“Hee vrouwke, wà bende skôn, vat ur nog inne!”
Glazig kijkt hij me aan en houdt me een plastic beker bier voor. Ik weet niet wat ik erger vind: aangesproken te worden met vrouwke, of het feit dat het pas 11:30 uur is.
Wat je niet zou denken, gezien de geestelijke en lichamelijke toestand van de man voor me. Het is carnavalsmaandag 2006, kinderochtend. Terwijl hij me aanspreekt, kwakt er een plons bier over mijn, in een prachtig jonkvrouwenkostuum gehulde voorgevel. Gatver!
Ik tel tot tien, het hoort erbij, toch? Wanneer hij, balancerend op zijn houten schoeisel, even het evenwicht dreigt te verliezen, maakt zijn hand dankbaar gebruik van diezelfde voorgevel om vallen te voorkomen. “Oeps!”, lacht hij smakelijk, gevolgd door een harde boer.

“Vat ur nou us inne!”, blijft hij aandringen.
“Ik ben zwanger,” zeg ik. Zijn blik blijft glazig, een felicitatie blijft uit.
“Makt toch nie uit,” zegt hij, na een kortdurende daling van zijn bewustzijnsniveau, “d’r is dur nog nie inne minder um geborre!”
Goed! Lang genoeg tot tien geteld! Ik schenk hem mijn allerzoetste jonkvrouwenglimlach, draai me om en loop weg.

Op een meter afstand van hem, wordt mijn bijpassende puntmuts met sluier, ruw van mijn hoofd gerukt. Bruusk draai ik me om, met ogen als een draak, in plaats van een jonkvrouw. Hij staat met zijn klompen, verzadigd van het natte gerst, op het uiteinde van mijn sluier. Hij oogt wederom afwezig. Ik haal hem uit zijn schemertoestand, met de vraag of hij even van mijn sluier wil stappen. Het zien van mijn kapsel, waarschijnlijk in de vorm van de hoge hoed, doet hem in een lachstuip belanden. Ik kan mijn sluier bevrijden en laat hem, hikkend van de lach achter.
Op zoek naar mijn dochter, keer ik mijn hoofddeksel om. Vanachter die sluier valt het allemaal wel mee…

Categorieën: Algemeen

7 reacties

Avatar

arta · 2 februari 2008 op 14:24

😆 😆
Heerlijk om naar dit soort dingen te kijken met carnaval! Zelf zorg ik wel dat het me niet overkomt, door er elk jaar weer een sport te van te maken om mezelf zo onaantrekkelijk mogelijk neer te zetten, wat me elk jaar makkelijker af lijkt te gaan 😀

Avatar

Anne · 2 februari 2008 op 14:36

Heel mooi stukje. Sprookjesachtig, die jonkvrouw komt zo uit de middeleeuwen in het Brabantse caraval terecht, waar ze helaas niet tegen een ridder aanloopt…
Echt heel mooi.

Avatar

KawaSutra · 2 februari 2008 op 17:26

Als je beneveld bent kijk je ook door een sluier. 😀
Leuk verhaal!

Avatar

ANekdote · 2 februari 2008 op 18:02

Ha KawaSutra, precies! Vandaar ook de keuze voor de titel. Ik een sluier, hij ook (maar die van hem was minder transparant volgens mij 😀 ).

Groetjes An.

Avatar

Dees · 3 februari 2008 op 18:26

Hoort slaan niet ook bij carnaval? Of een keeltje doorsnijden? Ik zou het wel weten. Erg leuk geschreven.

Avatar

Mosje · 3 februari 2008 op 20:00

An, bij een stukje als dit hoort toch echt een foto van je voorgevel hoor.
Kom op, doe eens gek.

Avatar

ANekdote · 4 februari 2008 op 12:49

Mosje, Mosje, Mosje….
Je zult het toch even met je visualiseringsvermogen moeten doen.
En volgens mij is daar niets mis mee… 😀

Geef een antwoord