Een nieuwe fase breekt aan in mijn leven: mijn jongste telg maakt zich op om op eigen vleugels de wereld in te vliegen, in navolging van haar broer, die dat vier jaar geleden al deed. Hiermee zal aan een fantastische fase in mijn leven een einde komen… Mensen, wat heb ik genoten van mijn moederrol, vanaf de dag dat ik hoorde, dat ik zwanger was van de oudste. Ik overdrijf niet, als ik zeg, dat ik iedere dag dankbaar ben geweest, dat ik deze twee kinderen te leen kreeg van het leven en groot mocht brengen. Natuurlijk, ik blijf moeder, ook al wonen ze niet meer onder mijn dak, maar toch is het anders…
Ik treur er niet om, want zo is de loop van het leven, maar heel soms wordt het me toch een beetje zwaar om het hart van heimwee en zou ik de laatste drieëntwintig jaar met de kinderen zo over willen doen.

In zo’n stemming, liep ik laatst door de stad en werd aangehouden door een vage bekende, die ik jaren niet had gezien. Ze haalde me uit mijn overpeinzingen met de bekende vraag: “Hallo, hoe gaat het met jou?” Ik kon mijn gepeins niet binnen een fractie van een seconde afronden en verzuchtte dan ook mijn laatste gedachtekronkel per ongeluk hardop: “Goed hoor, maar de jongste gaat het huis uit en ik zie er eerlijk gezegd als een berg tegenop.” Floep! Het was er zo uit.

“Heerlijk toch!” zei de dame in kwestie, “sinds onze jongste uit huis is, komen we weer lekker aan elkaar toe en we genieten met volle teugen! Meid, kop op!”
Ik stond er even bedremmeld bij en wist niet meteen iets te zeggen, want
er woont niemand in mijn huis dan ikzelf, mijn dochter, de hond, de parkiet en de 7 guppies… dus het was me even niet helemaal duidelijk wie ze zou kunnen bedoelen met wie ik dan met volle teugen zou moeten genieten… de guppies?

De dame ratelde door en allerlei voordelen van weer met elkaar overblijven, zoals je begonnen was, rolden over me heen. Heerlijk voor ze. Aardige mensen en je gunt iedereen het beste… toch?

Toen er een pauze viel en het me door de lengte van de pauze duidelijk werd, dat ik weer aan de beurt was, stamelde ik: “Ja, ik vind het gewoon klote eigenlijk.” De pauze die nu viel, was langer dan normaal in een oppervlakkig sociaal contact en ze keek me niet begrijpend aan. Had ze me geen moed ingesproken dan? Dat was toch overduidelijk haar bedoeling geweest…

Naarmate de pauze tienden van seconden langer duurde, zie ik haar ineens verschrikt kijken. Ze legt haar hand op mijn arm en zegt: “O shit, ik was vergeten dat je gescheiden bent… o sorry!”

Ik zei haar, dat het niet erg was, dat ze dat even vergeten was… het was ten slotte al 15 jaar geleden. Sja, wat moet je anders zeggen.

Gelukkig zijn die momenten van melancholie om deze nieuwe fase in mijn leven zeldzaam en ik ben me bewust dat ik als alleengaande ouder het proces van nestverlaters nu eenmaal anders beleef dan mensen die een partner hebben.
Maar er is niks mis met mijn situatie, begin ik langzaam te begrijpen. Niks sorry en shit…. Integendeel!

Toen ik twintig was, durfde ik het aan: helemaal met losse handen, zelfstandig, onafhankelijk, vol verwachting de wijde wereld in.
Waarom zou ik dat nu dan niet aankunnen? Een wereld aan ervaringen rijker en hopelijk een beetje wijzer?
Helemaal met losse handen, zelfstandig, onafhankelijk, vol verwachting…
Lekker gewoon mijn eigen neus (weer) achterna en het leven zien als een open boek vol avontuur.

Mijn taak van verzorgen en opvoeden van mijn kinderen zit erop.
Ik ga er iets moois van maken als single vijftig plusser. Zeker weten!

UP TO THE SIXTIES!

Categorieën: Algemeen

13 reacties

deZwarteRidder · 23 januari 2004 op 13:52

leuke column.. echt uit een moeder hart geschreven..kanme de gevoelens erbij wel voorstellen..
succes ..

Mosje · 23 januari 2004 op 14:19

Ik probeer het voor me te zien: jij die met volle teugen geniet van guppies…….
Denk er aan: geen columns gaan schrijven over je innige relatie met je huisdieren, en hoe ze de leegte, achtergelaten door je vertrekkende dochter, vullen.
Alhoewel….. ik vermoed dat jij daar aardige verhalen over zou kunnen schrijven.

pepe · 23 januari 2004 op 15:11

Ma3anne je zult je tijd goed besteden en vast genieten van een hoop leuke dingen.
En natuurlijk zul je haar missen, zo heeft alles een leuke en minder leuke kant.

Mup · 23 januari 2004 op 16:08

Welke leeftijd is geschikt om je kids in te schrijven voor een eigen woning? Is 11 te vroeg?

Dit roep ik nu wel hard, maar o wee als het zover is.

Geniet van de sixties, en laat ons af en toe meegenieten,

Mup.

Kees Schilder · 23 januari 2004 op 16:22

Veel Stones draaien,Pretty things, Who en Janis Joplin.The band kan ook, zonder Dylan.Dan Neil Young om je op te beuren.
fantastische column en ik wens je sterkte

Ma3anne · 23 januari 2004 op 18:58

Bedankt voor deze lieve, leuke en geestige reacties.

Kees, hoe kun jij nou weten welke Elpees ik heb? Alleen die Pretty Things niet… maar de rest klopt! Ook naar de Stones geweest van de zomer? Ikke wel!

Mosje: fijn dat je me wat ideeën aanreikt voor nieuwe columns. Ik heb al gezien, dat het hier niet allemaal even netjes hoeft, dus wie weet. LOL!

Mup: schrijf maar vast in, want er komen nog veel meer dagen dat je ze een ander onderdak toewenst. Bij 11 is het alleen nog maar oefenen! Maar ik spreek je nog over een jaar of 10. 😉

Peep: Gewoon af en toe met jou naar een feessie en het komt allemaal goed.

Zwarte Ridder: een ridder die een moederhart begrijpt, dat moet een bijzondere ridder zijn.

Liz · 23 januari 2004 op 21:33

Marianne, jij bent een geweldige moeder voor je kids, ook nu ze zijn uitgevlogen.
Er is een warm nest voor ze geweest en zal er ook altijd voor ze zijn.

Weet zeker dat jij heel veel leuke dingen gaat beleven en jouw neusje zal de weg wel wijzen.

Kees Schilder · 23 januari 2004 op 22:22

Heb je mijn column over mijn derde oog niet gelezen.Ik ben helderziend, vraag maar aan Pepe.

pepe · 23 januari 2004 op 22:51

[quote]Ik ben helderziend[/quote]

Dat is echt waar Ma3anne, er is een vreemd lijntje van edam naar de polder 😉

En Kees dat lijntje rijkt verder nu tot aan de duitse grens. 😛

Kees Schilder · 24 januari 2004 op 07:45

Sorry, Ma3anne, dit is eigenlijk uptonic, maar Pepe,ik ben een welopgevoed mens dus woon ik in Edam.
En Ma3anne, Pretty Things heb je wel gehad vroeger.Een singeltje dat toen HFL.3,45 kostte.
Was overigens hun enige hit.

Ma3anne · 24 januari 2004 op 09:22

Kees: Wat is uptonic? Is dat wat je op die foto staat te drinken?

De Pretty Things… ik heb geen idee wat die gezongen hebben. Dat de singletjes toen fl. 3,45 kostten weet ik nog wel.

Ik heb wat columns gelezen inmiddels hoe jij tegen helderziendheid en derde ogen aankijkt. Wel lachen! Maar er is echt meer tussen paranormaal beurzen en detectivewerk…

😛

Kees Schilder · 24 januari 2004 op 13:34

Sorry, ik bedoel offtopic. krijg die malle termen maar niet onder de knie

Eftee · 25 januari 2004 op 17:41

Nog niet eens tijd gehad om te reageren.
Ik weet zeker dat je kinderen je op handen dragen en nog vaak bij je zullen komen voor je wijze raad.
Ik kijk uit naar je volgende column.

Dikke knuf van Effie ;-).

Geef een antwoord