Als kind probeerde ik wel eens mezelf in de spiegel te zien groeien. Ik vond het een vreemd besef dat mijn lijf maar van alles aan het ondernemen was en ik er niets van kon zien, tot het al gebeurd was. Dagelijks mijn gezicht, mijn lijf. Maar ondertussen verraadt het je waar je bijstaat, tenminste, als je lang genoeg in de spiegel bent blijven kijken. Tuurlijk smeer ik mijn cremetjes en was ik mijn haar en poets ik mijn tanden en maak ik mijn oren schoon. Ook het grote onderhoud komt hier en daar voorbij. Toch doet mijn lijf, de anarchist, nog steeds maar waar het zin in heeft. Ik zie lijntjes verschijnen waar eerder een gladgestreken pokerface mijn onlosmakelijke metgezel was. Ik zie mijn ogen wijzer worden, ouder worden. Het zijn dezelfde blauwe kijkers, maar het is te zien dat ze meer gezien hebben, zonder dat er precies de vinger op te leggen is waar het hem in zit. En dat is maar goed ook.

Vingers horen niet in ogen thuis.

Dat niets statisch is, is een lastig besef. Het lijf dat verandert, de omgeving die maar doorgroeit, een maatschappij die dramatisch veranderd is als je hem afzet tegen de maatschappijen die je context vormden een jaar of langer, of zelfs veel langer terug. En wanneer dat gebeurd is? Misschien terwijl ik in de spiegel mijn onzichtbare groei stond te bestuderen.

De vriendschap die toch niet voor eeuwig bleek. Een zielsverwantschap dat toch kapot kon. Een liefde die ruzie werd, een haat die vriendschap werd, een overtuiging die twijfel begon te worden en een twijfel die radicaliseerde. Een hoofdknik werd een handdruk, een zenuwachtig gesprek ineens een zoen. Een leven vond de dood en de waarde werd de norm. Terwijl de norm volgende maand verworpen zal gaan worden. Of niet, want niets is statisch, ook niet het feit dat niets statisch is.

Waar de illusie van de controle vaak een hele grote rol speelt is de blik op de tand des tijds het grootste argument dat het niet het stuur is dat jou definieert. De microkosmos en zijn grote broer doen waar ze zin in hebben en als je geluk hebt kun je nog net het roer een slag naar rechts geven, of naar links. Of stevig vastklemmen zodat je koers de elementen om je heen trotseert.

Op je mooie nieuwe pak, dat je gekocht hebt voor die mogelijk nieuwe baan, kan een kledder duivendrek vallen. En als je die kledder had voorzien en opzij stapte, kun je in de modderpoel terecht komen, of tegen een nieuwe liefde botsen. Het vloeken, het roepen van de goden, het is Murphy, het is het lot, het is karma, het is God. En wat onfortuinlijk, dat het juist mij overkomen moet. En gek genoeg is dat dan vaak alleen bij pech, verdriet en ongeluk. Want het geluk is uiteraard zelf besteld, zelf bewerkstelligd, zelf veroorzaakt. Slimme keuzes en zelfdefinitie en het besef van beter dan een ander, die lang niet zo intelligent kiezen kan als slimme ik.

Maar een lekke band en een lange wandeling kan ook leiden tot een mooi idee. Een kledder duivendrek helpt misschien juist wel om die baan te vinden, omdat een leuke ijsbreker aanwezig blijkt in een gesprek dat anders niet ontdooien zou.

Niets is statisch. En je kunt sturen wat je wilt. Maar uiteindelijk kruipt besef waar het niet leek te kunnen gaan , dat leven hooguit een beetje bijsturen is. En dat het uitzicht op die mooie berg met eeuwige sneeuw, de woeste baren, of gewoon op die schijtduif met de bijzondere kleurtekening, het schrijvertje in de modderpoel een stukje aandacht verdienen. Dat het stuur als oogklepmateriaal van een havik in de gaten houden je een hoop doet missen. Dat je vingers op een gegeven moment ook verstijven kunnen in hun grip.

Categorieën: Diversen

10 reacties

Avatar

Quinn · 14 juni 2007 op 18:03

Mooi en waar. Om over na te denken.

Avatar

KawaSutra · 14 juni 2007 op 18:12

Een filosofische kijk op het leven, mooi. Ik moest enkele zinnen wel af en toe even herlezen. Maar dat heb je bij filosofie; de kunst om de complexiteit van de eenvoud te verklaren. 🙂

Avatar

schoevers · 14 juni 2007 op 19:21

Mooie column, Dees.
Maar vooral ‘ het onbewuste ‘ van jezelf stuurt meer dan je denkt.
En…positieve suggestie, daar krijg je geen stijve vingers van.

Avatar

Ma3anne · 14 juni 2007 op 19:46

Heb met verbazing deze column zitten lezen. Dacht dat het aan mij lag en de fase van mijn leven waarin ik zit, dat ik toch wel af en toe rond loop te tobben over het feit dat het leven zo zijn eigen koers uitzet en je niet anders kunt dan meedrijven en bovenal, dat alles zo vreselijk snel verandert, zonder dat je waar dan ook vat op lijkt te hebben.

Ofwel ik kom er wel erg laat achter, ofwel jij hebt het al vroeg door, Dees. 😕
In elk geval een prachtig beschreven en zeer herkenbaar gedachtespinsel.

Avatar

senahponex · 14 juni 2007 op 20:35

[quote]Vingers horen niet in ogen thuis.[/quote]

Een van de mooiste overpeinzingen die ik gelezen heb

Avatar

DriekOplopers · 14 juni 2007 op 22:39

Tsja… echt heel prachtig gedaan. Hulde, Dees!

Avatar

arta · 15 juni 2007 op 07:33

[quote]Ik zie mijn ogen wijzer worden, ouder worden. Het zijn dezelfde blauwe kijkers, maar het is te zien dat ze meer gezien hebben, zonder dat er precies de vinger op te leggen is waar het hem in zit. [/quote]
Mooie zin!
Erg mooie column!
🙂

Avatar

Siebe · 15 juni 2007 op 12:04

Mooie column, ondanks enkele minder gemakkelijk leesbare zinnen. Mooie conclusie ook, dat als je niet oppast, je vingers uiteindelijk kunnen verstijven in hun grip. We denken zo graag dat we ons eigen lot kunnen maken maar meestal reikt die maakbaarheid niet verder dan het avondeten dat je voor jezelf en soms ook voor anderen serveert nadat je het eerst gekookt hebt. Vaak ook is dat helemaal niet erg. Niettemin is niet sturen ook geen optie natuurlijk. Want evenmin hoeven we een speelbal of zelfs het slachtoffer te zijn van wat ons allemaal overkomt. Ook dat is weer niet altijd nodig. Maar hoe bepaal je nou wanneer je een ruk aan het roer moet geven en wanneer je het maar gewoon op zijn beloop moet laten? Misschien helpt alleen dat besef al om er goed mee om te kunnen gaan. Troost biedt de wetenschap dat een schip bij alle winden kan zeilen behalve één; tegenwind. Voor de rest is het een kwestie van de doelen die je stelt en de koers die nodig is om die te bereiken. En een schip vaart zelden een rechte koers.

Mooie relativering Dees. Onthoud dat op de juiste momenten een klein beetje bijsturen vaak het grootste verschil uitmaakt.

S.

Avatar

bert · 17 juni 2007 op 02:13

[quote]Ik zie mijn ogen wijzer worden, ouder worden.[/quote]
Erg mooi deze collumn.
Volgens mij zijn het juist de ogen die het minst veranderen en het meest tot herkenning zorgen.
Verder ga ik er van uit dat alles is voorbestemd in het leven en er niet veel te sturen valt. Wel leven wij graag in de illusie dat we dat zouden kunnen.

Avatar

Nana · 24 september 2007 op 14:17

Het lijkt ergens wel een songtekst, zoals die van…Tsja nu weet ik dus echt niet meer. Maar mooie overpeinzingen!

Geef een antwoord