Haar grote bruine ogen kijken alleen nog maar op verzoek omhoog en dan wordt pijnlijk duidelijk hoe zwaar ze het heeft. Haar trieste blik snijdt genadeloos door mijn ziel. Haar lichaam staat als een snaar die te strak gespannen is. Verbeeld ik het me of ademt ze anders nooit zo snel? Ze zet haar achterpoten schrap om de pijn beter op te kunnen vangen. Af en toe zet ze een heel klein stapje vooruit, maar zelfs dat kost haar veel energie: kostbare kracht die ze nu eigenlijk niet lijkt te kunnen missen. Haar staart – normaal vrolijk kwispelend – houdt ze strak tussen haar achterpoten. Ze draagt haar lot zonder zelfs maar één keertje te janken. Dit in tegenstelling tot haar baasje. Zijn tranen trekken een spoor over zijn wangen, bij het zien van zoveel leed. Hij haalt herinneringen op aan betere tijden en vertelt me dat ze als pup aan de verdrinkingsdood is ontsnapt. De eigenaar had haar – in al zijn goedheid – naar het asiel gebracht, in plaats van haar te verzuipen in een zak met stenen. Slechts vier weken oud was ze toen ze enthousiast op haar nieuwe baasje af kwam lopen. Eigenlijk te jong om zonder moeder door te brengen, ging ze toch met hem mee. De eerste tijd sliep ze in haar voerbak, zó klein was ze. Haar stevige poten die totaal niet in verhouding waren met de rest van haar lijf, hielden de belofte in dat ze uit zou groeien tot een grote hond. Dat deed ze dan ook. Ruw goudgeel melkboeren-honden-haar dat alle kanten op stond, was haar handelsmerk.

Ze bleek waakzaam en speels, onverschrokken en aanhankelijk en ze was oersterk. Dat laatste zal die inbreker zich vast nog heugen en anders helpt het litteken dat hij van het gevecht overhield hem daar wel bij… Uren kon ze liggend in de genadeloze Caraïbische zon doorbrengen. Als de hitte zelfs haar teveel werd, kroop ze even onder de auto om af te koelen. Ze at alles wat ze maar vinden kon, zelfs stenen. Men beweert altijd dat honden op hun bazen gaan lijken. Of andersom. Deze hond is net als haar baas: slim, eigenzinnig en geen allemansvriend. Ze laten je niet zomaar toe, maar wanneer je eenmaal hun vertrouwen en vriendschap hebt gewonnen, gaan ze voor je door het vuur.

Maar nu is het vuur in haar gedoofd. Ze levert haar laatste gevecht. Een gevecht tegen de tijd, dat ze zeker gaat verliezen. De pijn is langzaamaan ondraaglijk aan het worden. De uitspraak van de dierenarts was helder en bleef even in de lucht hangen. Woorden die tot dan toe slechts gedachten waren, werden hardop uitgesproken. Hij verontschuldigde zich nog even voor zijn boute uitspraak, maar wilde bovenal duidelijk zijn. Haar baasje heeft nog een dag de tijd om afscheid te nemen. Ze verdient het om verlost te worden uit haar lijden. Een waardig afscheid, voor een waardig bestaan. En eindelijk geen pijn meer… Dat gegeven sterkt hem in zijn besluit.

Ik weet dat hij intens verdrietig zal zijn om haar dood. Een leven zonder haar aan zijn zijde, zonder urenlange wandelingen: hij kan het zich niet voorstellen. Terwijl ik kijk hoe hij haar zachtjes over haar kop aait, realiseer ik me dat hij zich voor het eerst in ruim veertien jaar tijd ook eenzaam zal gaan voelen in huis. Want vanaf morgen zal zij hem niet meer kwispelend begroeten en nooit meer spontaan haar lieve kop in zijn schoot legt, als hij troost kan gebruiken.

Dag Lisa, dag trouwe viervoeter.

Categorieën: Liefde

10 reacties

LouisP · 6 mei 2009 op 08:53

C.
bij een dierenvriend komt kippevel al snel om de hoek kijken. Daar is de titel soms al voldoende voor. Het betreft de hond van de man. De man die veel meer van de hond houdt dan de auteur, zo lijkt het. De grootste vriend van de hond ziet direct of een hond sneller ademt dan normaal. Ik had -normaal vrolijk kwispelend-weggelaten. Het medeleven voor de man-die-hond-verliest is er. En dat is goed.
Objectief gezien had ik de laatste zin ook weggelaten.

Graag gelezen. Mooi verhaal.
gr.

L.

WritersBlocq · 6 mei 2009 op 10:21

Owww Sjampie, ik verheugde me op een verhaal van jou, zo lekker dat je ook hier weer te lezen bent… en dan krijg je dit 😥 maar ja, hoort erbij hè.
Het rottige van dieren is dat ze doodgaan. Het mooie daarvan is dat ze voor altijd voortleven in dit soort verhalen. Sterkte, en een dikste Paulineknuffel.

Mien · 6 mei 2009 op 13:14

Deze column ligt een beetje als een zware steen op de maag.

[quote]Ze at alles wat ze maar vinden kon, zelfs stenen. Men beweert altijd dat honden op hun bazen gaan lijken. [/quote]

Sterkte met het heengaan van Lisa … ennuhh … ik zou het baasje op steenloos dieet zetten.

Mien

Garuda · 6 mei 2009 op 16:18

Beste Champagne,

je voelt de pijn en verdriet van zowel baasje als hond, zowel als die van jou.

Een mooie ode aan zoals je zelf al zei; een waardig leven.

Deze zinnen deden me veel:

[quote]Hij haalt herinneringen op aan betere tijden en vertelt me dat ze als pup aan de verdrinkingsdood is ontsnapt. De eigenaar had haar – in al zijn goedheid – naar het asiel gebracht, in plaats van haar te verzuipen in een zak met stenen.[/quote]

Honden zijn gewoon te goed van karakter om ze zoiets mee te laten maken. Mijn oprechte deelneming voor het grote verlies.

Groetjes Gary

lisa-marie · 6 mei 2009 op 22:54

Zo ontroerend maar ook zo sterk, kippenvel.

champagne · 7 mei 2009 op 09:35

@ LouisP: ik was op bezoek bij Lisa’s baasje, toen de toestand van Lisa plots erg zorgwekkend werd en ben vervolgens ook mee naar de dierenarts gegaan. Het lijden, het verdriet van haar baasje en het gevecht tegen de tijd, maakte diepe indruk op me. Eenmaal thuis bleef ze in mijn gedachten zitten. Ik moest daar iets mee en dat resulteerde in deze column.

Dank allemaal voor jullie meelevende reacties.

doemaar88 · 7 mei 2009 op 10:32

Goed geschreven, mooi beschreven. Afscheid van huisdieren is bijzonder pijnlijk en dat lees ik hier duidelijk in terug. Brok in mijn keel, prima gedaan!

LouisP · 7 mei 2009 op 18:47

Hoi, C.
niet gemakkelijk, dat reageren op columns.
Lees ik objectief of hou ik rekening met het onderwerp?
Misschien beter om een standaard antwoord te geven.
‘Innige deelneming en veel sterkte’ In dit geval zou dat best passen. Maar eigenlijk wil ik daar voor passen. Natuurlijk vind iedereen het erg als er een levend wezen moet sterven. Of zouden er mensen zijn die een column insturen voor medeleven?
Zou kunnen.
Moeilijk voor mij. Reageren. Gepast reageren.

groet,
Louis

p.s.
ik vind het wel heel erg triestig voor de hond en de kennissen van de hond en wil hun allemaal veel sterkte toewensen.

arta · 7 mei 2009 op 21:06

Pakkend geschreven.
Huisdieren moeten gewoon ook niet dood gaan, bah…

Dees · 7 mei 2009 op 22:58

Kan hier maar heel slecht tegen. Knap geschreven, en inderdaad huisdieren moeten niet doodgaan…

Geef een antwoord