Elke keer als ik een ambulance zie rijden kan ik niet helpen me af te vragen wat voor vreselijk groot of klein leed er zich achter zijn deuren afspeelt. Het wil er bij mij niet in dat het is zoals ons bijvoorbeeld in series als ER wordt getoond. Mijn ervaringen tijdens een verbouwing bij een ambulancepost ondersteunen die gedachte. Ik vergeet nooit toen ik de foto’s in het gangetje voor het eerst zag. Foto’s van ernstige ongelukken waaronder, naast een beschrijving van datum en plaats, het soort ongeluk en de slachtoffers, min of meer trotse teksten stonden vermeld met als strekking dat zij als eerste ter plaatse waren. Ze schokten me. Hoe tragiek van roem vergezeld kan gaan.

Een vriendin die een stage op een ambulancepost in Zweden had gelopen vertelde me eens over wat voor kick het gaf om met een Volvo ambulance met 150 kilometer per uur over aftandse binnenweggetjes te rijden. Haar gezicht glom van opwinding toen ze erover vertelde. Alles om als eerste te zijn. Gelukkig is de kick waar ze over repte slechts een bijkomstigheid en gaat het vooral om er zo snel mogelijk te zijn. Het kan het verschil betekenen tussen leven, een beetje minder leven of dood. Het zijn harde lui, zo’n bemanning van een ambulance. Als zij moeten komen opdraven is er meestal geen tijd om zacht te zijn of om de snelheid van de auto waarin je rijdt in combinatie met de kwaliteit van het wegdek en andere omstandigheden op je in te laten werken. Gewoon zo snel als mogelijk is en liefst als eerste. Omdat iedereen daar op dat moment uiteindelijk het best bij gebaat is. En als dat lukt en helpt, tenminste iemand nog iets heeft om trots op te zijn, de tragiek waar het dan meestal om gaat ten spijt.

Voor een ongeluk is niet veel nodig. Een domme actie, een verkeerde inschatting, een moment van onoplettendheid, een enkele klootzak of de samenloop van omstandigheden die we in de volksmond simpelweg pech noemen. Dat is wat door mijn hoofd schiet als ik ‘s morgens vroeg door de regen over die hele drukke weg rij en het ineens op me af zie komen. Nu een ongeluk te krijgen zou wel het toppunt van tragiek zijn denk ik als ik het gaspedaal loslaat en mijn auto half de natte berm instuur. De ambulance die met sirenes en zwaailichten op me af kwam rijden passeert tussen mij en mijn tegenliggers over de middenstreep op het asfalt. Weer weet ik niets van het groot of klein leed dat er zich achter zijn deuren afspeelt. En mochten ze nog onderweg zijn ernaartoe, dan hoop ik maar dat ze als eerste zijn terwijl ik mijn eigen weg, die gelukkig niet tot een vroegtijdig einde in de natte berm kwam, op het asfalt weer vervolg.

Categorieën: Gezondheidszorg

11 reacties

Kees Schilder · 28 mei 2005 op 19:44

[quote]De ambulance die met sirenes en zwaailichten op me af kwam rijden passeert tussen mij en mijn tegenliggers over de middenstreep op het asfalt. [/quote]

Het is al een wonder dat die ambulances er zonder kleerscheuren vanaf komen.

sally · 28 mei 2005 op 20:47

[quote]Voor een ongeluk is niet veel nodig. Een domme actie, een verkeerde inschatting, een moment van onoplettendheid, een enkele klootzak of de samenloop van omstandigheden die we in de volksmond simpelweg pech noemen.

Om die reden zit ik na zóveel jaar nog steeds niet onbevangen achter het stuur.
Terecht, denk ik.

liefs
Sally

Li · 28 mei 2005 op 22:05

[quote]terwijl ik mijn eigen weg, die gelukkig niet tot een vroegtijdig einde in de natte berm kwam, op het asfalt weer vervolg. [/quote]

Een geluk bij een ongeluk dus.

Li · 28 mei 2005 op 22:08

Oja
Maar er wordt ook wel eens misbruik van de situatie genaakt. Ooit woonde ik vlakbij een drukke kruising waar de stoplichten eindeloos op rood leken te staan. Een flatbewoner, die op de ambulance reed, zette vaak de sirene aan om sneller thuis te zijn 😡

Li

Wright · 29 mei 2005 op 09:41

[quote]Elke keer als ik een ambulance zie rijden kan ik niet helpen me af te vragen wat voor vreselijk groot of klein leed er zich achter zijn deuren afspeelt.[/quote]
Inderdaad! Dat onheilspellende, dwingende geluid roept bij mij ook altijd die vraag op.

champagne · 29 mei 2005 op 11:00

[quote]me af te vragen wat voor vreselijk groot of klein leed er zich achter zijn deuren afspeelt.[/quote]
Ik vraag me dat ook altijd af…en wanneer je er zelf in zit of ligt is het geluid van de sirene oorverdovend, zo hard.

Leest lekker weg, deze column.

KawaSutra · 29 mei 2005 op 11:06

Die sirenes kwamen ook een keer voor mij. Na een klein motorongelukje had ik niets maar ook geen rijbewijs. Kostte me een hoop centen uiteraard. Sinds die tijd duik ik weg en ook in gedachten als ik ze weer voorbij zie stuiven.

Mooi beschreven. 🙂

Louise · 29 mei 2005 op 13:36

Ook ik hoef het geluid van de onheilspellende sirenes maar te horen, of ik verstijf en staak alles waar ik mee bezig ben. Ik weet dan niet hoe snel ik aan de kant moet gaan.
Op het levensgevaarlijke af.
Dat heb je goed onder woorden kunnen brengen.

melady · 29 mei 2005 op 23:55

Kort en bondig: ERg leuke column

pepe · 30 mei 2005 op 21:41

Je hebt het weer mooi geschreven en hopelijk mag je lekker blijven schrijven in het verdere leven.

Als ik de sirenes hoor is mijn eerste gedachte: ‘Waar is ons Kareltje op dit moment’
Ze is een pechvogel eerste klas en ik haal opgelucht adem als ze thuis is op dat moment.

Raindog · 1 juni 2005 op 17:07

Ik ben wat laat met reageren. Sorry daarvoor, niet zo netjes van me. Het is wat drukte enzo. Hoe dan ook heel erg bedankt voor de leuke reacties. Ik vond deze column zelf een klein beetje een niemandalletje, zeker vergeleken bij huidige al dan niet actuele thema’s op deze site, maar dat heeft ook zo zijn charmes nietwaar?
Ik ben zelf trouwens gelukkig nog nooit in een ambulance vervoerd en dat maakt het raadsel alleen maar groter natuurlijk. Ik blijf erbij dat het in alle gevallen maar het beste is om ze flink de ruimte te geven.

Raindog

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder