Veel bekijks! 

Beeldschoon zijn ze, mijn twee schoondochters. De ene is een blondine, de andere een brunette. Beiden hebben een lijntje, dat je alleen in gebarentaal kunt omschrijven. Zij oogsten in gezelschap veel bekijks. Een gemiddeld bouwvakker, zou met genoegen zijn rug even rechten, als mijn schoondochters voorbij komen. Ja, mijn zonen hebben een goede smaak op dat gebied. Beide schoondochters zijn me even lief.

De blondine stelde op een dag voor om samen te wandelen. Van mijn woonplaats, Lieshout, naar haar woonplaats Son. Een  afstand van 12 kilometer. Klokslag half acht stond ze de volgende ochtend voor me, de blondine. Sportief gekleed, stevig schoeisel en rugzakje met drinken en een banaan. Het weer was prachtig, de natuur mooi en het tempo op elkaar afgestemd. Ze praatte vrolijk en honderduit, mijn partner voor één dag. De familie, het werk als wijkzuster, de kinderen, lekker eten, opvoeding.

Op de helft van de route draaiden we al keuvelend het fietspad op langs de Sonseweg. Tot nu toe waren we in de bossen niemand tegengekomen. De eerste tegenligger was een meisje op de fiets. Ze had meer oog voor haar mobieltje dan voor ons. Even later een vrouw, waarschijnlijk met opgroeiende dochters. Zwijgend en hoofdschuddend passeerde zij ons. Er volgde een mannelijke fietser.  Goedkeurend liet hij zijn blik over mijn partner voor één dag, glijden. Vervolgens knikte hij  mij vriendelijk toe. Als toegift volgde een vette knipoog.

Vermoeidheid diende zich aan bij mijn ongeoefende partner. Het tempo zakte en de gesprekken werden melancholischer. “Wat wil je ook met zo’n lieve, maar op carrière beluste man?”, verzuchtte ze. Troostend sloeg ik mijn arm om haar heen. Achter ons hoorde ik een licht gedruis. Een vrouw op leeftijd, op een e-bike, flitste ons voorbij. “Ouwe gek, laat dat kind met rust!”, schreeuwde ze. Als door een adder gebeten, trok ik mijn arm terug. Met een kwiek hupje wipte ik mijn rugzak weer recht.

“Was het leuk?”, vroeg mijn zoon. “Zeker”, zei mijn partner voor éèn dag, vermoeid. “Nou en of, ík trok veel bekijks!”, antwoordde ik.

 

Categorieën: Algemeen

Avatar

jac.babin

Geslacht: man Leeftijd: 71 Burgerlijke staat: gehuwd Ik schrijf niet diepgravende columns met een glimlach,in een locale krant.

7 reacties

Avatar

NicoleS · 7 oktober 2017 op 08:02

Ik vind hem leuk! Ben wel erg benieuwd geworden naar die schoondochters.?

Avatar

van Gellekom · 7 oktober 2017 op 10:16

Heel leuk geschreven. Ik heb ervan genoten

Avatar

Nummer 22 · 7 oktober 2017 op 10:17

Mooi geschreven! Tsja… Pardon,Wandelen met een mooie schoondochter geeft perceptie. Enfin dat is ons aardappel cultuur..wat de boer niet ziet…

Avatar

Robert · 7 oktober 2017 op 10:56

Het leest tussen hoop en vrees. Gelukkig kwam die banaan toch nog van pas, daar langs de Sonseweg..

Avatar

Arta · 7 oktober 2017 op 12:55

Lekker vlot geschreven!

In een volgend stuk zou ik opletten met herhaling, ‘partner voor één dag’ bijvoorbeeld, leest voor de derde keer minder leuk dan de eerste.

En wat die voorbijgangers betreft: De gedachten die zij hebben zegt meer over hen, dan over jullie 🙂

Avatar

Mien · 8 oktober 2017 op 01:29

Trots in balans. Goed stukje. Evenzo de titel. Welkom @ CX.
Eens met Arta’s opmerking over de herhaling.

Avatar

Esther Suzanna · 8 oktober 2017 op 09:54

Leuk geschreven. Er zijn al wat opmerkingen geplaatst dus daar ben ik het mee eens. Juist door in dit stuk ‘je gedachten’ te verwoorden zegt het iets over jou. Het beginstuk druipt al van de grote bewondering voor de schoonheid van beide schoondochters. Het zit allemaal tussen de ‘eigen’ oren… 😉

Geef een antwoord