Verband

Het begint in mijn maag, net iets erboven en stijgt. Een hand die grijpt mijn hart en knijpt, met witte knokkels pompt de hand als het ware mee met het ritme, laat iets los en knijpt harder. Het steekt, het schrijnt, het bloedt. Gestuwd door de nauwe opening perst het zich een weg door mijn sinussen, de buis van Eustachius en wacht net iets schuin onder mijn ooghoeken.

Alsof daar – nog dichte – kraantjes zitten.

Het downloaden kan beginnen.

De hand van mijn vader, ik voel de pijn die hij weg dronk, zijn onmacht om uit te reiken tijdens leven, zijn laatste adem. Alleen.
De hand met levervlekken van mijn opa, zijn strijd om te overleven. Zijn onuitgesproken pijn.
Mijn jonge hand die niet vergeten kan hoe ze zwierf. ‘Amsterdam by night’, de anonimiteit en onzichtbaarheid. Geen thuis – dat was verkocht – wel een tehuis, een kamer met een bed in een huis vol kinderen die nog niet vliegen konden.
Prikkende vingertjes van mijn ongeborenen. Knijpen mocht geen naam hebben.
De grip van mannen van wie ik nooit ophield te houden, waarvan de kinderen zich hadden afgekeerd onder de invloed van hun voormalige wederhelft. Halve mannen, verscheurd. Bij wie het uitreiken kapot is gemaakt, ook naar een nieuwe liefde.

Mijn lege nest syndroom dat te vroeg kwam en met de tijd steeds leger voelt.
Als ik ze weer zie herken ik ze soms niet. Uiterlijk wel, innerlijk niet. Alsof er iets is doorgesneden. Alsof zij dat ook met mij hebben gedaan. De helft van jezelf ontkoppelen om het gemis te kunnen dragen. Ik gaf ze beetje bij beetje aan hun vader en aan zichzelf omdat ze dat kozen. Hun jongenshanden knijpen hard. Ze zijn sterker dan ik.

Elke keer als ik ze weer in mijn armen sluit leggen wij verbandjes aan. Drukverband. Snelverband.

Het knijpen stopt en ik draai mijn kraantjes open.