Beste God

Ik ben in de war. Ik heb je boek gelezen. Nou ja….. men zegt dat het jouw boek is, maar voor zover ik kan zien, is het eigenlijk door een stelletje nomadische geitherders geschreven, ongeveer driehonderd jaar na de onfortuinlijke dood van jouw  zoon. Nadat ze klaar waren, werd het Lees meer…

Forecast: Cloudy with a Chance of Speed

Tot nu toe heb ik altijd min of meer een neutraal standpunt gehad tegenover wolken. Af en toe vind ik het interessant om naar ze te kijken, hoe ze zich eindeloos ontwikkelen tot nieuwe vormen, sommige herkenbaar maar de meeste vormloos, eeuwig en zonder doel dwarrelen langs de hemel. Persoonlijk kijk ik liever naar een strakke blauwe lucht. Maar er is wel één wolk dat mij fascineert: The Cloud.

Uit de Vingers Vloeien

Het begint met de inspiratie.

Ik maak nooit plannen om een stuk te schrijven. Dingen gebeuren. Vaak hebben ze iets te maken met mijn toekomstplannen en deze zet ik even neer in het Mombasa Dagboek. En dan soms gebeurt er iets bijzonders, zoals het verschijnen van die rare dame in “Uncool”. Of ik lig te dagdromen op mijn bed al starend naar het plafond – vaak leidt dit tot een sterke mening over iets actueels of een herinnering uit het verre verleden waarvan ik denk of tenminste hoop dat anderen dat interessant zullen vinden.

Mombasa Dagboek (11) – Kweldagen

Dit is waar: Één van mijn klanten heet van achteren Kweldag.

-Kweldag-. Een aparte naam, maar wel één die mijn huidige bestaan perfekt beschrijft. Voordat ik naar Kenia ga, breng ik de laatste dagen door in een gedeeld huis, samen met vijf veel jongere mannen. Twee zijn studenten, één was een student maar is net met zijn eerste baan begonnen, de vierde is een accountant en de jongste de zoon van de huisbaas. Ik heb geen flauw idee wat hij voor de kost doet, maar hij is er bijna nooit.

Tóch Goed Wat De Politie Doet?

Ik weet niet hoe het in Nederland zit, maar hier in Engeland krijg ik steeds meer het idee dat de politie het op zich heeft genomen om de beschermer te zijn van onze normen en waarden. Ook worden wetten door hen klakkeloos toegepast en zonder een milliseconde daarover na te denken, die toe te passen op elk afzonderlijk geval.

Mombasa Dagboek (10) – De Laatste Loodjes

Ik zie het als een soort gekte. Je bent toch gek als je zo leeft? Met een stressvolle baan, elke dag minimaal twee keer per dag in de file staan, elke dag op hetzelfde tijdstip opstaan, in de file staan, werken voor je salaris, weer in de file staan, schoonmaken, eten klaarmaken, opruimen en afwas doen, online bankieren, eindelijk op de bank kunnen liggen, te moe om iets anders te doen, in slaap vallen met de TV aan, wéér niet goed slapen, wéér op hetzelfde tijdstip opstaan…

Klakkeloos in Kampala (Slot)

Als een wild beest kwam ze op me af. Voordat ik het in de gaten had, had ze bijna alles knopjes van mijn shirt afgetrokken en die hing wijd open. Ook bloedde ik uit een aantal krassen, veroorzaakt door haar lange, roodgeverfde nagels. Ze probeerde mij te slaan en te trappen en toen pakte de uitsmijter haar vast en hield haar tegen. Ik was zwaar verontrust en deed een paar stappen achteruit, terwijl zij tegen stond te stribbelen tegen de man met het geweer en schreeuwde en schreeuwde…

Klakkeloos in Kampala (2)

De volgende avond hebben wij ons bij Hakuna Matata volgepropt met varkensvlees, friet, salade en rode wijn voordat we naar een drukke bar gingen om pool te spelen en daarna hebben we tot in de kleine uren gedanst. Een bijna perfecte avond met een vrouw met een bijna perfect lijf, waarvan ik tot de zonsopgang kwam gretig genoot.

Klakkeloos in Kampala

U bent, beste lezer, nu hoop ik gewend aan het feit dat ik bijna niet door de dag kan komen zonder in moeilijkheden te raken. Zoals ik al eerder zei, ben ik niet goed met data in het verleden, maar het was zeker 2007 (of was het 2008?) dat ik mijzelf in Kampala, Oeganda bevond.

Mombasa Dagboek (9) – De Wastafel

Het woord “stomverbaasd” kan mijn gevoelens niet beschrijven. Ik weet niet of ik moet huilen of lachen. Zoiets heb ik nooit gezien en dat in een avontuur-gevuld leven van 57 jaren. Ik heb in een ijskoude winter in Finland in een crematorium gewoond. Ik ben in een car-chase in Kampala achtervolgd door een knettergek ex-hoertje van wie ik haar mobiele telefoon had geleend (stof voor een aparte column zeker!) Zoveel heb ik meegemaakt, maar dit heb ik nog nooit gezien.