welkom op CX!

Avatar

arta · 23 oktober 2007 op 11:39

Leuk debuut hier!
🙂

Geef een antwoord