Het is vreselijk smerig, maar het moest een keer geprobeerd worden: Psilosybine. Ofwel, de Mexicaanse paddo.
Ik ging vol verwachting onder een boom liggen en ik dacht dat ik niets voelde. Maar toen keek ik omhoog… en de boom lachte. Hij lachte heel vriendelijk en al zijn groene blaadjes zwaaiden naar me. Ik voelde me zo gelukkig. Ik heb het niet over gelukkig zoals we ons allemaal wel eens voelen, ik heb het over zó ontzettend gelukkig dat je als een kind ligt te brullen. Ik voelde mij zo verwant aan die boom en haar blaadjes, en aan de heuvel waarop ik lag, en aan de lucht en de wolken en alles om me heen. Ik voelde allerlei emoties waar ik mij normaal niet van bewust ben. Kortom, ik was één met de kosmos en het was de normaalste zaak van de wereld. Er dreef een grassprietje in mijn flesje water, zo eenzaam! Dat kon ik niet aanzien; ik plukte nog een grassprietje en liet die ook in mijn flesje vallen. Toen konden we weer samen lachen. Ik en mijn grassprietjes keken naar de blauwe lucht en ik zag allemaal figuren vanachter de wolken tevoorschijn komen, stuk voor stuk de meest surrealistische dingen. Werkelijk waar, Salvador Dali eat your heart out! En van het een op het andere moment besefte ik, dat ik al een hele tijd de Waarheid kende. Ik wist dat God er was, wie God was en waarom hij ons gemaakt had zoals we zijn. Alle stukjes vielen op hun plaats, het had niet beter gekund als het een droom was geweest. Het had ook nooit anders kúnnen zijn. Hoe kon ik dat al die jaren niet begrepen hebben? Ik bloosde ervan. Ik kon dit verlichte moment niet voor mijzelf houden, dus ik pakte pen en papier om het op te schrijven. Maar toen ik een woord op papier wilde zetten, was ik vergeten wat een pen was. En ik wist ook niet meer wat papier was. Een link leggen tussen pen en papier lukte al helemaal niet. Ik keek naar dat langwerpige ding in mijn hand en ik groef in mijn geheugen maar ik wist niet wat ik ermee aan moest. Ik kan je vertellen dat het een bizarre ervaring was, maar helemaal niet eng. Toen heb ik het langwerpige ding maar weer opgeborgen, en ik besloot te genieten van het moment. Ik kon het later vast wel navertellen, dacht ik. Het was toch allemaal zo vanzelfsprekend en logisch?

Dat navertellen is helaas niet gelukt, en ik kan mij er vrij weinig van herinneren. Je kunt zeggen dat het de drugs waren die mij zulke rare gedachten gaven, maar wie durft te beweren dat ik zonder drugs ‘dichter’ bij de wereld sta? Dat weten we niet. Het was in ieder geval een fantastische dag. Ik vraag mij toch af, waarom kon ik het niet opschrijven?
Het is soms inderdaad onmogelijk iets te definiëren. Vergeet niet dat woorden slechts symbolen zijn voor bepaalde verschijnselen. Ze kunnen de werkelijkheid benaderen, maar kunnen deze niet volledig uitdrukken. Misschien is het niet zo belangrijk het in woorden te vertalen. Net als liefde; het is ongrijpbaar, je kunt het niet zien, maar het ís er en we hebben er allemaal mee te maken. Als je zegt ‘ik hou van jou’ weet je dat je het meent (mijn verdorven ex buiten beschouwing gelaten) en voel je dat je het meent, al is het niet te bewijzen. Is het dan toch waar, “God is liefde”? Het klinkt zo simpel.

“God heeft de mens geschapen met een leegte die Hij alleen vullen kan” , zei Blaise Pascal ooit. Flauw hoor! Als je er bent, laat je dan zien! Laat mij niet piekeren over je bestaan. Ga gewoon in dat gat* zitten en maak het me eens wat makkelijker. Ik zou er alles voor over hebben te weten waar mijn recentelijk gestorven oma nu naartoe gaat. Een leegte die alléén Jij kan vullen? Ik heb ook een leegte maar ik wil je plek best weggeven aan mijn vrienden, familie en hopelijk op een dag aan een man die van mij houdt. Oei, quelle cliché! Maar als God er is, dan is misschien hij de liefde die wij voor onszelf en voor elkaar voelen. Datgene waar we, aan het eind van de dag, toch állemaal voor leven.

* Godvormig Gat: datgene waar wij allen van nature mee opgescheept zitten. Onder andere voor de wetenschap een punt van frustratie.

Categorieën: Algemeen

10 reacties

Ma3anne · 17 mei 2005 op 08:49

Onder invloed van medicijnen die ik ooit moest slikken kreeg ik eenzelfde soort ervaring. Was niet de bedoeling, maar die uitwerking had het op mij.

Helder en mooi beschreven en ja op een speciale manier zeer herkenbaar, dat ‘zeker weten’.

Li · 17 mei 2005 op 09:22

Ik heb geen ervaringen met drugs en de uitwerkingen daarvan. Maar in veel wat je schrijft kan ik me wel vinden. Zonder het gebruiken van wat dan ook 😉

Li

champagne · 17 mei 2005 op 10:15

Ik heb nooit drugs gebruikt, maar kan me voorstellen dat je je dan zo kunt voelen. [quote]Er dreef een grassprietje in mijn flesje water, zo eenzaam! Dat kon ik niet aanzien; ik plukte nog een grassprietje en liet die ook in mijn flesje vallen. Toen konden we weer samen lachen.[/quote]
Mooi beschreven…

Mosje · 17 mei 2005 op 17:21

Heel herkenbaar! (heb afgelopen zaterdag gebakken champignons gesnoven, Holllandse)
😛

Louise · 17 mei 2005 op 18:38

[quote]en de boom lachte. Hij lachte heel vriendelijk en al zijn groene blaadjes zwaaiden naar me. [/quote]
Ik zag het helemaal voor me; zo’n vriendelijke lachende en zwaaiende boom en dan jij eronder, stomverbaasd, blij verrast.

Ik vind dit eigenlijk wel heel goed geschreven. Het is absurd wat je schrijft, maar ik slikte ‘m als zoete koek.
Je wist me wel mooi mee te trekken in die beleving 🙂 (of het moet aan mijn salade liggen)

KawaSutra · 17 mei 2005 op 18:48

Best wel leuk geschreven. Nu weet ik tenminste hoe het voelt om op een positieve manier te trippen. Ik heb er alleen slechte ervaringen mee en die staan in mijn geheugen gegrift. 🙄

Bakema_NL · 17 mei 2005 op 19:15

Buiten de drug alcohol heb ik nooit wat genuttigd, ga het nooit doen ook. Ik heb dat spul niet nodig om me naar andere werelden en sferen te voeren.

Wright · 17 mei 2005 op 19:52

Leuk tripverslag, Hannah.
Het lijkt me doodeng om zo’n paddestoel naar binnen te werken.
Zou het best eens willen proberen, maar ik zwam al genoeg van nature!
Hallocinerende groet, Wright 😀

melady · 18 mei 2005 op 00:13

[quote]“God heeft de mens geschapen met een leegte die Hij alleen vullen kan” , zei Blaise Pascal ooit.[/quote]

wat een viespeuk 😀

dat ‘Godvormig gat’ schrijf daar es wat over?

Hannah · 20 mei 2005 op 00:28

Ik heb ook geen drugs nodig om mij naar andere werelden te brengen. Daar heb ik mijn fantasie en mijn (dag)dromen voor. Maar ik ben jong en ik ben impulsief, ik houd ervan nieuwe dingen te proberen en drugs hoort daar voor mij bij. Ik heb ook helemaal geen aversie tegen drugs. Als je er volwassen mee om kunt gaan, het bij één of een aantal keer kunt houden, en uiteraard goed voorbereid bent, dan zeg ik “goede reis”. Op eigen risico natuurlijk.
Ik ga nu elk jaar met dezelfde mensen op dezelfde plek één keer paddo’s snoepen, en ik vind het geweldig!

Geef een antwoord