Vijftien dagen later zet ik weer koffie en bak brood. Geen helikopter nu, maar een vreemde ongrijpbare stilte in mijn hoofd. Het is zondag en de wereld lijkt stil te staan voor mij.
Gisteren hebben ze haar gevonden, zij was zeventien jaar en zat nog vol dromen, een toekomst lag aan haar voeten. Maar het mocht niet zo zijn. Haar toekomst is nu verdwenen als sneeuw voor de zon, samen met haar dromen, voor haar nooit meer een nieuwe dag. Ik ruim de rondslingerende rommel op van onze pubers, soms tierend. Ik sus het gekibbel tussen de kinderen, hele normale zaken, die de moeder van dit meisje ook graag weer zou doen, vermoed ik. Met een paar skates en andere rommel in mijn handen en dan besef ik dat ik blij mag zijn dat onze kinderen nog rommel maken en ik het opruimen mag.

Op verschillende sites en in de winkels hoor ik mensen oordelen, de een nog harder dan de ander. ‘Het was haar eigen schuld’ hoor en lees ik dan. Ze had te veel gedronken.
Alsof het een geldige reden zou zijn dat je iemand die dronken is, kan meenemen en de dood in mag jagen, nee dat gaat er bij mij niet in. Het zou tevens betekenen dat half Nederland vermoord mag worden, alleen al omdat ze wel eens dronken zijn of zijn geweest.
Ook opmerkingen als: ‘dat zal mijn kind niet gebeuren.’ Hoe kan een ouder dat nu zeggen, beseft men dan niet dat dit iedereen kan overkomen.

Ouders van vermiste kinderen gaan door een hel, dat staat voor mij wel vast. Geen ouder zit hierop te wachten of kiest hiervoor. Het overkomt je en dat is al erg genoeg. De pijn en het verdriet die bij het verlies van een kind horen is zwaar. Hier mogen anderen niet respectloos mee omgaan is mijn mening. Helaas is de beste stuurman niet te vinden achter het roer en staat zoals wel vaker aan de wal te vertellen hoe het moet.

Ouders, broer en zus wens ik dan ook heel veel sterkte en kracht in deze zwar(t)e tijd. Veel meer kan ik niet doen, hier sta ik als gewone burger ook machteloos.


pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

11 reacties

arta · 17 april 2007 op 21:46

Heel mooi sober en triest verhaal. 😥
Wat had ik graag in jouw vervolg gelezen dat in heel jouw stad de vlag uithing, maar helaas.
Erg mooi onopgesmukt geschreven!

Li · 17 april 2007 op 22:52

Een triest eind op passende wijze beschreven.
Dit komt recht uit je hart.
Puur, medelevend, oprecht en eerlijk.
Ijskoude rillingen over mijn rug.

Li

WritersBlocq · 17 april 2007 op 23:23

IJskoud. Maar, ik voel nog. Zij niet. Die toekomst, zoals je schrijft, die is dus al geweest. Ongelofelijk wrang, heb er geen woorden voor.

Dapper dat je het hebt geschreven. Ik heb tijdens en na deel I met je mee gehoopt en geloofd. Deel II werd onverhoopt ongeloofwaardig, maar helaas wel de waarheid.
[quote]Met een paar skates en andere rommel in mijn handen en dan besef ik dat ik blij mag zijn dat onze kinderen nog rommel maken en ik het opruimen mag.[/quote]
Jouw relativeringsvermogen, zoals hier, is zo ongekend Pepertje, daar prijs je jezelf denk ik nog rijker mee dan je denkt en voelt. En je geeft het door, aan meer dan jij weet. Echt.
Kusknuf, Pauline.

delta75 · 17 april 2007 op 23:52

Het leven is kort, geniet ervan.
Hatelijk dat er mensen zijn die het in hun bolle kop halen iemands leven nog korter te maken. 👿

Je maakt hier wat in mij los. dankje

Mup · 18 april 2007 op 01:12

We hebben het er al over gehad Pepe, het is gewoonweg niet voor te stellen, je eigen kind overleven.
De ouders die zeggen; ‘dat zal mijn kinderen niet overkomen’ zijn niet alleen vol misplaatst vertrouwen, maar in mijn ogen ook oliedom, en nu zeg ik het nog netjes.

Groet Mup.

KawaSutra · 18 april 2007 op 01:52

Inderdaad Mup, oliedom.
Zodra ze de kans krijgen gaan de media ermee vandoor, helaas. En ook dat is wat graag gelezen wordt.
Ik hoop dat de familie en de buurt de rust zullen vinden en dat andere jongeren misschien een beetje extra gewaarschuwd zijn.

SIMBA · 18 april 2007 op 08:19

Wat een trieste ontknoping pepe, maar wat heb je het prachtig opgeschreven!

In Eindhoven is een meisje van 16 afgelopen weekend op brute wijze verkracht. Natuurlijk een kind van 16 moet niet om 3 uur ’s nachts alleen door Eindhoven fietsen, maar dit is geen vrijbrief om haar te verkrachten. Mensen oordelen zo snel!

Ma3anne · 18 april 2007 op 09:05

Triest, heel triest.
Jouw welgemeende betrokkenheid erg goed verwoord.

Mosje · 18 april 2007 op 19:31

Mooi, zo’n meelevende reactie

Anne · 18 april 2007 op 21:07

De juiste toon en woorden. Iets anders is er eenvoudigweg niet te zeggen dan deze brief aan nabestaanden. Ik hoop dat ze het lezen.

DreamOn · 19 april 2007 op 00:31

Een dikke brok in mijn keel..en wat mooi en simpel verwoord pepe.
Liefs DO.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder