Voorbestemd 1

Na twee lange heftige relaties viel ik halverwege 2003 met mijn neus in het toen opkomende internet-daten. Waar ik voor die tijd afhankelijk was van die ene sporadische ontmoeting, kon ik vanaf dat moment het potentieel uitkiezen op een kleur bloesje.
De dates met de eerste twee ‘bloesjes’ waren enerverend, maar vanaf het derde ontstond er al rap sleet op die spanning. Tijdens het temmen van de hormonen vervaagde mijn beeld van genegenheid en liefde. Bij geen van de dates kreeg ik na een aantal afspraken het gevoel van voorbestemming. Ze bevestigden slechts hoe ongemakkelijk geregisseerde intimiteit kon aanvoelen.
Nadat mijn zwarte boekje tot op de randjes was volgeschreven, besloot ik te kiezen voor rust in de kop. Ik kon het niet meer rijmen met mijn gedegen behoeftes en hakte de knoop door om op mijzelf verder te gaan. Dat was mij in het verleden ook al eens vijf jaar goed bevallen. Met name op het creatieve vlak.

Daartoe moest ik mij eerst afmelden op de dating site. En alvorens het ‘Weet u het zeker’ met ‘Ja’ te beantwoorden maakte ik nog een laatste rondje langs de velden. Tijdens het verveeld verdwalen tussen al die bekende gezichten stuitte ik op een voor mij onbekende vrouw uit Katwijk. Ze straalde die rust uit waaraan het mij ontbrak. Maar ik had de puf niet meer om haar een bericht te sturen. ‘Je zou je afmelden, lul’ moet ik hebben gedacht. Uit balorigheid deed ik iets dat ik daarvoor nog niet had gedaan. Ik stuurde haar een ‘hartje’ zonder verdere toelichting, waarna ik mijzelf alsnog afmeldde.

Een paar dagen later miste ik de gewoonte van mijn bezoek aan de bonbonwinkel en stond het mijzelf toe om nog eenmaal te spieken in de vitrine ervan. Tot mijn verrassing had ik een reactie van de Katwijkse dame. Ze schreef dat ze betaald lid was geworden om mij een bericht te kunnen sturen. Nou ja, een bericht. Een dilemma. Ik zou immers met mijn vrienden buiten gaan spelen om aldaar niet meer ergens binnengeroepen te worden vanuit een open raam. Maar door de rust in haar mail welke overeenkwam met haar profielfoto begon ik dan toch terug te typen. Mijn eerste antwoord begon ik met een spatie. Daar kon ik mij dan later altijd nog op beroepen.

De trend van vrouwen die eerst hun bagage over mij heen uitkotsten doorbrak zij tijdens onze eerste mailwisselingen. Ze bleek een verademing na alle verhalen over exen, een misbruikverleden of andere ellende. Het verbijzonderen van haar verleden met verkeerde intenties was haar vreemd. Ook ons eerste telefooncontact voelde als een warm bad. En zo kwamen we tot die eerste afspraak op 6 december 2005. 18:00u – Den Haag Centraal.

Alsof we al jaren samen waren pakten we elkaars hand onderweg naar mijn stamcafé. Daar aangekomen gaf zij mij een kleine boeddha in een huisje van tekst en ik haar een cd. Een paar drankjes en wat woorden van herkenning verder liepen we door het Binnenhof en gooiden ieder een muntje in de fontein. We wensten allebei spareribs voor die avond. En die kregen we bij het inmiddels ter zielen gegane ‘Le Gentile Homme’. Als twee neanderthalers scheurden we de repen vlees van het bot. Mijn God wat at ze mooi. De marinade zat tot in haar nek. We spraken weinig, maar lachten daarentegen veel. Want zo hadden we dat graag. En al wandelend door Rembrandt’s beeldentuin op het Noordeinde gaf het drama van Klaus Nomi’s Coldsong ons even later het laatste zetje.

Wat ik niet voor mogelijk had gehouden, gebeurde die avond. Ik was iemand tegengekomen voor het leven en werd verliefd. En dat ben ik nu ruim acht jaar later nog even intens. Maar wat had het weinig gescheeld. Als dat geen voorbestemming is!