‘Nou’ zei de tandarts terwijl hij in het grote gapende gat (mijn mond dus) keek.
‘Je moet toch echt je verstandskiezen beter poetsen.’
‘Maar’ zei ik, toen ik mijn mond dicht kon doen.
‘Ik kan er niet goed bij, ze zitten zover achterin.’
Zulke dingen zeg ik altijd om mezelf in een beter daglicht te zetten, aangezien ik niet altijd zin heb om ook die kiezen achterin goed te raggen. ‘Dan moeten ze eruit’ zei mijn tandarts resoluut.
‘Ohhhh nee’ zei ik.
‘Ohhhh jawel’ zei mijn tandarts.
En hoewel ik altijd het laatste woord wil hebben, kreeg ik er niks meer uit.
Zijn blonde assistente (tandarts assistenten zijn altijd blond, dat terzijde) prikte een datum voor mijn afspraak.
‘Eerst gaan we een gaatje vullen, en dan trekken we de kies eruit. De week erop hetzelfde verhaal, want als we ze allebei tegelijk doen kan je niet meer eten.’
Ik wilde het niet zeggen, maar deed het toch. Kut!

Thuisgekomen sperde ik mijn mond wagenwijd open terwijl ik in de spiegel keek.
Mijn hond B. Kwam aangelopen.
‘ Mijn verstandskies moet eruit, B.’ zei ik.
Of ie het nou begrijpt of niet.
‘ Ik ga er toch echt niet uit’ hoorde ik vanuit mijn mond.
Weer sperde ik mijn mond wagenwijd open terwijl ik in de spiegel keek. Ik word gek dacht ik. Knetter.
‘Ik ga er toch eeeecht niet uit’ zei de verstandskies in kwestie.
‘ Ik meen het, ik vertik het’ .
‘ Je MOET’ zei ik op dwingende toon.
‘ Neeheee.’
‘ Jaweee-heel.’
‘ Jamaar TOCH ga ik er niet uit. Gewoon echt niet.’ Mijn verstandskies klonk alsof hij het meende ook. Ik werd er eigenlijk een beetje bang van.

Enkele weken later lag ik in de horrorkamer. Thans, soort van, want zo zie ik het altijd.
‘ De verdoving gaat het meest pijn doen, probeer wat te ontspannen’ zei mijn tandarts.
Ontspannen? Ik? Nu?
‘aaaaaAAAAAUUWWWWWW’ mompelde ik met opengesperde mond terwijl de verdovingsvloeistof langzaam in mijn tandvlees verdween. Ik hou altijd wel van lichtelijk overdrijven.
Na verloop van tijd ga je in een pijn geloven.
Terwijl we wachtten tot de verdoving zou werken, dacht ik aan de conversatie met mijn verstandskies. De tandarts begon met zijn gevecht, want zo zag ik hem boven me. Zweetdruppeltjes gleden langzaam over zijn voorhoofd, terwijl hij met samengeknepen ogen en al zijn kracht aan mijn hoofd stond de trekken.
‘ Ei wiw niekt’ merkt ik op terwijl ik het geweld op het gezicht van mijn tandarts aanschouwde.
“ Hebbes!’ riep hij uit. Na zeker een minuut of 20, en zonder overdrijven.
‘ Dat was een vervelende, die wilde er niet graag uit. Moervast zat ie.’
‘ Klopt, dat zei die al….’ zei ik, zonder erbij na te denken.
Vragend keek de tandarts mij aan en schudde zijn hoofd.
‘ Zeg, wil je de kies nog mee naar huis offe….’

Categorieën: Algemeen

8 reacties

Avatar

Dees · 10 oktober 2008 op 13:18

[quote]‘ Jamaar TOCH ga ik er niet uit. Gewoon echt niet.’ [/quote]

Je zou meer intelligentie verwachten in de teksten van een verstandskies, of is dat gerelateerd aan het verstand van de bezit(s)ter ervan? :kophouwe: 😉

Onzin terzijde, leuk stukje! Heb je hem meegenomen? Wel gezellig, zo’n pratende verstandskies 🙂

Avatar

doemaar88 · 10 oktober 2008 op 13:31

Dees, dat eerste zou erg goed mogelijk kunnen zijn. Het is wel gezellig , ik ben nooit alleen 😀

En ja, ik heb ‘m meegenomen. En groot dat ie is! Als ik ‘m onder m’n kussen zou leggen, ben ik rijk :hammer:

Avatar

SIMBA · 10 oktober 2008 op 13:36

Leuk! Onze tandarts heeft trouwens een brunette als assistente 😀
[quote]Moervast zat ie.’[/quote]
Moet dat niet “muurvast” zijn? (een moer draai ik zo los hoor) 😀

Avatar

doemaar88 · 10 oktober 2008 op 13:38

Foutje, bedankt! :stom:

Avatar

Mup · 10 oktober 2008 op 17:06

Mijn tandarts is een lekker stuk, met een lieve donkerharige assistente, en toch heb ik een bloedhekel aan erheen gaan. maar dit heb ik met plezier gelezen.
Bij je dialogen zou je misschien wat minder ‘zei hij’ en ‘zei ik’ kunnen gebruiken. Als eenmaal duidelijk is wie met wie praat, zou je de sprekers onder elkaar kunnen zetten zonder ‘zei.. ‘

Groet Mup.

Avatar

pally · 10 oktober 2008 op 18:22

Heel leuk, jouw sprekende verstandskies, zou hem bewaren voor als je je ‘ns eenzaam voelt.
Maar weet je waarom hij toch niet bijdehand is?
Dat begrijp je pas als je de klemtoon goed zegt: vérstandskies, aldus mijn tandenslager.

groet van Pally

Avatar

Mien · 11 oktober 2008 op 12:09

“Het is net wat je verkiest zij de tand.”
“Jij eruit of ik eruit?”
De tandarts droop af met de assistente tussen zijn benen.

Heerlijk zo’n pratende tand.
Erg goed gevonden.

Doe mij maar 88 van die tanden 😆

Mien Heeft Helemaal Geen Verstand(skies) Meer

Avatar

doemaar88 · 12 oktober 2008 op 18:56

Bedankt voor de tip! 😀

Geef een antwoord