Ergens in februari ontdekt ze de aankondiging voor Powerfest, een festival voor liefhebbers van alternatieve bands. Een dag voor haar zestiende verjaardag vindt het plaats en ze smeekt me om erheen te mogen. Het is niet haar: ‘Dan hoef ik verder echt niks voor mijn verjaardag,’ waar ik geen weerstand aan kan bieden. Het zijn haar ogen, die stralen bij de gedachte dat ze Oli en Craig van dichtbij kan meemaken. Het regent pijpenstelen, als we de A12 opdraaien. Op de achterbank zitten drie opgewonden pubers te kakelen. Een ervan, mijn dochter, legt de laatste hand aan de portretten van de vier leden van een van haar favoriete bands. Anderhalf uur later zetten we de beide dames en hun vriend af voor de deur van de Melkweg. Daar blijkt dat de jongeman in ons gezelschap zijn entreekaartje thuis heeft laten liggen. Beetje dom, maar ook erg sneu en daarom leen ik hem het geld voor een nieuw kaartje, mocht hij het niet op een akkoordje kunnen gooien bij de kassa. Met een uitgelaten ‘Doei’ neemt het drietal afscheid, waarna wij buiten het centrum een parkeerplaats zoeken. Gelukkig hebben we de hoosbuien ter hoogte van Utrecht achter ons gelaten.

Voor ons vliegt de dag voorbij; we wandelen over de Sunday Market bij de Westergasfabriek, lunchen bij de Bakkerswinkel en duiken daarna het centrum van Amsterdam in. Als we aan het eind van de middag zitten te genieten op een terras, ontvang ik het eerste teken van leven van mijn dochter. ‘Heb de zanger van BMTH geknuffeld; hij is zo ontzettend lief’ lees ik, gevolgd door minstens vijftig uitroeptekens. Grinnikend lees ik het sms’je voor aan mijn vriend. Dat mijn dochter het in de Melkweg naar haar zin heeft, lijkt ons beiden meer dan duidelijk.

Als we het drietal ’s avonds weer oppikken, blijkt dat we ons daarin niet vergist hebben. Ze vonden het alle drie ‘awesome’. Mijn dochter raakt niet uitgepraat over alle ‘birthday hugs’ die ze in ontvangst heeft mogen nemen van haar helden. Over de tekening die zeer gewaardeerd werd en over de meer dan geweldige muziek. Ter hoogte van Wageningen is het middernacht en heffen we een luid ‘Lang zal ze leven’ aan. Mijn dochter straalt als nooit tevoren en verzucht dat ze de mooiste verjaardag ooit beleefd heeft. En dat terwijl ze nu pas echt jarig is.

Categorieën: Diversen

Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

11 reacties

pepe · 11 juni 2011 op 08:34

WOW, een zestienjarige die heel blij is met haar verjaardagscadeau.
Met plezier gelezen.

SIMBA · 11 juni 2011 op 09:28

Véél beter dan zo’n overdreven “sweet sixteen party” !
Gefeliciteerd met je grote dochter!

sylvia1 · 11 juni 2011 op 09:38

Zestien alweer… de tijd vliegt. Net als deze column, leest als een trein. Proficiat!

phoebe · 11 juni 2011 op 10:19

Wat heerlijk! Ook deze column trouwens!
Profciat!

embee · 11 juni 2011 op 11:37

Leuk en lekker te lezen!!

Gelukwens van Embee

Mup · 11 juni 2011 op 12:58

Zelf ouder worden doet (nog) geen pijn, je kinderen zo snel door het leven zien vliegen, dat hakt erin.
Maar….als het zo gaat zoals je zo mooi beschreef, is het genieten!

Groet Mup

Ontwikkeling · 11 juni 2011 op 22:58

Wat leuk om het verhaal achter de tweets te lezen 😉

trawant · 13 juni 2011 op 10:19

zo’n knuffelige band, dat lukt mij nou nooit eens bij lady GAGA..
Mooi verhaal!

Fem · 14 juni 2011 op 07:10

Wat worden ze groot he?

Mooi verhaal!

Mien · 14 juni 2011 op 09:17

Je hebt je dochter met haar vrienden mooi de horizon laten verkennen.
Vlot geschreven. Graag gelezen.

Mien

Avalanche · 14 juni 2011 op 22:43

Dank voor de felicitaties en complimenten!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder