Wachten op Lassie

De donkere Decemberdagen waren altijd erg donker. Al vlak na etenstijd werden de zware gordijnen dichtgetrokken en daar zat ons gezin dan in de krappe, taps toelopende, en met meubilair volgestouwde huiskamer: vader, moeder, mijn twee zusjes en ik. Op onszelf teruggeworpen. De angst en de beklemming, het gevoel opgesloten en tot elkaar veroordeeld te zijn, het staat me nog bij als was het gisteren. Ja, daar zaten we dan met z’n vijven in het enige verwarmde vertrek in huis, wachtend op de dingen die komen gingen. Maar veel meer dan een aflevering van Flipper of Lassie zat er meestal niet in. Het zal dan ook in dìe tijd zijn geweest dat de basis voor mijn beschouwelijke kijk op het leven werd gelegd. Want, zo vroeg mijn pakweg dertien jaar oude hoofd zich af, wat heeft de man en vrouw die mijn ouders zijn, bezield, dat zij zich decennia lang hebben uitgesloofd om deze situatie te bewerkstelligen? Dat je met z’n vijven op Lassie zit te wachten… Ik kwam er niet uit.

De benauwdheid nam ieder jaar na Sinterklaas nog wat toe omdat ons toch al volle interieur dan verrijkt werd met een kerstboom in vol ornaat en een kerststalletje dat op het dressoir ten toon werd gesteld. Althans, zo was het altijd geweest. Maar dat jaar was het toch iets anders, want mijn vader had het om onduidelijk blijvende redenen nodig gevonden onze miniatuurkerststal in te ruilen voor een kloeker exemplaar. Een veel kloeker exemplaar. Een heel veel kloeker exemplaar. Jezus, Maria en de drie wijzen, ze waren minstens een halve meter hoog! En de kameel.. Je begreep ineens heel goed waarom ze die het schip van de woestijn noemden.. Ook de ezel en de os waren zo gigantisch dat je de neiging moest onderdrukken om een gesprek met ze te willen beginnen.. Het dressoir bleek veel te klein om de hele familie onder te brengen – er was ook nog een hele verzameling schapen en geiten – en dus moesten er allerlei kastjes, krukjes en kartonnen dozen worden aangeschoven. Het resultaat was dat je niet meer het gevoel had dat zij bij jóu op bezoek waren, maar jij bij hén. Toen werden de gordijnen dichtgeschoven. Het wachten op Lassie kon beginnen.