Mijn zoon heeft een nieuw shirt. Op zich is dat niet zo vreemd, zij het niet dat het een heel bijzonder shirt is. Het is namelijk bezaaid met gaatjes zodat het net lijkt alsof de stof is aangevallen door een horde uitgehongerde motten. Maar dat is nog niet alles; her en der zijn er stukken stof uitgeknipt en die zijn er op een andere plek weer aangezet.
Eigenlijk is het shirt één groot gerafelde gatenkaas. Veertig euro kostte het vod en dan is het nog afgeprijsd ook. Ik schud mijn hoofd en denk aan mijn moeder. Als zij het shirt in handen krijgt, stopt ze het meteen in de lorrenzak of maakt ze er een poetsdoek van. Ze zal niet snappen dat dit geval net nieuw gekocht is. Ze zal zich afvragen of het uit één of andere goede doelenzak komt. Daarom laat ik het prijskaartje er aanhangen zodat ze het bewijs met eigen ogen kan zien. Ik weet zeker dat ze haar kleinzoon voor gek verklaart omdat hij zoveel geld neertelde voor iets dat nu al kapot is. Mijn moeder verfoeit kapotte kleding. Vroeger werd elk kledingstuk millimeter voor millimeter op gebreken gecontroleerd. Elke onderbroek met een los kruisje of overhemd met een zwabberend knoopje werd, na het wassen en strijken, op een stapel gelegd. De woensdag werd tot versteldag gebombardeerd en dan priegelde ze urenlang totdat alles weer onzichtbaar gerepareerd was.

,,Kleding moet schoon en heel zijn,” is mijn moeders lijfspreuk. ,,Stel dat je onderweg een ongeluk krijgt. Wat zouden de dokters en de verpleegsters in het ziekenhuis dan wel niet zeggen als ze ontdekten dat er ergens een knoopje ontbrak. Of nog erger; als een veiligheidsspeld de taak van het knoopje had overgenomen. Ze zouden er schande over spreken en tegen elkaar zeggen: bah wat een slodige patiënt.”

Zelf neem ik het niet zo nauw met een gaatje meer of minder. Daarom ontfermt mijn moeder zich al sinds jaar en dag over onze stapel gehavende kledingstukken. En omdat de stapel steeds kleiner wordt, begint zij langzamerhand de draad kwijt te raken Tegenwoordig verdwijnt kleding met gaten, rafels en losse naden gewoon in de kast. Dat heet vintage. Ze kan nauwelijks geloven dat er jeans met slijtplekken, gaten en vlekken worden verkocht. En dat de zomen van broeken tegenwoordig niet ingekort hoeven te worden omdat gerafelde onderkanten ‘vet in’zijn. Daarom ben ik zeer benieuwd wat ze van dit peperdure shirt vind. Eigenlijk weet ik zeker dat ze de gaten het liefst met naald en draad te lijf zou gaan. Ik zal haar voorzichtig uitleggen dat dit ook vintage heet. Maar daar heeft ze vast geen boodschap aan. Ik hoor haar al zeggen: ,,Afschuwelijk. Kleding hoort schoon en heel te zijn. En als hij onderweg naar school nu eens een ongeluk krijgt?”

Categorieën: Diversen

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

21 reacties

Outsider · 21 juli 2005 op 07:52

[quote]Het is namelijk bezaaid met gaatjes zodat het net lijkt alsof de stof is aangevallen door een horde uitgehongerde motten. [/quote]

Leuk uitgedrukt. Zo staan er wel meer zinnen in die ik erg grappig vind.

Mijn dochter koopt ook geregeld kleding die er weliswaar niet uitziet als een ‘gerafelde gatenkaas’, maar wel kleding waarvan ik denk: waarom koop je niet iets goedkopers wat vaak nog leuker (en van betere kwaliteit) is ook?

Dees · 21 juli 2005 op 08:38

Hmm.. Mijn moeder scheurde vroeger alles waar een gat of een scheur in zat professioneel aan stukken en daagde je uit daar dan maar mee de straat op te gaan.

Misschien gaat oma dat ook nog wel doen 😀

Mosje · 21 juli 2005 op 08:39

Waar woont je moeder? Heb nog wel wat dingetjes liggen die aan reparatie toe zijn. Op de volgende CX-meeting zal ik ze meenemen, ok?
😉

WritersBlocq · 21 juli 2005 op 09:40

Hoi Li, heerlijk hoe je weer iets kleins en alledaags uitvergroot tot zo’n mooie column!
[quote] Daarom ben ik zeer benieuwd wat ze van dit peperdure shirt vind. [/quote] Ze vindt, ze maakt, ik mis de t maar ben ook meer toe aan een straffe bak koffie 😉

klungel · 21 juli 2005 op 09:54

Erg leuk en herkenbaar.

Tip:
Vertel je moeder maar dat het ambulancepersoneel ook niet meer is wat het geweest is. Hoe meer gaten, hoe minder ze hoeven te knippen 😀

Stanislaus · 21 juli 2005 op 10:38

Wat loop ik toch achter, ik dacht dat vintage iets met wijn te maken had, maar ja, ik ben geen vrouw.

pepe · 21 juli 2005 op 10:39

Geweldig weer deze column maar ook de reactie van Klungel, dat het scheelt in knippen voor het ambulancepersoneel. Ik geloof dat ik maar vast aan het knippen ga 😉 Moet zo naar de tandarts 😛

Kees Schilder · 21 juli 2005 op 11:20

Leuk beschreven.Tja,had ik nou mijn kleren uit 1973 maar bewaard

Troy · 21 juli 2005 op 12:09

Leuke column en erg herkenbaar. Mijn moeder werd stapelgek wannneer ik weer eens een spijkerbroek had overgoten met bleekmiddel om er vervolgens aan alle kanten gaten in te knippen. Kan ik me nu toch ook wel iets bij voorstellen. Volgens mij ben jij wel een hippe moeder 😉

Grt Troy

KingArthur · 21 juli 2005 op 12:41

Tjsa, gaten maken de man tegenwoordig.

melady · 21 juli 2005 op 13:39

Mag ‘herkenbaar’alweer?

Herkenbaar!

champagne · 21 juli 2005 op 16:48

Leuk beschreven,Li…het valt ook niet mee om alle ontwikkelingen te volgen 😛

bert · 21 juli 2005 op 17:08

Li is ook niet voor één gat te vangen.
Ik zou er geen gat meer inzien hoor.
Mijn moeder had ook zo’n stapeltje, maar dat werd alleen maar groter. 🙂
Schitterende column.

Eddy Kielema · 21 juli 2005 op 17:46

[quote]En omdat de stapel steeds kleiner wordt, begint zij langzamerhand de draad kwijt te raken [/quote]
Leuke woordspeling! 😉

Li · 21 juli 2005 op 18:51

Even tussen het eten, het gebak en de borrel in:
( Ik ben namelijk jarig vandaag)
Ik vindt het heel erg fijn dat je mijn fouten eruit haalt WB 😛 Bedank maar weer.

Bedankt allemaal voor jullie leuke reacties.
Ik droeg vroeger ook versleten jeans met chloorvlekken en uitgerafelde pijpen. Alleen waren die niet zo duur, dacht ik…
Dit tot groot verdriet van mijn moeder overigens 😀

En Klungel: Het ambulancepersoneel zou eigenlijk gatenkorting moeten invoeren.

Bakema_NL · 21 juli 2005 op 19:03

[quote]En als hij onderweg naar school nu eens een ongeluk krijgt?” [/quote]

Dan hoop je ten eerste, uiteraard, dat hij zo min mogelijk schade heeft aan lijf en leden. En dat shirt? Werelds, je zit geramd. Heeft je zoon geen schuld aan het ongeluk dan kun je de andere partij aanklagen voor geleden schade………..want er zitten me toch een gaten in dat shirt, niet mooi meer………….goed bewaren dat bonnetje. 😀

Louise · 21 juli 2005 op 20:01

He Li, proficiat! en dit stukje hapte weer heerlijk weg (in plaats van de taart) ondanks (of dankzij) de gaten 😉

KawaSutra · 21 juli 2005 op 20:32

Li, proficiat en ook met je leuke column.

Ik had vroeger een pukkel op school. Ja, weet je nog, zo’n tas met draagband. Het eerste wat we deden na de aanschaf was de schaar er in en de viltstift er op. Totdat hij zo ver uitrafelde dat er geen boek meer in bleef zitten. En je kon er zo lekker mee gooien!! 😀

WritersBlocq · 22 juli 2005 op 18:40

[quote]Ik vindt het heel erg fijn dat je mijn fouten eruit haalt WB[/quote]
Fouten maken…jij? Ik vindt er niet vaak 1, egnie! :kiss: voor je verjaarsdag!

Ma3anne · 22 juli 2005 op 19:14

Gefeliciteerd, Li! Je ziet er nog goed uit voor je 71 jaar! 😛

Hartstikke leuk die tegendraadse mode. Was ik 40 jaar geleden al gek op, als protest tegen mijn moeder die ook elk ongerechtigheidje repareerde en mij die kunde wilde overbrengen. Heerlijk vond ik het om gaten en rafels in mijn kleding te maken en haar ermee te ergeren.
We kunnen er soms nog hartelijk om lachen samen.

sally · 22 juli 2005 op 21:17

Toeval bestaat niet.
Toevallig zei m`n dochter gisteren: “mam wat is vintage?”terwijl ze naar de t.v. zat te kijken.
Ik wist het niet,moet ik toegeven.
Kijk ik op CX en ja hoor, een kant en klaar antwoord in de vorm van jouw column.
Ik ben zelf gek op deze mode. M`n kast hangt vol met gaten en rafels.Ik denk dat dat komt omdat de naaimachine niet mijn meest favoriete ding in huis is.
En dit is lekker makkelijk natuurlijk. Het valt niet op een gaatje/rafeltje meer of minder.
Leuke column.
liefs sally
en……van harte hé.

Geef een antwoord