Naar mate je ouder wordt, veranderd je blik. Misschien is het gewoon volwassen worden of komt de wijsheid alsnog met de jaren.
Ik was bijna veertien jaar toen mijn vader na een ziekbed van ruim twee jaar overleed. Mijn moeder bleef achter met een geestelijk gehandicapte zoon, een vreselijke puber dochter en een kleindochter. Ze was 57 jaar, watergolfde haar haar iedere week en droeg kleding die bij haar leeftijd paste, kortom ze was een vrouw van 57 uit 1976. Na de opluchting kwam het gemis en logischerwijs ook het verdriet. Oh, we leefden door hoor, ik ging naar school had net als mijn nichtje mijn vrienden. Mijn broer bleef zijn buien houden maar mijn moeder was de kapitein op het schip, ze hield alles onder controle.

Het zal een jaar later zijn geweest, dat zij eens in een open bui vertelde dat ze soms die aai over haar bol miste. Bijna verbolgen keek ik haar aan. “Pfff die krijg je toch van mij? Ik hou toch van je en dat zeg ik toch ook tegen je? Doe niet zo raar, mens!”
Haar mondhoeken trilde, achteraf weet ik niet of dat nou was om een glimlach te produceren of dat haar mond vertrok van verdriet. Toentertijd legde ik uit als een glimlach en ik was weer gerustgesteld.

Nu ben ik elf jaar jonger dan zij was, toen zij weduwe werd. Elf jaren die, als ik mijn oudere zus moet geloven, zo voorbij zijn. Zij is namelijk al de leeftijd voorbij dat mijn moeder weduwe werd. Ze loopt in spijkerbroek, heeft een trendy kapsel en haar kleren doen qua leeftijd, niet onder van die van mij. Kortom, zij is een moderne 58 jarige vrouw uit 2009.

We zaten aan de koffie, herinneringen op te halen over vroeger, toen het opeens tot mijn zus doordrong en zei “Verrek Veer, ik ben nu al ouder dan Ma was toen Pa overleed.” Helemaal verbouwereerd keek ik haar aan. En opeens zag ik mijn zus anders. Ik trok haar in verbeelding de kleren van mijn moeder aan, haalde de make-up van haar gezicht en knipte haar haren af en gaf haar een keurig kapsel. De moderne vrouw verdween en daar zat opeens een vrouw uit lang vervlogen tijden.

“Uhh zus, vroeg ik haar twijfelachtig, stel dat jij op 76 wordt, net als Ma, kan jij je dan voorstellen dat je nooit meer de armen van een man om je heen zult voelen. Ik bedoel, ging ik verder, nooit meer iets op een volwassen niveau met een man zal delen tot de dag dat je sterft?”

Er viel een stilte, beide waren we even verzonken in onze eigen gedachten. Het heeft 33 jaar geduurd voordat wij beseften hoe jong mijn moeder nog eigenlijk was toen ze alleen verder moest en wat de “jonge” vrouw diep in haar verstopt, heeft bedoeld met het missen van een aai over haar bol.


10 reacties

Kuin · 25 maart 2009 op 14:23

Mooi in woorden gegoten, maar heb je er geen spijt van dat je toen zo resoluut was tegen je moeder? Vroeg, of zei ze dat niet omdat ze op zoek was naar goedkeuring van haar dochter voor een eventuele zoektocht naar een nieuwe man? Niet dat ik je een schuldgevoel wil aanpraten ofzo, maar ik probeerde me in te leven hoe dat gevoeld moet hebben toen die mondhoeken trilden…

Mien · 25 maart 2009 op 14:42

Op alle leeftijden past een potje!
Het leeftijdgegoochel is van alle tijden.
Vroeger was 16 niet snel genoeg.
Later is 61 al weer dichtbij.

Ik hakkel een beetje over de tekst.
Hij loopt niet lekker.
Misschien zat de emotie of de haast in de weg.

In het 1e geval begrijpelijk, overkomelijk maar jammer.
In het 2e geval, jammer.

Mien

doemaar88 · 25 maart 2009 op 16:07

Mooi stuk met een gevoelig tintje

[quote]Het heeft 33 jaar geduurd voordat wij beseften hoe jong mijn moeder nog eigenlijk was toen ze alleen verder moest en wat de “jonge” vrouw diep in haar verstopt, heeft bedoeld met het missen van een aai over haar bol.[/quote]
Gebeurtenissen als deze kun je inderdaad pas begrijpen als je ze zelf of van heel dichtbij meemaakt. Leuke titel 😀

lisa-marie · 25 maart 2009 op 19:21

Precies de goede woorden die weergeven hoe je achteraf pas iets begrijpt.
Doe ik nu ook soms naar mijn moeder toe dus ook heel herkenbaar.
Ik heb genoten van het geheel.

Bitchy · 25 maart 2009 op 19:50

@Kuin Ik weet niet of ik resoluut was. Ik was 14 toen en had totaal geen idee wat de intimiteit tussen man en vrouw inhield. Alleen pubers waren verliefd 😉
Nee, geen schuldgevoel, meer naiviteit. Ik maakte wel eens een grapje, in de trend van *zoek een man*, eerlijk gezegd zou ik niet weten hoe ik had gereageerd als dat idd was gebeurd. Pubers zijn egoisten van huis uit, en laat ik eerlijk zijn, ik was niet de makkelijkste 😉

@Mien Je hebt gelijk. Juist deze heb ik laten liggen, nagekeken, zinsopbouw veranderd, maar niet door een ander laten lezen. En tjaa, dan lees je wat je wilt lezen. Stom van me. Zie ze nu ook staan… grmbl!

@Doemaar, grijnzz die titel. Die moet je eens hardop zeggen, dat klinkt toch vreemd!

@Lisa-Marie Volwassen worden duurt een levenlang 😉

Ma3anne · 25 maart 2009 op 19:56

Mooi verbeeld, hoe leeftijd niet alleen relatief is, maar ook door de tijden heen verandert. De vergelijking tussen je zus en je moeder op dezelfde leeftijd vind ik treffend.

Toch geloof ik, dat je moeder enkel die aai over de bol bedoelde en niet een hele relatie. Dat zou voor mij althans heel herkenbaar zijn, als 57-jarige single zonder watergolf.

KawaSutra · 26 maart 2009 op 01:17

Toch wel heel mooi hoe je de ontwikkelende levenservaring hebt beschreven. Ik verwonder me ook nog steeds over de leeftijd dat mijn moeder overleed, welke nu toch wel akelig dichtbij komt. Verhelderend is ook het besef dat een modebeeld van grote invloed is op de beleving van leeftijd, naar ouders toe maar ook naar jezelf.

SIMBA · 26 maart 2009 op 11:12

Mooi stukje!
(Alleen die mondhoeken he, die trildeN allebei) :lach:

LouisP · 27 maart 2009 op 11:38

B.
mooi en aangrijpend, maar bovenal een stuk met een ziel. Gemeend, niet geschreven om te schrijven.

L.

die titel, erg goed! Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelde in een eerdere reactie.

Prlwytskovsky · 27 maart 2009 op 23:36

Een aai over je bol,
je haren in de krul.
Je mist die arm
of je nu een jonge vrouw bent of een ouwe lul.

Alez Bitchy, dus meer mensen hebben dat? Goeie emotie schrijf je erin. :duimop:

Geef een antwoord