Samen met haar vriendje loopt ze voorop, we passeren de grote hekken van de laatste rustplek voor velen. De rust is bijna tastbaar, een verkoelend lavendelgeurend briesje bleef zelfs geruisloos. Het is een speciaal bezoek. We gaan naar haar biologische vader. Zes jaar zijn het reeds.. Volgend jaar gaan ze zich verloven. Ze wordt groot. Gek dat je juist op een kerkhof bewust wordt van dat soort momenten. Een stukje voor de brug blijf ik staan. Dit is hun moment.

Als schoonzoon me komt halen zit dochterlief geknield voor het graf. Een vinger glijdt over het koperen naamplaatje gelijk een traan over haar wang. Ze omhelzen elkaar, en ik bedenk me dat haar echte vader trots geweest zou zijn. Ze spreken zonder woorden, verdriet ontmoet troost.

Schoonzoon spreekt bemoedigend en troostend, en er komt een kleine lach. In dit moment hebben ze slechts elkaar nodig, om troost voor het leven te vinden. Terwijl de tranen stil verder vallen, kan ik mijn gedachten niet afhouden van de verloving. De ironie van het leven, de bloemen bij het graf lieten me denken aan een kever met blikjes en een groot bord achterop. Zomer, bij een grafplaat.

Als we teruglopen legt ze haar hoofd op zijn schouder. Hun voeten bewegen synchroon over de bakstenen. Niemand weet waaraan een ideale schoonzoon moet voldoen, behalve dochterlief zelf. En haar vader uiteraard. En hij zou trots zijn..

Categorieën: Liefde

12 reacties

Avatar

Mup · 10 september 2004 op 09:49

Ook een column om trots op te zijn.

Groet Mup.

Avatar

ignatius · 10 september 2004 op 11:26

Kort maar krachtig Rrobin. Mooi verwoord. Dit laat me niet onberoerd. Goed geschreven.

Avatar

Dees · 10 september 2004 op 11:48

Prachtig geschreven Rrobin! Een typisch stukje kippenvel.

Avatar

KingArthur · 10 september 2004 op 15:26

Duidelijk is dat het niet lang hoeft te zijn om goed in elkaar te zitten. Ik sluit me aan bij de anderen.

Goed werk.

Avatar

Mosje · 10 september 2004 op 19:51

Erg mooi geschreven rrobin.

Zeg, verloven, bestaat dat nog?

Avatar

sally · 10 september 2004 op 21:12

mooi!
sally

Avatar

pepe · 10 september 2004 op 22:41

hier word ik een beetje stil van… Mooi

Avatar

Louise · 11 september 2004 op 09:23

Je wist me echt te raken, Rrobin…

Avatar

Raindog · 11 september 2004 op 14:01

Chapeau rrobin!
To everything (turn, turn, turn) there is a season (turn, turn, turn) and a time for every purpose…

Avatar

Anima · 11 september 2004 op 14:08

Ik heb hier al net een hele tekstlap gewist, want ik krijg het even niet gezegd. Mooi. En dank je voor het delen Rrobin.

Anima.

Avatar

Ma3anne · 12 september 2004 op 08:28

Heel gevoelig beschreven. Mooi, Rrobin.

Avatar

rrobin · 12 september 2004 op 16:04

Bedankt voor de reacties, dit had ik niet echt verwacht.. :red:

Verloven bestaat idd nog, al is het een uitstervende traditie. Vreemd genoeg stijgt ook het aantal scheidingen. Toeval?

Geef een antwoord