Het lijkt een eeuwigheid waarin ik bezig ben geweest om de confrontatie, met herinneringen aan jou op deze plek, te kunnen verdragen. Met alle emoties die daarmee gepaard gingen. De ene keer met intens verdriet, een andere keer met oprechte woede. Een periode aanvankelijk begonnen met een dagelijks zelfmedelijden om het gemis van jou aanwezigheid. Telkens weer omdat ik tegen dingen aanliep die me aan je deden denken. Ik had dan ook de overtuiging dat ik me moest ontdoen van alle spullen die je, in de haast te vertrekken, had achtergelaten. Op deze manier zou ik die telkens vervelende confrontatie kunnen mijden. Ik herinner me een bijna rituele verbranding van een BH van je die ik in de wasmand vond en de spijt die mij onmiddellijk trof op het moment dat het kant vlam vatte. Of de houten broodtrommel die, door jou gekocht en eenmaal kapot, in de open haard is beland.

Pas later kwam het besef dat deze materiele vernietiging zinloos was. Ik had er immers voor gekozen om in het huis te blijven wonen dat wij samen hadden gekocht. Zoveel schepen wilde ik ook weer niet achter mij verbranden. Mijn kop in het zand steken was niet de oplossing. Het werd tijd de zaken, soms letterlijk, een juiste plaats te geven. Zo staat bijvoorbeeld nu een knuffel van je op het nachtkastje aan de zijde die eens de jouwe was.

Alle sporen, die verwijzen naar jou aanwezigheid op de plek die onze stek zou zijn, zijn nu op hun plaats. Ik mag met trots zeggen dat dit mijn thuis is. Als prijs hiervoor is het naïeve kind in mij naar een achtergrond verdrongen om soms toch nog even tevoorschijn te komen. Ook dat ben ik namelijk. Er is een man in mij geboren die vecht voor zijn plaats in een vaak verzuurde maatschappij en als het moet meedogenloos ook.

Het vergaat mij goed. Ik voel een levenskracht in me, sterker dan ik ooit gekend heb. Van een rationeel instrument van deze samenleving ben ik geworden tot een explosie van gevoelens als bewijs echt mens te zijn. Ik ben me bewust welk een rijkdom dit werkelijk is en ik kan ervan genieten iets voor iemand te mogen betekenen. Ik kan nu leven met de goede herinneringen die ik aan je heb. Vandaag heb ik daarom weer een beetje van je binnengelaten. Een fleurige combinatie van kobaltblauw en okergeel. Hoe kan het anders bij deze moraalridder? Een heerlijk geurend boeket van je lievelingsbloemen die je vader ook teelde: Ridderspoor en Zonnebloem, als voorbode van een nieuwe zomer zoals die hoort te zijn.

Categorieën: Diversen

12 reacties

pepe · 15 april 2005 op 08:21

ik ben er even stil van…

mooi geschreven

Wright · 15 april 2005 op 08:36

Wat kun je toch heerlijk melancholisch schrijven!
* snotter modus *

[img]http://www.lievehemel.nl/20zonnebloemlicht.jpg[/img]

Louise · 15 april 2005 op 08:44

King toch, je bent er echt een meester in om je mee te laten drijven op je diepste emoties en deze dan ook nog zo mooi te verwoorden…

WritersBlocq · 15 april 2005 op 10:09

Als het om haar gaat, schrijf je zelfs het bezittelijke voornaamwoord verkeerd.
Dat is het toppunt van bewezen verwerking!!! Knuf, Pauline.

champagne · 15 april 2005 op 10:29

[quote]Van een rationeel instrument van deze samenleving ben ik geworden tot een explosie van gevoelens als bewijs echt mens te zijn[/quote]
Mooi geschreven, zoals overigens je hele column is.
Je weet me steeds te raken met dit soort levensechte verhalen…

Ma3anne · 15 april 2005 op 11:08

Kobaltblauwe ridderspoor en zonnebloemen. Mooi symbolisch boeket!

Ridderspoor: gezondheid, bescherming, geschenken
Zonnebloem: ontwikkelen van het potentieel, vruchtbaarheid, vertrouwen, zelfrespect

WritersBlocq · 15 april 2005 op 16:16

Ik ga op tijd weg, mezelf in de bloemetjes zetten. Bedankt voor de tip Ma3. Heb je nog een tip voor een smaeckelijk weekend?

sally · 15 april 2005 op 23:31

Ik vind `m weer fantastisch.
gevoelig, ontroerend, pittig….
Een verhaal naar m`n hart.

liefs
Sally

Li · 16 april 2005 op 11:05

[quote]Zo staat bijvoorbeeld nu een knuffel van je op het nachtkastje aan de zijde die eens de jouwe was.[/quote]

Wat heerlijk dat het letterlijk en figuurlijk een plaatsje heeft gekregen.
Heel mooi geschreven 😉

Krijgt zij dit zelf ook te lezen?

Li

Mosje · 16 april 2005 op 13:27

Aan jou is een minstreel verloren gegaan King.

Masajo · 18 april 2005 op 04:33

Speechless.

You’re the King.

Mup · 18 april 2005 op 13:28

Voelt echt als een beetje thuis komen, voor mij nu als weer een beetje de voeten terug op aarde, erg mooi,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder