Stilte. Stilte? Kan dat wel? Twee kleine mannetjes, één en drie jaar oud en geen geluid te horen? Ik zittend achter de laptop zonder rondvliegende legoblokjes, auto’s die botsen, schreeuwende schatjes of kleverige handjes? Nee, dat is onmogelijk. Er zit dus niets anders op dan om te kijken wat er gaande is. Vast niet iets waar je blij van gaat worden …. Nou, die laatste zin, die klopt wel aardig. Onze oudste zit heerlijk op de grond voor zijn legomand. Druk in de weer de vloer te dweilen. Is overigens niet nodig, want de werkster is net geweest, en ik weet zeker dat de vloer is gedweild. Er ligt namelijk nergens nog een restje Kapiteinskoek, wat verdwaalde smarties of gelekte Roosvicee. Toch is de vloer lekker nat, en is hij zo druk bezig dat hij er stil van is. “Schat, als je moet plassen zeg je het wel tegen mama, toch? Jij bent nu een grote jongen, en grote jongens gaan naar de wc.” Grote, grijze ogen. Blonde haren die alle kanten op springen. Een aarzelend lachje. “Is een ongelukje, mama. Echt, eerlijk waar.” Broek drijfnat, sokken iets donkerder van kleur, en de vloer – althans het stukje vloer voor de mand – kan nog een keer gedweild. Dit keer met een vloeistof die niet lichtgeel is, maar lichtblauw met een lekker geurtje.

Maar we hebben er toch twee? En hoe groot is de kans dat ze allebei stil zijn, op hetzelfde moment? En stil blijven? Onze jongste zit tussen een convector en de Hibiscus. Gezien zijn omvang nog een knappe prestatie. Twee enorme, blauwe ogen kijken me stralend aan. Donkerblonde haren krullen om zijn bolletje. Hij is om te knuffelen, te aaien, je smelt bij die ondeugende, vrolijke toet. “Wat ben jij aan het doen, ukkie? Zit je naar de vogeltjes in de tuin te kijken?” Was het maar waar. Had hij alle stekkers maar uit de tv getrokken, blaadjes van de plant geplukt of de koektrommel verstopt achter zijn rug. Stekkers stop je weer terug (allemaal kindvriendelijk), een Hibiscus is niet kapot te krijgen (geloof me, diverse katten hebben verwoede pogingen gedaan) en theebiscuitjes kun je in de supermarkt voor 29 cent per pak kopen (zelfs kleine jongetjes stoppen met eten voor ze misselijk zijn). “Mama, poept. Schone luie!” Hij heeft nog wat moeite met de letter R. Om zijn woorden kracht bij te zetten, grijpt hij naar zijn nek. Zie ik dat goed? Een klein, bruin handje komt tevoorschijn. Je moet een dreumes zijn om het voor elkaar te krijgen de boel zo onder te ……. dat het bij je nek door je rompertje komt zetten.

De laptop staat vergeten op de eettafel. Het bad is gevuld met extra grote badbubbels. Ons niet al te grote huis mag straks weer gedweild. In de badkamer ligt een stapel stinkende kleding op een hoop. Twee vrolijke, gewassen, jongetjes zitten in bad met schone haartjes en gepoetste tandjes. De voordeur gaat open. “Ik ben thuis! Leuke dag gehad vandaag met de jongens? Het was mooi weer!” Het blijft even stil. “Wat ruikt het hier typisch. Is het eten al klaar? Wat eten we eigenlijk? Enne, wil je vanavond nog boodschappen doen?” Grom grom. Ik denk dat ik mijn full-time baan als huisvrouw c.q. studente op ga zeggen. Ik ga op zoek naar een baan. Minstens 40 uur per week met heel veel overwerk.

Half uurtje later. Klein, zacht, schoon jochie op schoot. “Mama, ik ga vanavond van jou dromen. Ik vind je heel lief. Gaan we morgen weer naar het strand? IJsje eten?” Volgende kleine jongetje in mijn armen. Die zegt niet zo veel, maar is gul met het geven van kussen en knuffels. Wat ruiken ze lekker! Ik denk dat ik toch maar even wacht met het opsturen van mijn cv ……

Categorieën: Algemeen

17 reacties

champagne · 8 juni 2005 op 20:00

Mooi beschreven….pas gewassen en gestreken kleine kinderen zijn ‘om op te vreten’ inderdaad.
En die dikke knuffel ’s avonds maakt de hele dag meestal weer goed. (en dat is ze geraden ook!!! 😀 )

En welkom bij cx!

KawaSutra · 8 juni 2005 op 20:07

[quote]Vrijdag de dertiende ….[/quote]
Gelukkig is het niet elke dag vrijdag de dertiende. Voor de rest zal het wel meevallen…..toch?
Eenmaal zindelijk dan begint het opvoeden. Dus we kunnen nog vaker genieten van je belevenissen.
Heel leuk beschreven. 🙂

sally · 8 juni 2005 op 20:46

Dit is niet alleen maar een “vrijdag de dertiende”pechdag lijkt mij.
Dagelijkse kost met twee kleine kinderen.
En dat minstens een jaar of tien. Het plassen en poepen uitgezonderd.
Ach, zo schattig…
Leuk beschreven.

groet
Sally

Li · 8 juni 2005 op 22:57

[quote]Ik denk dat ik toch maar even wacht met het opsturen van mijn cv [/quote]

Stuur voorlopig maar columns in Domicela.
Jouw mannetjes zorgen wel voor inspiratie. 🙂

Li

Ma3anne · 8 juni 2005 op 23:08

Wat een ontzettend leuke lieve mamacolumn. Roept heerlijke herinneringen op. Meer! 🙂

Wright · 9 juni 2005 op 08:08

Geweldig hè, Moeder Natuur? In de fase dat ze de meest smerige dingen produceren, zien ze er op z’n schattigst uit.:-P
Mierezoet beschreven, maar wel lief..

Welkom op cx, Domicela.

Mosje · 9 juni 2005 op 10:00

Mmm, ik voorspel dat je stukje de moederkloekgevoelens (of omakloekgevoelens) van veel ColumnX-lezeressen zal oproepen cq. versterken.
Leuk geschreven.

(ik lees dat er al twee oma’s in spé roepen om meer van dit soort verhaaltjes. Niet doen hoor. Je kunt ook overdrijven.)
😛

Dees · 9 juni 2005 op 10:44

Toch blijft de poep uit het rompertje bij mij meer hangen dan de lieve woordjes. Ik houd het op een kat en neefjes en nichtjes, die je weer kunt inleveren, als ze bijvoorbeeld poepen 😀

Domicela · 9 juni 2005 op 12:41

Ik zal eens een stukje insturen over het lieflijke Purmerend ….. is iets minder
“zoet” …. Bedankt voor de aardige reacties, dit verhaaltje was eigenlijk een gevolg van “ik en mijn grote mond” 😉 😉

WritersBlocq · 9 juni 2005 op 17:24

Welkom Domicela!
Onwijs leuk en beeldend geschreven, ik hoop gauw meer van je te lezen, als je laptop tenminste niet ondergepoept wordt 😮

Louise · 9 juni 2005 op 18:21

Och ja, ik was bijna vergeten dat kindjes de eerste jaren zo lief zijn 😉

En ook heel lief geschreven trouwens!

WritersBlocq · 10 juni 2005 op 14:14

[quote]dit verhaaltje was eigenlijk een gevolg van “ik en mijn grote mond”[/quote]
Nou ja zeg! Zie ik ineens een bekend plaatje, nadat je me gemaild hebt, we kennen elkaar en zien elkaar gauw weer op het strand, te paard. Wat een verrassing om je hier tegen te komen, kicken! En de snoetjes van die 2 waar je over schrijft zie ik voor me, maakt het verhaal zo mogelijk nog levendiger.
P.S. een grote mond ja, :laugh: maar het is de enige manier om mijn Bowie en jouw Lando te bemachtigen 😉

Domicela · 10 juni 2005 op 14:28

Wil je “prinsheerlijk” rijden moet je wel een grote mond hebben, hi hi …. zal Bowie zondag vast een wortel geven van je! 😉 😉 😉

Mosje · 10 juni 2005 op 15:40

Zeg Domicela en WB, paardenfluisteren doen we hier niet hoor. Daarvoor is het café.

WritersBlocq · 10 juni 2005 op 15:59

Helemaal waar Mos-derator, maar het was niet helemaal off-topic met deze quote, toch?
[quote]En de snoetjes van die 2 waar je over schrijft zie ik voor me, maakt het verhaal zo mogelijk nog levendiger. [/quote]
De rest doen we via pb etc., geen zorgen 😉
Groetje, Pauline.

pepe · 10 juni 2005 op 20:36

Ik wil nog lang geen oma worden voor de duidelijkheid.
Maar dit klinkt wel heel gezellig weer, en naar verleden tijden.
Ik kan me voorstellen dat je af en toe verlangt naar een baantje buiten huis. Geen baan zo onvoorspelbaar als moeder-zijn 😉
Maar met een baantje zou je vast niet zulke leuke columns schrijven als nu! Dus blijf maar lekker moederen en schrijven.

Welkom Domicela

bert · 13 juni 2005 op 10:22

[quote]Je moet een dreumes zijn om het voor elkaar te krijgen de boel zo onder te ……. dat het bij je nek door je rompertje komt zetten[/quote]
Mijn handen zijn inmiddels wel al weer schoon, voorlopig heb ik die tijd gehad, Domicela. Welkom bij CX, schitterend debuut.

Geef een antwoord