Mijn Twitter-account was zaterdagavond een kwartier lang stil. Precies zoals de initiatiefnemers van de #twitterstilte voor Alphen dat graag wilden. Om zo medeleven te tonen voor de nabestaanden van de schietpartij in een winkelcentrum. Ik was iets anders aan het doen. Koffie drinken. Na een bord rijst met kip is er niets lekkerder dan dat. Ook na een willekeurige andere maaltijd trouwens. Ik genoot intens van de geur van versgemalen koffie en zakte diep weg in een stoel. Mijn gedachten gingen uit naar niets. Helemaal nergens aan denken, heerlijk. Ik dacht niet aan de lekkende stortbak, niet aan de vaatwasblokjes van Dreft, die ik vergat bij de AH. En ook niet aan de slachtoffers van de aanslag in Alphen. Ik dacht gewoon aan niks en dronk mijn koffie. Onbewust gaf ik gehoor aan de twitterstilte. De starters van deze actie kunnen trots op me zijn. Eerlijk gezegd was ik ook wel toe aan een kwartiertje rust. De hele dag niets anders gedaan dan tweets vol afschuw en onbegrip over de schietpartij gelezen en televisie gekeken. Ik zag honderden berichten van woedende twitteraars. Al lezende, voelde ik mij niet anders dan de gemiddelde twitterende Nederlander. Brok in de keel en kippenvel.

Na de eerste achtendertig Journaals met aangrijpende beelden, begon op televisie het geëmmer over wapenvergunningen en zonderlingen in de maatschappij. Gedragsdeskundigen, psychologen en hoogleraren buitelden over elkaar heen om hun plasje te doen over de doodzieke geest van de moordenaar van Alphen. En je weet: dit gaat nog heel lang zo door. Over drie weken weet iedere Nederlander dat de dader in groep acht een uitzonderlijk lage score had op de CITO-toets, vrij laat begon met puberen en dat hij vroeger een konijn had. Vlekkie. Discussies in praatprogramma’s over de vraag of nog thuis wonen op je vierentwintigste nu wel of niet van invloed is op een laffe daad als deze.

Ik plaatste zaterdagavond een kwartier lang geen tweets, maar herdacht ook de doden niet in die vijftien minuten. Mensen herdenken, die je niet kent. Ik zou niet eens weten hoe je dat precies doet. Wel keek ik lang en geïntrigeerd naar de televisiebeelden. Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou voelen om betrokkene te zijn van de misselijke slachtpartij. Dat lukte me niet, maar het moet verschrikkelijk zijn.

Categorieën: Actualiteiten

12 reacties

phoebe · 13 april 2011 op 14:21

Hier kan ik me al een stuk beter in vinden…

eendje · 13 april 2011 op 15:38

sluit me aan bij je woorden

Ferrara · 13 april 2011 op 16:47

Ik twitter niet dus over dat deel kan ik niet meepraten. Maar er staat veel in je column waar ik het mee eens kan zijn.

LouisP · 13 april 2011 op 18:01

Weer goed Kwiezel, goeie (komtie) nuances…
“Ik was iets anders aan het doen. Koffie drinken. Na een bord rijst met kip is er niets lekkerder dan dat. Ook na een willekeurige andere maaltijd trouwens.”

Dit is als contrastzin in jouw type schrijven
ongelofelijk sterk…
heel graag gelezen..
L.

lisa-marie · 13 april 2011 op 18:27

een eerlijke column !
Je schrijft ook dat je niet zou weten hoe je dat zou doen ; herdenken van mensen die je niet kent.
Nou bedenk ik mij wat doe je dan met 4 en 5 mei.

Kwiezel · 13 april 2011 op 18:32

Dank!
Op 4 mei probeer ik me voor te stellen hoe het is om in oorlog te leven, maar heb ook daar nooit echt een goed beeld bij. En 5 mei, tja, dan vier ik eigenlijk gewoon een feest… Goed dat de dagen er zijn, maar de essentie vervaagt wel met de jaren. Zeker voor mensen die alleen maar in vrijheid hebben geleefd.

sylvia1 · 13 april 2011 op 19:44

Kwiezel, mooi hoe je in deze column meer de stilte opzoekt. Maar blijf toch een beetje met de vraag zitten wat je wilt zeggen.

Mien · 14 april 2011 op 08:19

Rituelen zijn erg belangrijk bij een rouwproces. Dat deze in de nieuwe media ook een plek vinden is begrijpelijk en goed. Dat het moeilijk is om je te onttrekken aan het lawaai die sommige nieuwe media met zich mee kunnen brengen is vervelend. Helaas kun je je hier niet volledig aan onttrekken. De wereld raast door in haar ontwikkeling. Des te belangrijker is het om de stilte in jezelf te vinden. Met eigen rituelen. Zoals het schrijven van een column.

Mien in his own way

arta · 14 april 2011 op 09:15

Goed geschreven…

Kuin · 14 april 2011 op 10:21

Ik heb niet zoveel met zoiets symbolisch als een Twitterstilte. Goed beschouwd komt het er op neer dat je je timeline in de gaten houdt wie er niet mee doet aan die stilte.

[quote]Gedragsdeskundigen, psychologen en hoogleraren buitelden over elkaar heen om hun plasje te doen over de doodzieke geest van de moordenaar van Alphen.[/quote]

Plassen over een doodzieke geest? Ben ik toch benieuwd hoe dat gaat.

Mooi geschreven!

Avalanche · 15 april 2011 op 22:12

Die Twitterstilte is me volkomen ontgaan, de aanleiding daartoe uiteraard niet. Ik vind dat je er een mooie column over geschreven hebt: respectvol en eerlijk. Chapeau!

pepe · 12 mei 2011 op 22:05

:wave:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder