Even naar buiten met mijn twee dochters. De een in de kinderwagen en de ander huppelend ernaast. Het tochtje naar de brievenbus is normaal een wandelingetje van nog geen tien minuten. Met mijn dochtertje van net twee is het een belevenis van ruim een uur. De heenweg is geen probleem, dapper stapt of huppelt mijn dochter naast de kinderwagen. De tunnel door onder het geroep van
echoOO!

Dan van de stoep springen, van je ene tweeën, ene tweeën. Alles minstens twee of drie keer achter elkaar of nog vaker.
Halverwege gaat het tempo langzamer. Ze wijst de verschillende steentjes op de straat aan,
blokken!

En dan ziet ze allemaal blaadjes op de grond. De eerste keer werpt ze zich zelf op de grond en graait, en graait met beide handen. Schichtig kijkt ze om haar heen, van waar laat ik nou alles.
Mamamaaa.
Mijn handen worden gevuld. Ik leg uit dat ze van de bomen komen.
Ze springt en wijst naar boven, naar de bomen en wil ze teruggeven. Nee dat kan niet, zeg ik lachend. Het is herfst en dan vallen de bladeren van de bomen.
Ernstig kijkt ze me aan.

Bedenkelijk zegt ze; opruimen.
Prullekak?
Gelukkig staat die net naast de brievenbus. De lol van de brief posten is geen motivatie tot doorlopen. Blaadjes rapen en weggooien in de lucht is ook leuk.

De terugtocht naar huis moet listiger worden aangepakt. Mijn jongste begint te krijsen, ze heeft honger. En mijn oudste wil niet verder lopen.

Poes, er is vast ergens een poes die we kunnen gaan zoeken. En met de woorden; waar zou de rode poes zijn, zijn we weer wat huizen verder, en dichterbij ons huis.

Dan kunnen we nog; zou je buurjongetje thuis zijn vragen en dan zijn we bijna thuis. Maar dan wil ze daar niet weg voordat ze zeker weet dat hij er echt niet is.

Vervolgens opper ik: we gaan naar de zandbak.
Plots kijkt zij mij aan, roept achter elkaar vragend, haar hoofdje schuin en haar ogen geloken: kopje thee? ijsje? koekje? televisie? papa thuis?
En daarmee is de hele riedel om naar huis te lokken op.

Gelukkig is er als laatste redmiddel, de nu nog werkende gouden truck; zelf lopen of moet mama je dragen? Waarbij zelluff het sleutelwoord is en zijn we eindelijk weer thuis.

Categorieën: Diversen

14 reacties

Mup · 21 januari 2006 op 17:33

En proberen vast te houden aan dat ‘zelluf’ Genoten van je ‘het-zijn-de kleine-dingen-die-het doen-stukje’ Welkom op cx.

Groet Mup.

WritersBlocq · 21 januari 2006 op 18:24

[quote]Ze springt en wijst naar boven, naar de bomen en wil ze teruggeven.[/quote]
Intens schattig!

Welkom 🙂

wendy77 · 21 januari 2006 op 20:16

Herkenbaar en lief 🙂

Li · 21 januari 2006 op 21:27

Ja, zo gaat dat! Ik herken het van vroeger toen de kinderen Li nog klein waren.
Goh wat is dat alweer een tijd geleden.

Li

KawaSutra · 22 januari 2006 op 05:11

Nee Li, dat is nog niet zo lang geleden, maar de tijd gaat zo ontzettend snel.

Ik heb genoten van je verhaal. Alleen door het op te schrijven kun je het tot in de details onthouden, het gevoel raak je nooit meer kwijt.

Troy · 22 januari 2006 op 12:50

Blaadjes aan de bomen willen teruggeven…Leuk gedacht 😀

Mosje · 22 januari 2006 op 16:35

Ik zou het wel weten als kinderen niet zouden willen lopen: een schop onder hun kont.
Maar ja, het overkomt me niet meer dat ik met jonge peuters aan de wandel ben.
😉

Lynne · 22 januari 2006 op 16:41

Leuk Nana!

Dees · 22 januari 2006 op 21:16

Lief hoor… 🙂

melady · 23 januari 2006 op 01:49

Leuk en lief geschreven.

Genoten van je schrijfsel, ik liep met je mee.
Welkom.

Nana · 23 januari 2006 op 12:32

Fijn dat het jullie zo enthousiast waren!
Het is maar een klein verhaaltje en ik twijfelde of het wel een column mag heten…groetjes nana

wendy77 · 23 januari 2006 op 14:55

[quote]Het is maar een klein verhaaltje en ik twijfelde of het wel een column mag heten[/quote]

Dan mogen we bijna allemaal onze biezen wel pakken hier hoor Nana. Niet twijfelen, gewoon insturen 😉

Nana · 23 januari 2006 op 14:59

Dank je wel! Maar dat twijfelen zal wel nooit over gaan. Zie hier mijn “lijfspreuk”: I use to be undecisive, but now i am not so sure. 😕

bert · 23 januari 2006 op 19:24

Heerlijk verhaal. Herinneringen.
Geen twijfel aan, welkom bij cx. 🙂 🙂 🙂

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder