11 augustus 1999. Er zijn van die dagen die je gewoon niet kan vergeten. In bijna alle opzichten was het geen gewone dag.

Ik zat in Manila, in de Filippijnen. In het hotel The Traders op Roxas Boulevard om precies te zijn. Het was een uur of twee, drie en tot op dat moment had ik me prachtig vermaakt. Toen stortte de hele wereld in. Zij zei maar een paar simpele woorden en meteen begon de kamer rondjes te maken. Of was ik het die 100 mijl per uur rondjes stond te draaien? Alsof dat niet vreemd genoeg was had ik tegelijkertijd het gevoel dat mijn hoofd de lucht in schoot terwijl mijn voeten de grond in probeerde te boren.

Zij was mijn toenmalige vriendin, Pia. Wij hadden elkaar via het Internet leren kennen. Wij hadden maandenlang gecorrespondeerd via email en ICQ en omdat ik toen flink verdiende was het voor mij geen probleem om zomaar een bezoek te brengen aan haar en de Filippijnse hoofdstad. Het klikte meteen. O, wat hebben we heerlijk gevrijd, maar dan wel met condpom, want wij kenden elkaar per slot van rekening niet.

Na een paar dagen (en nachten), hebben we de beslissing gemaakt om ons allebei te laten testen voor HIV, omdat wij ook zonder condoom wilde vrijen. Weer omdat ik geld had, konden we dat binnen 24 uur laten doen. Vrolijk hebben we ons laten prikken en meteen daarop een tripje gepland naar een baai met een mooi hotel. We zouden meteen na de uitslag vertrekken.

11 augustus 1999. Er zijn van die dagen die je gewoon niet kan vergeten.

In het ziekenhuis wachtten we lachend en speels op het uitslag terwijl zenuwachtige Filippino’s en Filippina’s onrustig zaten te wachtten op hun beurt – of keken nieuwsgierig naar die lange bleke man uit Europa.

Pia kreeg een seintje van de verpleegster en liep vrolijk naar de kamer van de specialist. Ik maakte me nergens zorgen over. Over een paar minuten zou ze naar buiten komen en we zouden meteen terug naar het hotel racen om zo snel mogelijk weer de kleren uit te trekken.

Het duurde misschien 15 minuten en toen ze naar buiten kwam was de vrolijkheid aan haar gezicht totaal verdwenen. Nu zag ik iets dat meer op boosheid leek.

Huh? Iemand boorde een vlijmscherp stuk ijs door mijn buik, vlak voordat Pia mijn hand pakte en zei: “Let’s get out of here”, of iets dergelijks.

In de taxi, zei ze niets, maar ik kon wel merken dat ze boos was. Op wie? Op mij? Op haarzelf? Op de wereld? “Wat is er aan de hand?” vroeg ik, maar ze zei dat ik moest wachtten totdat we terug waren in de hotelkamer.

Eenmaal daar zittend wond ze er geen doekjes om: “Je bent seropositief.”

Iemand pakte de hotelkamer en zette het op z’n kop, samen met mijn wereld.

11 augustus 1999. Er zijn van die dagen die je gewoon niet kan vergeten.

NB: 11 augustus 1999 was ook de dag van de totale zonsverduistering. Die avond keek ik ernaar op de TV terwijl ik een hele fles Bacardi wegwerkte. Alleen. In een hotelkamer 5000 km van thuis. Wel toepasselijk, vond ik.

Categorieën: Algemeen

15 reacties

Dees · 2 februari 2007 op 17:25

Mooi sober geschreven over een uit het niets komend zwaard van Damocles. Althans, zo lijkt dat voor mij, op afstand. Die zonsondergang… het lijkt heel vaak of hele heftige verschijnselen gekoppeld zijn aan bijzondere natuursverschijnselen. En uiteraard is dat toeval, want de zonsverduistering was er niet voor jou en jouw nieuws, maar toch. Bijzonder.

Ik bemerk de neiging om je sterkte te wensen, maar dat vind ik toch een beetje raar, dus dat doe ik niet. Indrukwekkend stuk.

SIMBA · 2 februari 2007 op 18:22

Het is mooi en gevoelig opgeschreven, en toch niet sentimenteel. De link met de zonsverduistering is prachtig.
Wel vreemd dat zij naar binnen werd geroepen om jouw uitslag te horen.

Trukie · 2 februari 2007 op 21:57

Vreemd licht over een vreemde situatie. Ik hoop dat je een second opinion hebt laten doen.
Beetje vreemd hoor dat je het via via moest horen.
Ik weet ook nog waar ik die dag was. Ik heb nu zelfs een jasje aan wat ik toen gekocht heb. Die winkel is trouwens al lang van de aardbodem verdwenen.

pepe · 2 februari 2007 op 22:03

Sex, drugs en mondeo’s in A. is ook onvergetelijk, en minder negatief/positief. Wil je nooit meer naar Manila gaan!!

datmensinkenia · 2 februari 2007 op 22:07

Ik weet het ook niet. Ik vermoed dat die specialiste het gewoon te erg vond om een toerist dat soort nieuws te geven – ze dacht miscchien dat mijn vriendin dat beter kon overbrengen. Of misschien was haar engels gewoon te slecht, weet ik echt niet, maar zo ging het. Wat die 2e mening betreft, liet ik mij onmiddelijk testen zodra ik terug zat in Engeland. Ben inmiddels al bijna 8 jaar seropositief. Het gaat goed met me, maar het was niet altijd zo – ik hoop dat jullie de komende artikelen lezen. Trouwens, zonder het steun van Nederlanders zoals onze lieve Pepe had ik het niet gered!

Li · 2 februari 2007 op 22:56

Pfoeh, wat een verhaal.

[quote]11 augustus 1999 was ook de dag van de totale zonsverduistering. Die avond keek ik ernaar op de TV terwijl ik een hele fles Bacardi wegwerkte. Alleen. In een hotelkamer 5000 km van thuis. Wel toepasselijk, vond ik[/quote]

Heel bijzonder.

Ook ik vebaasde me over het feit dat Pia het aan jou moest vertellen. Maar dat heb je hierboven uitgelegd.

Li

datmensinkenia · 2 februari 2007 op 23:12

Pepe heeft mij het advies gegeven om niet op alle individuele reacties te reageren. Maar omdat jij een vaste columnist bent kan ik de verleiding niet weerstaan om te zeggen: Thank you, thank you. Wat een eer het is om de woorden “heel bijzonder” te mogen lezen over een artikel van mij. Merci beaucoup!

pally · 2 februari 2007 op 23:53

Een heftige en moedige column, waarin ik de zonsverduistering een mooi passend beeld vind.
Jouw wereld werd ook even duister op dat vreselijke moment. Dat je het niet zelf als eerste hoorde maakt het nog wranger.

Greot van Pally

Ma3anne · 3 februari 2007 op 12:11

Kernachtig en heftig verwoord, met een hele wereld aan emoties erachter.

Ben blij dat het nu weer goed met je gaat, amigo. :kus:

Bitchy · 4 februari 2007 op 08:53

Wat een verhaal! Aangrijpend hoe je dit op deze manier op papier hebt kunnen zetten.

:wave:

arta · 4 februari 2007 op 13:39

Een heel mooie pakkende column!
Werd er even stil van!
Gelukkig heb je lieve mensen om je heen die je steunen!

Troy · 17 augustus 2007 op 08:23

Ik ben een beetje laat met het lezen van dit stuk, maar ook ik ben er danig van onder de indruk. Ik weet nog goed waar ik die dag was…

Heftig verhaal en knap dat je hier zo openhartig over kunt schrijven.

DreamOn · 17 augustus 2007 op 12:38

Heel indrukwekkend. Ik ben een poosje niet op cx geweest wegens persoonlijke omstandigheden, maar ik ben blij, dat ik deze column toch nog heb gelezen.
Ik kreeg er een bal van in mijn maag. Heel goed geschreven!

KawaSutra · 6 januari 2008 op 02:51

Gepubliceerd in de bundel ‘Play your part’ heb ik zojuist vernomen. In het kader van het ‘PLAY YOUR PART – speak up against AIDS Festival’ op Wereld AIDS Dag, 1 december 2007.
En terecht!
Mijn felicitaties Allan.

SIMBA · 6 januari 2008 op 07:56

Terecht dat dit stuk in de bundel “Play your part” wordt opgenomen! Gefeliciteerd!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder