Zo vaak staan normale mensen niet op een weegschaal. Waagschaal zou ik het beter kunnen noemen. Boven een bepaalde leeftijd wordt een weegschaal meer en meer een waagschaal. Ik waag het vandaag toch er weer eens op te gaan staan. Shit. Ik wist dat het veel was. Maar zoveel. 87 Kilo, en nu? Wat wordt de nieuwe aanpak?
Eerst maar eens de batterijen wisselen van de weegschaal. Dat geeft bedenktijd. Ik twijfel sowieso altijd of mijn weegschaal wel het juiste gewicht aangeeft. Het oude beestje waar ik al jaren mijn lijf en leden op meet, puft en zucht zwaar en geeft niet het resultaat, de optelsom, zomaar meteen prijs. Foezelen wil ik ook niet. Soms zegt ‘munne maat’, zo noem ik mijn weegschaal, bij de start ‘0’ en soms zegt ie ‘–:–‘ . Wat moet ik daar nu mee? Dan ga je toch aan alles twijfelen? Als ik vervolgens het vierkante platform (zucht: was mijn vorm maar plat en vierkant) betreed, begint mijn schaal twijfelachtig knipperend, verschillende cijfers uit te spuwen. Alsof ie het niet meteen eens is over de uitslag. De getallen die hij laat zien bewegen ergens tussen 84 en 88. Ongeduldig spring ik op en af het platform. Net zo lang totdat ik een bevredigend gemiddelde ontdek. Met 87 kilo heb ik uiteindelijk vrede. Niet van harte, maar het is wel de uitslag die het meeste voorkomt. Zelfs als ik mijn tenen omhoog krul.
Nu nog even kijken in de langwerpige spiegel van de radiator. Zag ik er maar net zo design uit. Wat zou ik trots zijn. Ik draai een halve slag om. Ai, en profile kan ik voortaan beter maar niet meer lopen. Kortom een aandachtspuntje. Het lijkt wel of mijn buik een enorme dikke boemerang heeft ingeslikt. Zo vreemd heb ik mijn buik er nog nooit aan toe gezien. Vooral de hoek boven de navel baart me grote zorgen. Die is niet natuurlijk. Het ziet er niet uit. Werk aan de winkel.
Op Wikipedia zoek ik eerst naar natuurlijke vormen van de buik. Maar ik vind ze niet. Iedere buik die ik tegenkom is verknipt. Ik besluit de Engelstalige te raadplegen. Die is veel uitgebreider. ‘Belly’ geeft een bijzondere score. En ja hoor. Daar is ie. Mijn boemerangbuik. En profile nog wel. Ik lees de vertaling en huiver. Ik schijn te veel en te hoekig te eten. Er volgt een directe verwijzing voor verdere hulp. Mijn gezonde twijfel bij het doorklikken naar vreemde URL’s, maakt me zenuwachtig. De nood aan informatie en mijn grote nieuwsgierigheid winnen het van de twijfel. Ik klik op de link. Mijn beeldscherm wordt geladen met maaltijdsalades. Kleine, grote, dikke, dunne, groene, rode. Een gevoel van walging overvalt me. Ik begin spontaan te kokhalzen. Dit is niet wat ik zoek. Een leven van maaltijdsalades, dat wil ik niet, dat overleef ik niet.
Ik verman mezelf toch maar. Vervrouwen heeft geen enkele zin. Vermensen ook niet. Verwensen evenmin. Hoe zit het met het vlees? Dat is mijn belangrijkste vraag? Ik sta in de supermarkt en neem willekeurig een maaltijdsalade uit het rek. AH, ik prijs me even gelukkig. Deze bevat kip. Nou ja, kip, reepjes kip. Daar moet ik het mee doen. Het zij zo. Magere kipreepjes en veel groene sla. De reepjes vallen nauwelijks op tussen het groen. Er zit ook maar 50 gram in, lees ik op de verpakking. Ik doe het er mee. Mocht ik nu na het consumeren van een aantal maanden maaltijdsalade een mooi kippenreetje hebben, dan ben ik de man. Hoor je mij niet meer klagen.
Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm
Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2016. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.
9 reacties
NicoleS · 21 juli 2016 op 12:25
Het schijnt dat met mate eten het beste helpt. Alles eten maar minder. En blijvend je eetpatroon veranderen. Tja ik heb er net zoveel moeite mee?. Goede column. Gelachen ook.?
Mien · 22 juli 2016 op 07:13
Thanks. Ik heb het geprobeerd. Met eten van poppenserviesbordjes. Het heeft niet mogen baten.
NicoleS · 22 juli 2016 op 08:51
Ook met gebaksvorkje. Pannen in de keuken laten staan. Dan ga je minder snel terug voor meer.?
Nachtzuster · 21 juli 2016 op 18:14
Nou Mien, de afgelopen jaren ben jij toch redelijk stabiel gebleven qua gewicht. Ikzelf trek altijd mijn buik in op de weegschaal, dat scheelt zo 500 gram. 😉 Leuk dat je eens in het jaar over jouw (gewicht)strijd blijft schrijven.
Mien · 22 juli 2016 op 07:16
Een pondbuikje. Ik ben jaloers. ?
Ga het komend jaar ook mijn buik intrekken.
(Terugt)rekkingsoefeningen om pakweg 10 kilo weg te werken. ?
Esther Suzanna · 21 juli 2016 op 18:20
wist je dat in die kant en klare maaltijdsalades méér caloriën zitten dan in een karbonaadje met broccoli?
Haha, superleuk geschreven. Niet herkenbaar maar a la, wél meegeleefd. Mijn ‘buik’ is ook niet standaard. Ik ga maar eens googlen..
Mien · 22 juli 2016 op 07:18
Thanks. Nu begrijp ik waarom die salades zo zwaar op de maag lagen. Laat je even weten wat de uitslag is? Nee, niet van de grootte. De vorm volstaat.
Snarf · 21 juli 2016 op 23:07
‘Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm’… Niet verkeerd, toch? Zo te lezen ben je wel aan een nieuwe weegschaal toe … de ouwe is een notoire leugenaar.
Mien · 22 juli 2016 op 07:19
Een echt liegebeest ja. Ik noem hem naast ‘munne maat’ ook vaak ‘dumptrump’.