Ik kan van alles, maar zingen hoort daar niet bij. Neuriën, dat kan nog net in gezelschap, maar uit volle borst (mee) zingen is een bezigheid die ik alleen uitvoer tijdens een solistische autorit. Nou ja, uit volle borst…

Ik heb mijn zinnen gezet op een borstvergroting. Snijden in een gezond lijf. Dat lijkt misschien absurd maar ik ben niet over 1 nacht ijs gegaan. Sinds ik uitgegroeid ben ga ik over ijs. Wikkend en wegend, wel of niet. Jarenlang was het onveilig, kans op complicaties, lekkende implantaten aan de ene kant en kleding die aan alle kanten past, mezelf vrouwelijker voelen, én geen gêne, aan de andere kant. Zo. Het hoge woord is eruit.

‘Wat eten we vanaaf, mam?’ De beginnende snor heeft trek. ‘Jemig, wat een berg!’
‘We eten vanavond kip. Heel veel kip,’ zeg ik, zonder op te kijken. Met precisie maak ik blokjes van een kilo kipfilet, ik heb twee boterhamzakjes klaargelegd. Een kilo kipfilet lijkt inderdaad wat veel voor een volwassene, een puber die niet van kip houdt en een kind dat na vijf happen vraagt of ‘ie van tafel mag en ondertussen gebiologeerd naar zijn mobieltje kijkt, en zich op straffe van gebruik tijdens het eten vergewist van sociaal isolement voor de duur van een avond.
‘Zoveel? Maak je voor de hele week of zo?’ vraagt De Snor van dertien.
‘Nee, ik probeer straks even iets uit,’ zeg ik, en stop de beide boterhamzakjes vol met, pak ‘m beet, ieder 300 gram aan kipblokjes. Dat moet genoeg zijn. Waarschijnlijk denkt hij dat ik aan een nieuwe kookrage begin want hij wenst me succes met ‘whathever ik aan het doen ben’. Ik krijg een kus en tel die zegening. De oogappel verdwijnt naar zolder, zijn pubercave. Onderaan de trap roep ik nog even vlug naar boven ‘Wat ben je eigenlijk? Een borsten- of een billenman?’ Vooralsnog krijg ik geen antwoord en waarschijnlijk kijkt hij bedenkelijk.

Enfin. Even heb ik het rijk alleen. Ik knoop de boterhamzakjes dicht en plet vakkundig de blokjes in vorm. Ik houd ze ook even tussen mijn handen want ze zijn ijskoud. En dan hup, shirt omhoog en stop de zakjes in mijn bh, ruimte zat. Hiaten vullen. Het blijft koud en het moet even voegen maar dan heb je ook wat. Of ik, beter gezegd. Weg erwtjes op een plankje. Met een grote grijns kijk ik naar mijn spiegelbeeld in het ruitje van de oven. Dit begint ergens op te lijken. Eindelijk. Een boezem, een voorgevel, tieten. Borsten van, in mijn ogen, een normaal formaat.

Goed spul, die kipblokjes. Maar koud. IJs- en ijskoud. Ik besluit ze even te laten zitten en af te wachten hoe het mannelijk spul hier in huis erop reageert. Als ik dit doorzet moet ik ze ergens op voorbereiden. Een moeder met borsten. Ondertussen heb ik behoefte aan feedback. Ik maak een foto van mijn torso en stuur ‘m met dichtgeknepen billen in kleine kring rond met het onderschrift ‘ik ga het doen, wat vinden we ervan?’. Gek genoeg is er niemand die zegt dat ik niet goed bij mijn hoofd ben, stuk voor stuk (m/v) zeggen ze dat ze het snappen. Dat doet me goed en verbaast me enigszins. Geen weerwoord. Nu mijn jongens nog, die allebei op een leeftijd zijn en borsten, niet zijnde die van hun moeder, rete-interessant vinden. De Lief-op-afstand reageert politiek verantwoord met gepast enthousiasme zoals dat hoort binnen een relatie: natuurlijk vindt hij me mooi zoals ik ben, maar als ik er gelukkiger van word dan heb ik zijn zegen. Of ‘ie wel mee mag naar het intakegesprek, waar ik een idee krijg van hoe het eruit komt te zien? En of hij ook inspraak heeft? Ondertussen heb ik schik: over die laatste vraag: we’ll see. Maar mee? Natuurlijk, wel zo gezellig.


14 reacties

Avatar

Wayan · 17 december 2017 op 08:10

Is dat ook geen fetishisme? Mannen die zich enkel concentreren op borsten? Weet je wel hoeveel mannen houden van kleine borstjes? En weet je wel hoeveel mannen houden van brede heupen, of rode haren, of flaporen, of bruine ogen, of heel kleine borstjes?

    Avatar

    Karen.2.0 · 17 december 2017 op 19:14

    Ik schiet in de lach van je reactie, Wayan 😀

    Zoveel mensen zoveel smaken, maar daar gaat het in dit (mijn) geval niet om: ik houd geen rekening met wat een ander graag ziet, het gaat erom wat ik graag zie.

    Ik vraag me af wat je reactie was geweest als ik een stuk had geschreven over mijn voornemen om mijn flaporen te laten corrigeren? Zou dat ook in de fetisj-hoek zitten?

      Avatar

      Wayan · 17 december 2017 op 22:51

      Ja,Karen, over smaken valt niet te twisten, je hebt gelijk. Ben blij dat ik je heb doen lachen. De wereld is al triestig genoeg. Er wordt te weinig gelachen. En flaporen zijn best schattig.

        Avatar

        Karen.2.0 · 17 december 2017 op 23:14

        Weet je dat het eigenlijk heel goed gaat met de wereld maar dat we dagelijks een beeld voorgeschoteld krijgen, met dank aan allerhande media, dat ons doet denken van niet?

        Zal ik binnenkort ook eens een stukje over schrijven 😉

        En lachen moet en is gezond! Als er even niets te lachen valt, dan desnoods om jezelf (zo heb ik altijd iets te lachen, Wayan, om idiote hersenkronkels of acties die niet altijd even handig zijn).

        En wat flaporen betreft, het ene oor is het andere niet: flapoor of flopoor? 😀

Avatar

Robert · 17 december 2017 op 10:13

Kou maakt ze groter en warmte laat ze lekken. Heerlijk stuk over een kippenborst!

Avatar

Nummer 22 · 18 december 2017 op 06:58

Mooi! Hen je ook nog kifilet stukjes die wellicht de flaporen kunnen vervangen nou dan zou ook wat zijn. Soms zijn koude kipstukjes lekkerder dan ijskoude handen op borsten of is dat juis prettiger omdat je dan ook weet dat de grootte van de borsten er eigelijk niet toe doen bij de eigenaar van de koude handen. Enfin, billen of borsten liefhebber als er maar lief gehebt? wordt, toch.
Zo is de uitdukking ‘2 erwtjes op 1 plankje’ dan in een ander kipfilet, pardon licht komen te staan.

Avatar

Mien · 18 december 2017 op 16:43

Zolang ze maar gemarineerd zijn … prima! 😉 😉

Avatar

Nummer 22 · 18 december 2017 op 18:05

Always Chicken zonder vleugeltjes voor de vrouw die uit volle borst mee wilt paraderen. Zeg maar NEE dan heb je zo cup C90. ?

    Avatar

    Karen.2.0 · 19 december 2017 op 00:58

    Das teveel van het goed hoor, 22 😉 Ik opteer voor een heel beschaafd B’tje (beetje ;-D )

Avatar

Esther Suzanna · 22 december 2017 op 09:23

Buiten ‘goed geschreven’ weet ik op dit stuk verder niks adequaats te zeggen. Oh ja, ik kan me er niet in verplaatsen, omdat borsten – buiten het zoogproces – toch echt zijn gemaakt om op seksueel vlak ‘de man’ aan te trekken. Meestal de verkeerde man. Sorry. Mijn onorthodoxe mening. Dat heb jij helemaal niet nodig, een mooie sterke vrouw. 🙂

    Avatar

    Karen.2.0 · 24 december 2017 op 01:54

    Dat geldt voor de meesten 😉 Ik schreef een stukje over de reacties die ik kreeg (en niet kreeg). Ik ben gelukkig zover dat ik mijn besluitvorming niet meer baseer op de mening van anderen (m/v), in dat opzicht is je mening meer orthodox dan onorthodox hoor 😉
    Ben wel blij met je reactie! Maar waarom lees je in het vervolg 😉 Dank je wel, lieve ES!

Geef een reactie