Eenzaamheid is een groot taboe in de samenleving. “Hallo, ik ben alleen en zoek een nieuwe hartsvriendin,” is niet een openingszin om op een willekeurige voorbijganger te gebruiken. Of in een contactadvertentie. Eenzaamheid stoot andere mensen af. Wie wil er nu vrienden zijn met iemand die niemand heeft, zodat die zich geheel aan je vastklampt, elke donderdagmiddag koffie komt drinken en ieder jaar het zeurende middelpunt van jouw verjaardag wordt? In de kleedkamer van de sportschool zit een jonge vrouw. Ze komt altijd alleen. Gladde benen tot aan het plafond, minuscuul sportbroekje, zwarte tanktop, bedekt met lang bruin haar. Het wipneusje met sproeten steekt er tussenuit. Ze groet verlegen, springt op de lopende band en concentreert zich een uur lang op het zweet dat haar lichaam langzamerhand meer laat glimmen. Ben jij de sportschoolkantinekennis die haar na de training aanspreekt en uitnodigt voor een flesje energiedrank?

De bel gaat. Je ziet een mooi silhouet staan en bereid je al voor op de zoveelste deur-aan-deur-verkooptruc om je frisse windenergie aan te smeren. De zongebruinde vrouw glimlacht verlegen naar je, maar ze heeft geen vervelende klapper in haar hand. Ze stelt zich voor als je nieuwe buurvrouw. De derde nieuwe buurvrouw al van dit jaar, waarschijnlijk omdat de woningen zo klein en geluiddoorlatend zijn dat je ze steeds wegjaagt met jouw voorkeur voor klassieke muziek op vliegtuigvolume. Ze schuifelt met haar voeten. Nodig je haar uit om meer te worden dan de buurman van de suikerleenconversaties, of laat je haar staan zodat je zo nu en dan vluchtig naar binnen kan gluren als je voorbij haar raam loopt?

Je zit op het puntje van je stoel. Over drie minuten mag je deze kantoorhel verlaten om met je collega’s een wedstrijd uitklokken te houden en als een speer door te lopen naar de kroeg. Iedere keer heb je het gevoel dat je iemand mist. Eduard niet, hij gaat altijd direct naar zijn vrouw en kinderen. Isabel ook niet, zij moet haar jongste zoon snel naar de voetbaltraining brengen. Annet ook niet, zij vindt het wel genoeg om de hele werkdag met haar collega’s op kantoor te zitten, laat staan nog een extra borreluur. Dan zie je haar. Marloes. Wat doet zij eigenlijk om 5 uur? Zal je haar eens meevragen vandaag voor de woensdagbreektdeweekborrel?

Het is zo makkelijk om eenzaam te worden. Verhuizen naar een nieuwe omgeving, ver uit de buurt van iedereen waarmee je op school hebt gezeten, je bijbaantjes hebt gehad en je familie waarmee je bent opgegroeid. In de nieuwe stad is alles individueel ingericht. Sportscholen in plaats van sportclubs, vrijblijvende collega’s in plaats van klasgenoten met een gezamenlijk doel, geen vaste kroeg waar je alleen naartoe kan gaan omdat je vrienden er toch wel zitten. Activiteiten zijn of op individuen of op bestaande groepen gericht, waardoor er als nieuweling beperkte mogelijkheden zijn om het bestaande sociale leven je eigen te maken.

Het zou zoveel makkelijker zijn als mensen in de omgeving er eens op letten. Geef eens extra aandacht aan die stille collega, betrek een vaste bezoeker van de sportschool bij het gesprek, sta open voor de signalen en probeer eens contact te maken. Het is niet makkelijk om eenzaamheid te doorbreken. Maar iedereen kan een ander over die drempel helpen en bij een groep betrekken voor een ontdekkingsreis naar elkaars persoonlijkheid en nieuwe, hechte vriendschappen. Eenzaamheid is niet altijd een keuze. Niemand hoeft alleen te zijn.

Categorieën: Maatschappij

14 reacties

Prlwytskovsky · 30 mei 2009 op 12:07

Eenzaam hoeft een mens zich nooit te voelen: er is altijd wel iemand die aan hem denkt. 😉

Mooie eyeopener, Neus.

LouisP · 30 mei 2009 op 12:25

Neuskl.

dat is zo typisch bij jouw stukjes, altijd zo verstandig!
Wat Prwylt. zegt klopt. Als je weet dat er iemand aan je denkt geeft dat al zoveel meer.
‘t is weer mooi geschreven. Alleen die laatste alinea. tja..ik heb hem toch maar gelezen.
gr.
L.

SIMBA · 30 mei 2009 op 12:28

Mooi stukje Neus! Chronisch ziek zijn brengt ook eenzaamheid…

WritersBlocq · 30 mei 2009 op 17:04

Hoooooiiiii NK’tje!

Lekker korter stukkie deze keer, perfect.
Toch heb ik wat op- en aanmerkingen:
De 3e alinea vind ik nogal pfff, vermoeiend lezen eerlijk gezegd. Alsof ie heel leuk moet zijn, of heel vlot, of juist übergrappig ofzo. Minder was meer geweest, vind ik.

[quote]Je ziet een mooi silhouet staan en bereid je al voor[/quote]met een t’tje achter bereid bereik je nog meer 🙂

En leg nou je 1e alinea eens na je laatste. In je 1e stel je iets heel duidelijk. Dat vind ik ook herkenbaar. In je laatste ga je compleet contra. Leg je het probleem van de eenzaamheid van iemand op de schouders van de maatschappij. Maar we wíllen helemaal geen eenzame vastklampers aan ons hechten! En je uitsmijter (laatste 2 zinnen) kloppen niet. Eenzaamheid is niet altijd een keuze nee, maar ‘niemand hoeft alleen te zijn’ vind ik nergens op slaan. Wat bedoel je met ‘alleen zijn’, geen partner hebben, geen vrienden, geen familie meer, geen huisdieren, geen werk? Gooi maar op NK, ben benieuwd!

Groetje, Pau’tje

arta · 30 mei 2009 op 19:54

Tja, je zet dit even lekker neer, dat zeker. Aan de gebrek-aan-mensen-om-je-heen-eenzaamheid is inderdaad wat te doen, maar: Hoe herken je eenzaamheid? Meestal is het ook voor de eenzamen een taboe en ziet een buitenstaander het niet aan de buitenkant. En dan heb je nog de mensen met bergen vrienden, gezin, alles erop en er aan, die toch eenzaam zijn, puur doordat ze zich bijv niet begrepen voelen… Ik zal nooit in mijn leven iemand aanspreken, omdat hij/zij er eenzaam of zielig uit ziet. Dat vind ik niet eerlijk. Ik ouwehoer gewoon met alles wat om me heen rondwandelt, man, vrouw, kind, konijn, jong, oud, eenzaam of niet eenzaam…

Anne · 30 mei 2009 op 21:23

Ik vind het een mooi stukje. En de rol van de omgeving is veel groter dan we ons realiseren, dat heb je prima aangekaart. Het dubbele van onze (individuele) weerzin tegen die zieligheid, wellicht ontstaan vanuit die “recht van de sterkste” maatschappij die ons allemaal, onderhuids instrueert om afschuw en angst te voelen ten opzichte van “loosers”, tegenover wat dat oplevert aan des te meer zielige gevallen. Een neerwaarste spiraal.
Ik vind Arta’s reactie, en wat er daarbij spreekt uit haar persoonlijkheid, ontzettend roerend, en rakend. Ogen dicht inderdaad, en gewoon betrekken. Niet alleen jezelf bij anderen, maar ook anderen bij jou.

lisa-marie · 31 mei 2009 op 11:21

De alleenzaamheid komt goed en duidelijk naar voren.

doemaar88 · 1 juni 2009 op 08:54

De titel is erg mooi, het stuk dat volgt net zo. Goed geschreven Neus, stof tot nadenken, en fijn om in gedachten te houden dat er altijd wel iemand aan je denkt 😉

champagne · 1 juni 2009 op 11:01

Tja, aardig thema en het geeft ook wel stof tot nadenken. Maar ik vind het tegelijkertijd wat belerend en dat stoort me een beetje, merk ik.

Neuskleuter · 1 juni 2009 op 18:57

WB, bedankt voor de sterke kritiek. Ik was ‘t t’je al vergeten. :oeps: De omkering van alinea’s zou ook wel mooi kunnen werken inderdaad, daar had ik nog niet naar gekeken.

Het klopt dat het vaak niet van de buitenkant zichtbaar is of iemand eenzaam is of niet. De ‘loosers’ zijn nog enigszins herkenbaar, maar de uitdrukking dat het eenzaam aan de top kan zijn, is er ook niet voor niets.

Als er meer mensen zoals Arta zouden zijn, zouden waarschijnlijk minder mensen eenzaam zijn 😉

Het gaat er hier vooral om dat er verschillende mogelijkheden voor nieuwe contacten zijn. Zie je de mogelijkheden, wil je daarop ingaan? Sta je ervoor open, of sluit je jezelf af, of juist anderen? Eenzaamheid zit in een klein hoekje. Of ongeluk. Het is er, het is een taboe, maar het hoeft niet zo te zijn.

Enneuh, Champagne: ik zie het belerende vingertje ook inderdaad. Ik ga er wat meer mee doen.

Bedankt voor de reacties!

Ma3anne · 1 juni 2009 op 20:28

Wat me vaak opvalt in jouw stukjes, is, dat je interessante thema’s aanboort, maar jezelf buiten schot laat. Je bent de observator, niet de ervaringsdeskundige. Ook hier weer. Je schrijft lekker vlot, maar dat werkt in dit geval – en ook vaker – ‘zelfverhullend'(lekker veilig), generaliserend en belerend.

Er zijn eenzamen, er zijn hulpvaardigen, er zijn mensen die aan eenzaamheid van anderen voorbij gaan. Maar wie is Neus nou in dit verhaal? Ken je eenzaamheid enkel van zien of horen zeggen? Lijkt me sterk.

Van mij mag je dichter bij jezelf blijven in je stukjes. Algemeenheden gaan uiteindelijk altijd mank.

Mien · 2 juni 2009 op 09:04

Mooie titel.
15 miljoen mensen op een kluitje.
Onvermijdelijk dat iemand aan je denkt.
Hunkering in alleenzaamheid mooi gevat.

Mien

Mup · 2 juni 2009 op 13:41

Zeker even een stuk om over na te denken, maar door ‘schade en schande’ soms wijzer geworden, met de nadruk op soms, is mijn drempeltje wel wat verhoogd,

Groet Mup

Dees · 2 juni 2009 op 17:38

Tja, je bedoeling is natuurlijk goed. Maar eenzaamheid is niet alleen gerelateerd aan gezelschap of gebrek eraan. Probeer maar eens een relationship gone sour. Phew, eenzaamheid. Verder sluit ik me aan bij Ma3. Sommige van jouw stukjes winnen veel aan kracht door de buitenspel staande observator uit te hangen, maar een onderwerp als dit vraagt om een meer persoonlijke benadering.

Van je laatste alinea krijg ik ook die beleerillingen en van Arta’s reactie word ik weer gecompenseerd blij.

Volgende keer beter, wmb.

Geef een antwoord