‘We gaan eraan!’

De meesten van jullie waren het vast alweer vergeten. Druk, druk, druk als jullie zijn met werk, kinderen, hobby’s, vakanties en alle planning er omheen. Terwijl dat allemaal geen zin meer heeft. Want over een paar dagen, 21 december om precies te zijn, gaan we er allemaal aan. Althans, volgens de Maya’s. Oh ja, die Mayakalender, die liep maar tot 2012. OK, de meningen hierover zijn misschien verdeeld – was het tablet niet gewoon vol? – maar het zou toch onverstandig zijn om dit zomaar te negeren.

Stel je voor dat je op de 21e verveeld op het werk naar je beeldscherm zit te staren, terwijl de ruiters van de apocalyps zich voor jou melden bij de portier. Had je op dat moment niet iets anders willen doen? Precies. Met die wetenschap had je nu al halverwege die wereldreis moeten zijn, zat niet die klootzak van een baas, maar Scarlett Johansson of Brad Pitt tegenover je, al cocktails drinkend op de Malediven. Nou, waarop wacht je nog? Versier die leuke collega in het kopieerhok. Een betere reden dan dat de wereld vergaat is er niet. Laat die baas eens horen wat je echt van hem vindt. Wat heb je aan een baan als.. precies!

Hoewel ik zelf ook nog een lange lijst af te werken heb, kijk ik stiekem ook een beetje uit naar de Dag Des Oordeels. Graag zou ik de beteuterde gezichten willen zien van die geloofsfanaten als blijkt dat hun plekje in het paradijs toch iets minder zeker is dan gedacht. Ik zie het al voor me.

Iedereen is bijeen voor De Grote Voorstelling. In een zaal van onaardse afmetingen wordt het oordeel geveld over de aanwezigen, te beginnen met prominente zondaars en beroemdheden. Zelfs achterin is het goed te zien als de eersten, Peter R. de Vries, Albert Verlinden en Piet Paulusma, gewelddadig in vlammen opgaan. De begane zonden zijn overduidelijk: ijdelheid, overspel, en vraatzucht. Ali B en Jantje Smit worden voor diefstal veroordeeld. Patty Brard blijkt schuldig aan allemaal. Voor deze ene keer stijgt gejuich op als Gordon het podium betreedt. Mart Smeets doet een laatste greep naar de microfoon, ‘Mag ik dit zeggen?’. Het antwoord laat zich raden uit de indringende geur van verschroeide Noorse wol.

Van de BN-ers kunnen de goochelaars het zeker vergeten. Een beetje voor god spelen, wat denken ze wel? De hele familie Kazan verdwijnt in een grote vuurbal, die het kapsel van Hans Klok nog even fotogeniek laat wapperen.

Na de BN-ers is het de beurt aan de voor de hand liggende beroepsgroepen. Met bankiers, advocaten, notarissen, aannemers en radio-dj’s wordt genadeloos afgerekend. Marketingafdelingen worden in zijn geheel in het vagevuur gesmeten.
Als de zaal leger raakt vraag ik me af wat het voor mij wordt, eeuwig paradijs of toch eeuwig branden in de hel. Ik heb de scheiding altijd vrij strikt gevonden. Misschien heb ik net die ene mier teveel doodgetrapt, die ik mij spijtig genoeg niet eens meer herinner. Maar stel dat ik nog een keuze heb – egoïsme, daar ga je al – dan zou het toch fijn zijn om gezien de duur van het verblijf terecht te komen bij de groep leuke mensen. En dan komen we op een moeilijk punt; zo’n beetje alle mensen die het leven opfleuren hebben hun plekje in het paradijs verspeeld. Geen rocksterren, kunstenaars of losbandige mooie vrouwen. Cabaretiers, no way. Humor in het paradijs? Ik vrees ervoor.

Ach, waar heb ik het over. Alsof ik te kiezen heb, als atheïst en al helemaal na het schrijven van dit verderfelijke stukje ligt mijn ticket al gladgestreken klaar.
Voor de leuke groep, dat dan weer wel.

@Floristwit
Facebook.com/Florisschrijft