Un aveugle sans permis

In het lover achter de Riemdijk is weer eens de pleuris uitgebroken. Sporadische geweerschoten zijn de bewoners uit het dorp wel gewend, maar de laatste keren klinkt het als een waar vuurgevecht. Het examenterrein van de schietvereniging voor blinden is vandaag weer eens van Richard. Hij schiet met repeteer of schroot. ‘Dan raakt hij altijd wel iets’, zegt hij. En dat klopt, op afgelopen jaar na dan. Vandaag is er een cameraploeg van de lokale tv-zender op af gekomen.

(Er klinkt  een scheidsrechterfluitje vanuit het bos. Een begeleider van de blindenschietvereniging duikt ineen en trekt de interviewer en de cameraman mee. Een aantal seconden na het fluitsignaal klinkt er een geweerschot).

Begeleider:
Wij? Wij draaien een topjaar natuurlijk. De gemeente denkt na die blunder van vijf jaar geleden geen twee keer meer na wanneer wij als stichting een voorstel indienen.

Interviewer:
Blunder?!

Begeleider:
Jââh,.. Het heide-incident!… 2008!?… Kerstmis?!

Interviewer:
Nee, sorry.

Uitgebreid in het nieuws geweest, jââh,… (controleert de omgeving)… Wij hadden dus aan het gemeentebestuur ongeveer vijf hectare privégrond gevraagd en wel specifiek de site waar wij ons nu bevinden. Wij zouden dat afrasteren en dan maximaal tien cursisten per dropping met afdoende tussenruimte hier hun gang laten gaan. Nou, de gemeente vond wat wij deden en waar we voor stonden allemaal zo prachtig. Dus had ze in de daaropvolgende bestuursvergadering besloten om ons een stuk heidegrond naast het geitenplat te geven. Een stukje open vlakte ter grootte van nog geen voetbalveld, tussen de Riem­dijk en de Hazenrug. Dat kent u vast wel van de weg hierheen.

Nee, zegt me niks.

Links van u. Vlak na het dorp? Tussen de dijken in? Daarach­ter? De Soos? E64?

Ja, dat zal wel.

Een stukje grond van niks, én zonder bomen. Heideplanten, dat was het. Maar, we hebben het toch geprobeerd. We hadden het enigszins afgekaderd en er op de proef twee gevorderde cursisten met hond zich laten gewennen. En toen we de kippen en de ganzen loslieten en Jelle, één van onze cursisten meteen daarna op zijn fluit blies, ten teken van PAS OP! Ik ga er één aan vlokken schieten, legt Richard aan, vergeet zijn fluit, begint als een wilde om zich heen te schieten en raakt Jelle op een hele nare plek in het lichaam.

Richard? De Richard?

Ja,… en zodoende hebben wij dus toch dit terrein gekregen, wat nog niet wil zeggen dat wij hier als begeleiders geheel risi­covrij de telling bij de cursisten kunnen afnemen. De cursisten schieten toch met een zwaarder kaliber dan gangbaar. Maar na weer een hoop mitsen en maren mochten wij met gemeentepermissie de cursisten toch het bos instu­ren met spreidpatronen.

(Er wordt weer gefloten vanuit het bos. De begeleider herhaalt z’n routine en duikt ineen. Enkele seconden later klinkt een schot dat vele malen harder is dan het eerste. De begeleider kijkt de interviewer bevestigend aan en knikt).

Drie jaar geleden is het lokale racketcentrum over de kop gegaan en daar waren we natuurlijk als de kippen bij om dat over te nemen. In eerste instantie wilde de gemeente er weer niet aan om ons ver­zoek in te willigen, maar na het heide-incident schon­ken ze ons in juli na enig aandringen dat racketcentrum alsnog. We wilden eindelijk eens van dat gelazer af op het open veldje bij het clubhuis. Als we daar een paar konijnen loslieten, dan vluchtten die allemaal een kant heen de wijde wereld in met als resultaat dat een aantal cursisten teleurgesteld hun lidmaatschap bij ons beëindigden. We hebben dat tussentijds wel gepoogd te ondervangen door de konijnen in hun hok te laten, maar dan rook zo’n cursist nadat hij geschoten had ook wel nattigheid. Van zo’n konijn bleef toch niet veel meer over. Dan stuur je iemand naar huis met een oor en wat ingewanden. Maar nu met die squashbanen, dat maakt veel goed.

Kunt u ons, alvorens we tot de orde van de dag overgaan, iets meer over de cursus zelf vertellen?

Natuurlijk!.. Nou, onze stichting bestaat dit jaar 10 jaar. In dat kader zijn we met alle 40 cursisten begin vorige maand in vol ornaat, dus met hond, kleding en overig cursusmateriaal, naar kinderboerderij ‘t Hoekske gegaan. De gemeenteraad heeft ons daarvoor nog een dankbetuiging gestuurd. Die boerderij konden ze vrijwel in één keer van hun begroting schrappen. Zeer leerzaam geweest ook. Een aantal cursisten is die dag zelfs doorgeschoten van het eerste naar het derde jaar.
De cursus die wij aanbieden is een totaalpakket dat wordt opgebouwd in vier jaar en ieder jaar bestaat uit drie cursusmaanden: augustus, september en december. Tijdens die periode krijgt iedere cursist al naar gelang het leerjaar een aangepast pakket met cursusmateriaal.

En waar bestaat zo’n pakket uit?

Uit onder andere lesmateriaal.

Ja, zoals?

In het derde jaar krijgt de cursist bijvoorbeeld een hond toegewezen. Daar hebben wij uit ervaring bewust voor gekozen om die pas in het derde mee te geven, want het bleek in de opstartfase voor beginnende cursisten zonder hond nog een hele toer om de juiste omgangsvorm met zo’n beestje te vinden. We hebben daarom in het eerste en tweede jaar herkenningsmethodieken inge­voegd, omdat het verleden uitwees dat ze zonder die training nogal eens met elkaars hond terugkwamen. Richard maakte het laatst weer eens bont door met een voor ons totaal onbekende chihuahua terug te keren. Nou ja, dat verhaal kent u.

Ja, daar komen we zo op. Maar verder….

Ja, eh, verder. We vertellen ze natuurlijk erg veel. Ze krijgen in het eerste cursusjaar een cd mee naar huis. Daarop staan geluiden van de grote vogelsoorten, zoals de meeuw, de duif en de kraai. Zo weten ze door eerst te luisteren, wat ze schieten. Ieder jaar krijgen ze een nieuwe cd, zodat ze hun aandachtspunt kunnen verleggen. In het vierde jaar krijgen ze, na het behalen van hun vergunning, geluiden mee van 50 zeldzame vogelsoorten. Die staan nog op cassette, want die geluiden zijn zeldzaam.

En Richard heeft zijn vergunning nu..?

Twee jaar, ja. Iets waar ik me zeer over heb verbaasd. Net niet cum laude en lovende kritieken van de examinatoren. Twee jaar lang al. Als Richard meegaat dan sta ik hier met angst in de benen af te wachten waar die jongen nou weer mee terug zal komen. En ik niet alleen, ook zijn medecursisten. Er zijn erbij die zich ziek melden wanneer ze te horen krijgen dat ze naast Richard staan ingedeeld.

En daarom heeft u ons een brief geschreven? Om te kijken of wij hierin iets kunnen betekenen?

Precies! Die jongen terroriseert het hele zaakje hier en de lol is er voor mij nu al zo’n beetje twee jaar van af.

Wat ik nog niet begrijp is: Richard is toch klaar met zijn cursus? Hij heeft hier toch niets meer te zoeken?

Dat klopt, maar ten tijde dat Richard deze cursus aanving, stond er in de reglementen dat iedere cursist na het behalen van zijn vergunning zich te allen tijde kon vervoegen voor deelname aan terreinpraktijk.

En die vrijheid is nu uit die reglementen gehaald?

Juist! Maar hij blijft komen. En er dient nog wel meer aangepast te worden met het oog op Richard.

Zoals?

Nou, Richard is iemand die naar eigen inzicht onze grenzen opzoekt. Zo kwam hij vorig jaar aanzetten met een, eh, soort van karabijn met een afgezaagde loop. Zojuist heb ik hem nog op zijn spot afgelegd met een repeteer. En dan staat hij daar met banden om zijn nek de hele flikkerse boel aan gort te schieten. Vorig jaar kon je precies zien waar Richard had gestaan. Compleet kale plekken laat die jongen achter. En wat wordt het volgend jaar, hè? Kalashnikovs, vlammenwerpers? Ik hou m’n hart vast. Kijk, dat staat nou weer niet in die reglementen.

Nou, ik kan u vertellen. Wij hebben contact opgenomen met de bond….

Ja…

Wij hebben uw brief voorgelegd…

….Ja….

En na wat heen en weer gebel en een uiteindelijke schriftelij­ke bevestiging heb ik hier een beschikking bij me, persoonlijk getekend door het Hoofd van dienst bij het N.L.J.B., waarin staat dat de jachtvergunning van Richard met onmiddellijke ingang wordt geroyeerd op grond van, ik citeer: ‘Ontegenzeggen­lijke overschrijding van het jagersfatsoen.’

…. Dit betekent zoveel voor mij…. en voor de stichting uiter­aard. Dat is een pak van m’n hart. Och, wat zal ik slapen vannacht.

Vindt u het goed als wij nu naar hem toegaan?

Uiteraard (Begeleider pakt een notitieblok en bladert daar wat in). Richard,.. Richard. Ja, hier heb ik ‘m. Ze zijn net ge­draaid, even kijken. Dan staat hij nu bij het vennetje. Dus je loopt op de kop naar hem toe. Dat is goed. Dan moet je langs Paul, die is tweedejaars. Even oppassen dus. Niet fluiten of neuriën. Hij schiet al op grote grondvogels, fazanten en zo…

(Interviewer nadert door het bos heen een blinde man met een enorm geweer in zijn handen. Hij hoort het groepje aan komen lopen en doet zijn fluitje in zijn mond).

Interviewer:
Richard,…. RICHARD!!!

(Geschrokken van de stem gaat Richard op de grond liggen. Dat is immers het eerste dat je doet bij onduidelijkheden).

Interviewer:
Mag ik even met je praten, Richard?

Richard:
Kan dat niet over een half uurtje..?

Nou, nee, Richard. Wij hebben een bericht voor je. Sta maar op hoor, niets aan de hand.

Nou, even dan. Der lopen hier twee van die kutkonijnen. Die zitten me de hele tijd al te veretteren.

Jij bent seniorcursist hier, hè?

Ik heb mijn vergunning, ja. Dus zeg maar gediplomeerd.

Wat vond je nou zo leuk aan de opleiding?

Dat met die squashhokken,… dat was machtig. Voor het eerst alleen gelaten worden met tam grootvee. Een koe, een schaap, ik weet niet meer precies wat het was. Maar dat was mooi.

En wat had je nog meer niet willen missen?

Dat ik Jelle voor zijn donder heb geschoten. Dat was ook wel mooi… Geweer op heuphoogte, loop vooruit.

Heb je dat bewust gedaan dan?

Nee, dat was een incident. Ik ben blind!

Hmm, jouw begeleider heeft ons een brief geschreven waarin hij ons jouw gedrag uitlegt.

Hmm,…

En dat gaat niet over jouw rol in dat incident met Jelle… Maar hij schrijft ons wel onder andere: ‘Omdat je vorig jaar niets geraakt had, heb je uit frustratie je eigen hond afgeschoten.’ En bleef het daar maar bij. ‘Vervolgens heb je twee onschuldige voorbijgangers hun chihuahua afgedwongen en meegenomen om zo de begeleiding te misleiden.’

Ja, mijn chihuahua, ja.

Maar er bestaan helemaal geen blindengeleide chihuahua’s in Nederland.

Ik had ‘m uit Frankrijk…

Ach, schei toch uit, man…. En dan je geschut. Moet je nou eens zien met wat voor kanon je hier op konijnen staat te schie­ten. Voel je waar ik heen wil, Richard? Waar houdt dat op?

Ja, waar houdt dat op.