Op zoek naar een nieuwe baan. Dat valt tegenwoordig niet meer mee. Behalve als je veel kennis bezit. Kennissen bezit, moet ik eigenlijk zeggen. Zonder kennissen heb je geen netwerk. Ik vijzel kennis en kennissen op. Op LinkedIn en feestjes en partijen.
Ik schuur, plamuur, vertimmer en verbouw. Met alle tools die ik bezit. Mijn netwerk groeit boven mijn hoofd. Ik voer het pokon en water. Al mijn contactlijstjes heb ik kaalgeplukt. Bijna iedereen zit in een sabbatical. Of renteniert in volkstuin of Marbella. Ik moet nog bijna twintig jaar.
Hoe houd ik dat toch vol? Mijn huidige betrekking zuigt me leeg. Een groot bedrijf dat kennis borgt. Het heeft mij niet meer nodig. Een reorganisatie ruimt zo makkelijk op. Als troost mag ik werk ervaren. Voor Pietje, Truusje en Jan Lul. Ik neem dagelijks een opscheplepel mee. En hark het onzinwerk naar binnen.
Vandaag een afspraak met het loopbaancentrum. Ik spring daar in een caroussel. Hij heet jobrotating en maakt misselijk. Competenties, vaardigheden, ik spuw ze uit. Maak ‘en profil’ een nieuw profiel. Ik netwerk en profileer me suf. Mijn elevatorpitch duurt minstens dertig verdiepingen. Ik oefen hem zes weken lang. De buurman, de pompbediende, de kassajuffrouw. Ze moeten er allemaal aan geloven.
Van eentje ben ik alvast collega. Ik schrijf en blijf bij zinnen. Ik tol wat op mijn bureaustoel. Het is mijn vierde van vandaag. Wat is mijn werkplek toch flexibel. Geen enkel zitvlak geeft meer rust. Mijn lauweren hangen aan de muur. Ik trek ze van de wand. Diploma’s heb ik niet meer nodig. Ik tel heel rustig tot zes. Verder kom ik helaas niet meer.
7 reacties
Libelle · 29 juni 2013 op 19:18
Helaas de praktijk van vandaag de dag. Een kennis, werkloos, kwam eens praten. ‘Hoe kan ik me nog onderscheiden?’, vroeg hij. Gelukkig kwamen we op een idee. Hij ontwierp een mailing, ouderwets op papier, waarin hij zichzelf aanprijst en stopte ze in de bus bij de hoogste baas voor wiens bedrijf hij graag wilde werken. Het werkt! Hij heeft twee uitnodigingen ontvangen op tien mailings en daarmee de hele mallemolen overgeslagen.
SIMBA · 30 juni 2013 op 07:44
Het is niet leuk maar je hebt het wel érg leuk opgeschreven!
Succes en sterkte Mien!
pally · 30 juni 2013 op 11:14
Pff heftig, Mien. En de sufkonten beseffen niet eens wat ze in huis zouden kunnen halen! Succes. Het komt, daar ben ik van overtuigd.
Goed opgeschreven of moet ik zeggen van je af geschreven?
Pierken · 30 juni 2013 op 12:40
Wat een fijn verwoorde ellende, Mien. Dat toneelstukje aan de rand van onze arbeidsmarkt is inderdaad een crime. In deze tijd mensen op straat zetten zou verboden moeten worden.
Houd ook voor in het achterhoofd dat je heel handig bent in het pletten van letters. Je hebt met jouw schrijfwoede en talent binnen het jaar een bibliotheek vol geschreven 🙂 !
Het devies? Lastig. Zit je ook niet op te wachten, denk ik. Maar lajeniegekmake en rugreg. Speel het spel. Je hebt in ieder geval jouw taalvaardigheid meer dan mee. Voor mij was de overstap naar een nieuwe werkgever een zeer positieve ervaring. Een verademing zelfs. Dus wie weet? Je zit nu alleen meer met krapte en het gezeik dat je hierboven zo goed verwoord. Het is bukken en bidden, mnne waarde. Alle goeds!
Ferrara · 3 juli 2013 op 00:03
Mien, ik wens je alle succes van de wereld.
Mien · 15 juli 2013 op 15:47
Bedankt voor jullie reacties.
Grappig dat niemand is opgevallen dat alle zinnen in de column uit zes woorden bestaan.
Bij een nieuwe baan schrijf ik een column die bestaat uit zinnen met zeven woorden.
Grenzen verleggen, daar draait alles om.
Ferrara · 15 juli 2013 op 16:49
Sjees, nooit gezien en je hint nog wel op het eind.