In de organisatie van een verrassingsbruiloft, die wij voor vrienden organiseerden, was mijn grootste taak het diner. Met een budget van honderdtwintig euro voor tachtig mensen was dat nog best moeilijk. Gelukkig kende iemand uit het groepje een vrouw, die het misschien wel wilde doen. Mijn redding! De afspraak was snel gemaakt. Vijf minuten vóór de afgesproken tijd stond ze voor mijn deur. Kleurrijke kleding, woest haar en een innemende glimlach sierden haar enorme lichaam. Het gesprek ging goed, want ze zag het als een grote uitdaging, en had allerlei goede ideeën. Natuurlijk vond ik het geen enkel probleem dat er macro-biotisch gekookt werd, als ik maar niet zelf hoefde te koken, vond ik alles best.

Terwijl ik druk bezig was met de groentetaarten zei zij plots: “Wat heb je met Spanje?” Ik antwoordde haar dat ik niets bijzonders met dat land had. “Ik zie je steeds ouder worden, met een bloem in je haar in Spanje.” Stomverbaasd keek ik haar aan, terwijl zij vervolgde: “Ik voel dat wij in een vorig leven zussen zijn geweest, vandaar natuurlijk jouw mooie binnenkant!” Sprakeloos zag ik mijn quiches verbleken. “Gelijk toen ik je zag, voelde ik een zielsverwantschap. Wat dacht jij, toen je mij zag staan?”
Natuurlijk durfde ik niet te vertellen dat ik direct een associatie had met een ballon, toen ik haar zag, en dat die nu naar mijn idee naar ongekende hoogtes opgestegen was. Wanhopig vroeg ik mij af hoe ik haar weer met beide benen op de grond kon krijgen, terwijl zij zich hardop af zat te vragen hoe wij onze banden weer aan konden halen. Ik wilde een kok, geen zus!

Terwijl ik drukdoende was met het menu, bleef zij, tot mijn grote ergernis, maar rondzweven. Ze zag me weer jong worden, met kinderen, als oma, als dier. Ik zag mezelf alleen maar dagen in de keuken staan, waardoor ik het allemaal maar met een glimlach doorstond.
Drie uur s’nachts was mijn irritatiegrens bereikt. Ik deed het grote licht aan, smeerde een boterham met pindakaas, schonk een glas melk in, gaf het aan haar en zei:”Doe je het, of ga ik zelf koken?” Ze nam de uitdaging aan, heeft voor de bruiloft heerlijk gekookt, en dat alles binnen het budget.

Onze banden zijn helaas niet aangehaald. Na twee glazen wijn op de bruiloft kon ik het niet laten haar te vertellen wat mijn werkelijke eerste indruk was: “Je zweeft zo, omdat je op een ballon lijkt!”. Stilte. Ze vond me niet mooi meer van binnen, sterker nog, ze groet me niet meer!

Categorieën: Diversen

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

15 reacties

Eddy Kielema · 27 november 2006 op 11:48

Haha, leuke anekdote!

pally · 27 november 2006 op 12:31

ha!Ha! Grappige column , Arta!
En ondanks dat ze zweefde heb je je kokkin goed neergezet.

[quote]’Je zweeft zo omdat je op een ballon lijkt'[/quote]

geweldig!
Mag ik toch haar adres? ze was wel erg voordelig…
Dan ik zet gewoon het geluid uit.

Pally

SIMBA · 27 november 2006 op 14:26

[color=00CC00]2 glazen wijn en Arta verliest haar diplomatie 🙂 Een geweldig leuke column, ik moest grinniken tijdens het lezen.[/color]

Estrella · 27 november 2006 op 16:24

Eerlijkheid wordt niet altijd gewaarderd… 😉
Wat een knappe prestatie trouwens, hondertwintig euro voor tachtig gasten, en er nog mee uitkomen ook!

Bitchy · 27 november 2006 op 17:11

Als we slim zijn, drinken we nooit samen die 2 glazen wijn! 😉

Ik heb der voor me gezien, tijdens het lezen. Top!

KingArthur · 27 november 2006 op 20:18

Met een ballon als kok kan je natuurlijk veel gebakken lucht verwachten. Evenzeer toch goed dat het voor zoveel man binnen het gestelde budget is gebleven.

Mosje · 27 november 2006 op 21:13

Het zal wel aan mij liggen, maar wat is eigenlijk een verrassingsbruiloft? Moet je dan trouwen met iemand die je niet kent? Is het een soort uithuwelijking? Is het een nieuw tv-programma met Martijn Krabbé?
Als ooit iemand een verrassingsbruiloft met groentetaart voor me organiseert, stap ik uit het leven.

DriekOplopers · 27 november 2006 op 21:31

Hahahaha, leuk gedaan!

Hulde Arta! Hulde hulde hulde hulde!

Driek

arta · 27 november 2006 op 21:40

Hahaha, Mosje! Het bruidspaar had zelf de dag en tijd bepaald. De rest zou geregeld worden door de vrienden! Omdat ze maar een budget van 800 euro hadden voor een dag van 9.30u tot midden in de nacht, voor 80 personen, mét groot feest, was alles zo goedkoop mogelijk gehouden, en aangezien groentetaarten nu eenmaal goedkoper zijn als zalm en kaviaar…was de keuze snel gemaakt!! Het ideale bruiloftsmaal was het niet, al was het wel erg lekker!! 🙂

Chantal · 27 november 2006 op 22:29

Echt een geweldige column! Hoe je zo nuchter kunt reageren op zulk zweverig gedoe 😀

Li · 27 november 2006 op 22:41

Een heerlijke column Arta. Lekker vlot geschreven!

Li

pepe · 28 november 2006 op 08:22

Een leuke column, toch wel een aardige en leuke ballon die kokkin.
Zonder haar had je deze column niet kunnen schrijven 😉
😛

Catladylia · 28 november 2006 op 11:08

heerlijk verhaal en ik heb er echt van genoten!
Petje af, dat je het nog zo lang volgehouden hebt met al dat zweverige gepraat! 😀
groet,
Lia

Prlwytskovsky · 28 november 2006 op 18:35

[quote]sterker nog, ze groet me niet meer[/quote]
Wat jammer nou, en het werd net zo gezellig. 😛

arta · 28 november 2006 op 20:35

Dank jullie wel, ik heb om de reacties ook heel erg moeten lachen!
o.a.King, Pepe, Mosje, Prlwyt…: Soms zijn reacties leuker dan de column zelf! hahaha
@ Pally: Ik stuur je het adres wel per pb!!
Hoop dat jij het uit-knopje wel kunt vinden!

😛

Geef een antwoord