Het weekje weg hadden we hard nodig na een hele nare tijding. Op zaterdag wilden we vertrekken en maakten het plan de avond tevoren de kampeerbus te vullen met alle reisbenodigdheden. Maar oudste zoon kwam onverwachts uit de hoofdstad aanrijden met twee heerlijke flessen troostchampagne. Dat hielp, maar niet voor het inruimen. We stonden zaterdagochtend op met een roezig hoofd en smeten nonchalant een en ander in het reismobiel. Veel te laat arriveerden we tegen de avond in Limburg bij een oude vriend van echtgenoot, waar we de eerste nacht zouden slapen. Na het eten, overgoten met de nodige wijn -ja, echt nodig- zouden we onze nachtspullen uit de bus halen. Helaas was ega’s sleutelbos absoluut spoorloos. We zochten op de meest idiote plaatsen. Keken minstens zes keer in zijn heuptasje. Liepen de weg naar de bus een aantal keer zoekend heen en weer. De vriend woont in een bosplan, dus we waren langs een pad met dichte begroeiing gelopen. Niks te vinden. We gingen naar bed met gul geleende pyjama’s, ondergoed en een nieuwe tandenborstel.

De volgende ochtend liep echtgenoot al ver voor het ontbijt bukkend te voelen in de bosjes, rond, op en onder de auto. Net opgestane zondagsslapers met verwarde haren keken door de ramen met wat- mot-dat?gezichten.
Al gauw werd in de wijk bekend wat we zochten en binnen de kortste keren werd het daar een nationale sport. Overal liepen mensen langs het bospad te zoeken. Iedereen was op de hoogte van ons ongeluk. Een opgeroepen vreselijk ANWB maagzweertype maakte na veel bombarie, telefoontjes en een reeks sarcastische opmerkingen uiteindelijk met een stuk ijzerdraad de bus open. Je hebt mensen die denken door jou te kleineren zelf te groeien. Het kentekenbewijs lag nog thuis. Zelfs met het rijbewijs geloofde hij niet helemaal dat het onze bus was.
Ook binnen lag trouwens die k-sleutel niet, wat we wel gehoopt hadden.

We zijn maar met de vrienden en in hun auto naar een dichtbijwonende zwager gereden, waar we, sorry, na de koffie weer wat wijntjes kregen. Toen die wat gezakt waren zijn echtgenoot en ik in diezelfde auto in de stromende regen terug naar ons huis gereden. Anderhalf uur reizen om de reservesleutel, ook niet meegenomen natuurlijk, op te halen. Ons huis keek verwonderd dat we er alweer waren. Daar trokken we ons niks van aan. Snel een kop koffie en weer anderhalf uur terug. Het hoosde nog steeds.
Nou ja, we konden nu in elk geval wat spullen pakken uit de bus.
Die nacht sliepen we onrustig en echtgenoot had inmiddels koorts. Waarschijnlijk blaasontsteking opgelopen. Vast te veel lopen zoeken in de nattigheid.

De volgende ochtend zijn we na tevergeefs bij het politiebureau geïnformeerd te hebben naar de sleutelbos, huiswaarts gegaan. De zieke en ik hadden het helemaal gehad met het weekje-vakantie-plan. Op naar onze eigen huisarts. Lusteloos hangend in zijn eigen leunstoel maakte echtgenoot het heuptasje leeg, dat alleen tijdens de vakantie dienst doet.
Leeg? hij voelde nog iets. Het leken wel sleutels. Het waren sleutels. In een vergeten voorvakje.

Het huis glimlachte wijs: ach, ga hier toch lekker onder de appelbomen zitten, jullie!


pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

12 reacties

SIMBA · 10 september 2010 op 08:05

Wat een kater 😀 dat weekje weg…..

LouisP · 10 september 2010 op 08:31

Pally,
misschien niet gepast maar ‘k moest er wel mee lachen..
ANWB maagzweertype…
“Ons huis keek verwonderd dat we er alweer waren.”

“Waarschijnlijk blaasontsteking opgelopen. Vast te veel lopen zoeken in de nattigheid.” Zoals ik al zei ongepast..’k weet ’t..maar het staat er zo grappig..

Laatste zin..wijs!….beterschap!

gr.
Louis

WritersBlocq · 10 september 2010 op 16:44

Dagboekjesvlot geschreven, ik denk in 1 x raak, klopt dat?
Jee, nare tijding, ik hoop niet al te erg. Sterkte. Sterke drank dan ook maar?

Groetje, Pauline.

Prlwytskovsky · 10 september 2010 op 18:35

Heerlijk leesvoer Pally. Met smaak gelezen. :duimop:

Mien · 10 september 2010 op 22:31

Wat een opluchting moet dat zijn geweest.
Het bespaart weer een hoop gesleutel aan sleutelwerk.

Mien

arta · 11 september 2010 op 11:24

Jeetje, de luchtige schrijfvorm benadrukt de ellende. Het was jullie zó gegund, dat weekje!

Maarre… Dat neemt niet weg dat het leest als een trein en dat ik, voornamelijk bij het vinden van de sleutels een lach niet kon onderdrukken 😀

Avalanche · 11 september 2010 op 12:18

Jammer dat het jullie niet gegund was, maar…. thuis onder de appelbomen is natuurlijk ook geen slechte plek.

Anti · 11 september 2010 op 13:13

Blij dat je er de humor van in kunt zien, Pally. Erg aanstekelijk verhaal.

Li · 11 september 2010 op 22:47

Soms verdenk ik sleutels ervan dat ze een eigen leven leiden. Dat ze zichzelf stiekem verstoppen en verplaatsen en soms zomaar weer zelf naar hun vaste plekje kruipen. Alsof ze ons iets willen vertellen of ergens voor willen behoeden.
Wie weet. 😉
Liefs van Li

lisa-marie · 12 september 2010 op 10:11

Weekje weg was echt letterlijk in het water gevallen maar door de luchtigheid van schrijven brak hier toch wel de glimlach-zon door.
En sleutels en huizen leiden inderdaad een eigen leven.
Sterkte en kom weer op adem onder jullie eigen boomgaard :kus:

pally · 12 september 2010 op 12:58

Erg bedankt voor de leuke en lieve reacties!

Arta,Louis)prima dat lachen, relativeren helpt enorm.
WB)Hee, zo leuk je hier weer te zien. Tussen het wittebrood uitgekropen? Welkom terug! Inderdaad snel uit de pen gevloeid, Slimpie
Mien) gelukkig geen sleutelgezeik achteraf…
Li) (Diep) zinnige gedachte, misschien wel, inderdaad.

liefs, Pally

sylvia1 · 13 september 2010 op 06:56

De grote verdwijntruc van de sleutels. Vreemd toch hoe die kleine dingen alles kunnen verpesten. Herkenbaar maar o zo vervelend als het je overkomt.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder