Naast papieren zakdoeken bestaan er nog steeds exemplaren van stof. Die gaan lang mee. Kunnen zelfs als symbool voor een huwelijk dienen. Bij wijze van schrijven dan.
Laten we een lichtblauwe nemen met van die ruitjes. Spiksplinternieuw zat hij in het truttige tasje dat eind jaren zestig onverbrekelijk hoorde bij een bruidsuitrusting. In de kerk veegde ik mijn tranen ermee af, hij was zacht en heerlijk geparfumeerd.

Binnen het jaar het eerste kind, paar keer gewassen, rook hij niet meer echt nieuw, maar anders.
Naar babyhuid. Naar ander leven. Naar verantwoordelijkheid die blijft .

Na het tweede kind zag ik wat allerdaagse vlekken die er pas na een paar keer wassen uitgingen. Als ik hem tegen het licht hield, mijn zakdoek, bleef je ze vaag zien.
Dat deed ik dan ook zo min mogelijk.
Ik bleef hem gebruiken en wassen.
Na een jaar of tien verschenen er wat slijtageplekken, gleeën, zou mijn moeder zeggen.
Overigens was hij nog prima bruikbaar. Bij het strijken gingen de kreukels er wel steeds moeilijker uit.

In de jaren die volgden, ontstonden echte gaten. Ik overwoog soms om hem weg te gooien.
Maar kon het niet, dus verstellen maar. Sommige plekken werden zo goed versteld dat je er bijna niks meer van zag.
Andere rommelig met een verkeerde kleur of een dik lapje erop genaaid. Die bleven schuren als je er langs wreef in je zak.
De zakdoek werd er wel sterker van. Die dikke stukken bleken onverslijtbaar. Ze gingen zelfs een beetje glanzen. De ruiten verloren hun rechte lijnen en dat lichtblauwe daar moest je naar raden. De geur die erin hing was een kruidig mengsel van teleurstelling, boosheid , verdriet, blijheid , verlangen en geluk dat verslavend werkte. Vooral ook omdat de accenten van die geur steeds wisselden.
Het verveelde niet.

Na bijna veertig jaar zit hij nog gemoedelijk in de zak van mijn levensjas als dierbaar amulet .
Met mijn vingers strijk ik over het bobbelige oppervlak.
Ik ruik er aan.
Hij is absoluut uniek…..

Categorieën: Liefde

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

Bitchy · 15 december 2006 op 17:08

[quote]De geur die erin hing was een kruidig mengsel van teleurstelling, boosheid , verdriet, blijheid , verlangen en geluk dat verslavend werkte. Vooral ook omdat de accenten van die geur steeds wisselden[/quote]

Mooi, pakkend!!!

KingArthur · 15 december 2006 op 17:15

Waar vind je tegenwoordig nog een kwaliteit zakdoeken als jij ze beschrijft? Mooi geschreven.

DriekOplopers · 15 december 2006 op 18:58

… en zo hebben we allemaal onze dierbare voorwerpen. Voor een ander onbegrijpelijk: we zouden er nooit afstand van willen doen. Nooit!

Heel mooi gedaan, Pally. Compliment!

Driek

Anne · 15 december 2006 op 19:58

Pally de zakdoek…..mooie metafoor!
Tis wat met dat textiel, uitstekende stof voor beelden!

pepe · 15 december 2006 op 20:59

Echt weer een bijzondere column over een bijzonder gewone zakdoek. Het is hier niet de zakdoek die uniek is, maar de gedachten erachter maken hem bijzonder.

Klasse column.

SIMBA · 16 december 2006 op 09:18

Het leven in vogelvlucht…bekeken vanuit een zakdoek, geweldig!

Linkesoep · 16 december 2006 op 10:30

Heerlijk geschreven.

Kon het alleen niet laten om even aan mijn opa te denken die ook altijd een stoffen zakdoek had.
Ik associeer die gevalletjes op de een of andere manier vaak met de oudere van vandaag.

🙂

arta · 16 december 2006 op 10:40

Knap, als je van zoiets eenvoudigs als een zakdoek zo’n mooie column kunt schrijven!
🙂

Dees · 16 december 2006 op 13:30

Prachtig! Van je hele leven zijn sporen in je zakdoek geabsorbeerd.

Ze worden steeds beter je stukjes. Het originaliteitsgehalte is hoog en de kwaliteit al net zo. Je weet onsentimentele nostalgie neer te zetten. En waar sentiment kan storen is nostalgie prettig om in mee te deinen.

pally · 16 december 2006 op 21:43

Bedankt voor de reacties!

Linkesoep), die associatie met oude mensen kan ik me best voorstellen. Maar ik gebruik allang papieren (alleen voor ’n column niet)

Anne) Ja, inderdaad wind ik er geen doekjes om , maar heb ik de doekjes voor het bloeden ook opgedoekt 😀

Dees) wat een groot compliment, ik bloos er van,

groeten van Pally

SIMBA · 17 december 2006 op 08:23

😮 Ik haat papieren zakdoeken, gebruik dus altijd stof. Ik heb me nooit gerealiseerd dat ik daarmee ouderwets bezig was. 😉

Li · 17 december 2006 op 12:04

Prachtig stukje. Ik houd van die rode boerenbontzakdoeken. Die kreeg ik altijd van mijn moeder als ik snotverkouden was en ziek mocht thuisblijven.

Li

Prlwytskovsky · 17 december 2006 op 22:42

[quote]Met mijn vingers strijk ik over het bobbelige oppervlak.[/quote]
Zitten de bullen er nog in dan?

KawaSutra · 18 december 2006 op 21:07

Uniek ook een column die over een zakdoek gaat. 😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder