‘Jij speelt ook maar weinig!’ zegt de kat tegen de hond, die zichtbaar geniet van zijn rust.
‘Neem jij het leven altijd zo serieus?’ miauwt ze verder.
De hond gromt wat en doezelt lekker door. Althans hij doet een poging.
‘We komen nooit echt tot elkaar, hè? Ook al kunnen we samen geweldig spelen. We zijn gewoon geheel verschillend’ vervolgt ze, terwijl ze doet alsof ze al haar aandacht nodig heeft bij het wassen, het mooi maken van haarzelf. De hond heeft nu echt het gevoel dat zijn slaapje hem misgund wordt, dus met een diepe zucht kijkt hij nog maar eens op naar het temperamentvolle poesje. ‘Waar wil je heen?’ vraagt hij met een diepe frons en wacht af.
‘Misschien naar buiten’ repliceert ze. ‘Naar de natuur; iets leuks doen!’
‘Ik ben al zo vaak buiten, ik ben blij dat ik eens even niets hoef op dit moment’ zegt hij vermoeid.

De kat gooit het over een andere boeg. Ze slaat haar pootje uit en tikt hem aan. Op die manier probeert ze hem uit de tent te lokken om het spel mee te spelen. De hond weert het pootje af door snel zijn kop af te draaien en is het nu een beetje zat.
‘Wat is eigenlijk jouw filosofie betreffende jouw leven?’
Ze reageert in eerste instantie een beetje geschrokken op de plotselinge wending die deze conversatie blijkt te gaan nemen en deinst een beetje achteruit. Ze herstelt zich snel.
‘Mijn filosofie? Lol maken, leven bij de dag, genieten van alles wat beweegt en van de natuur. Af en toe geknuffeld worden, lekker eten, drinken en slapen wanneer er niets meer te spelen valt en niet te vergeten: uiteraard groeien..’ Ze zegt het resoluut, er is geen speld meer tussen te krijgen. Ze eindigt met een wedervraag: ‘en hoe zit dat dan bij jou en jouw soortgenoten?’

De hond denkt eens diep na, kijkt even naar boven en zegt: ‘vrijheid, rust, af en toe een loops teefje dekken, niet teveel praten over dingen, kortom mijn dagelijkse dingen die mijn leven structuur en vorm geven, hmmm… gewoon niet te moeilijk!’

De kat trekt een grimas en besluit met ‘zoals ik eerder al zei, we komen nooit echt tot elkaar. Ook al kunnen we samen geweldig spelen. We zijn gewoon geheel verschillend en dat zal wel altijd zo blijven. Maar toch vind ik je heel leuk en misschien juist daaròm vechten we nèt zo vaak samen als dat we samen spelen’.
De hond vindt dat dit weer allemaal veel te ver gaat en is te moe om hierover na te denken.

Zonder terug te ‘blaffen’ draait hij zich nog eens om en zegt: ‘schat, ik wil nu slapen. Zullen we proberen eens niet als kat en hond te leven en morgen een poging doen tot een goed gesprek over onze problemen als twee volwassenen?’ Terwijl hij dit zegt, draait hij zich om, strekt zijn arm en doet het licht uit. Solitair als ze gewend is te zijn, spint zij zichzelf een weg naar de eenzame duisternis.

Categorieën: Mannen & Vrouwen

14 reacties

sally · 5 juli 2004 op 18:00

En zo gaat het!
Heel veel katjes zoeken opnieuw het avontuur.
i.p.v. als kat en hond te blijven voortkrabbelen.
Terwijl hij zich nog eens omdraaid….
Heel mooi verhaal.
Sally

Li · 5 juli 2004 op 18:34

Tja, katten komen van Venus en honden van Mars 😉

Knap geschreven 🙂

Dees · 5 juli 2004 op 19:41

[quote]Solitair als ze gewend is te zijn, spint zij zichzelf een weg naar de eenzame duisternis.[/quote]

Van die zin word ik meteen verdrietig 🙁

En doe mij maar een kattige hond…

pepe · 5 juli 2004 op 19:57

[quote]’Mijn filosofie? Lol maken, leven bij de dag, genieten van alles wat beweegt en van de natuur. Af en toe geknuffeld worden, lekker eten, drinken [/quote]

hmm dit klinkt niet verkeerd!
heel leuk geschreven:-)

Mosje · 5 juli 2004 op 20:50

Heel origineel bedacht Irma, zeer knap verhaaltje!!

Mag ik je overigens wel verzoeken niet erg veel meer van onze relatie wereldkundig te maken? Vind het wel mooi zo.
:red:

Louise · 5 juli 2004 op 21:42

Hoe kóm je erop?!

[quote]kortom mijn dagelijkse dingen die mijn leven structuur en vorm geven, hmmm… gewoon niet te moeilijk!'[/quote]

Weet je dat ik het gewoon voor me zag; zo’n lui hondje, bijna uit zijn mand druppelend van het ontspannen zijn en dan lekker loom en sloom zo’n interessante zin uitbrengen…

heel erg leuk!

Ma3anne · 5 juli 2004 op 21:47

De essentie geraakt van ‘het grote misverstand’ tussen mannen en vrouwen. Schitterend!

Shitonya · 6 juli 2004 op 02:09

Leuk verhaal 🙂

Maar het leest niet altijd even prettig, steeds die overdreven extreem ABN, zoals : “misgund, converstaie, grimas, solitair”
Soms lijkt het alsof het een “pre” is om zo politiek correct te schrijven, om alle simpele woorden van normale burgers om te zetten in een taal van extreme kakkers, die van elk normaal woord al een deftig woord maken, zo duidelijk en mooi maken als maar kan. Geen gesprek, maar conversatie. Geen grijns, maar grimas, geen wc maar toilet, geen pissen maar urineren, geen harses maar hoofd, geen bellen maar telefoneren en ga zo maar door.

Ik zeg niet dat het fout is, ik vind het alleen wat overdreven om zo veel te veranderen. Wat vroeger normaal was, is nu boerenlul taal, asociaal, puberaal of grof en mensen proberen steeds deftiger ABN’s te praten, kijk maar in de politiek.
Een uitspraak als “ik ben zo bezopen” is “ik heb te diep in het glaasje gekeken” …*zucht* soms wordt ik er zo moe van.

Dit was niet echt kritiek op je column, eerder kritiek op de wereld, dus vat het niet te persoonlijk op, want je column was qua verhaal top 🙂

Ma3anne · 6 juli 2004 op 11:01

Je kunt het ook omdraaien, Shitonya. Door taalvervlakking wordt de woordenschat van jongeren steeds kleiner.

Zelf heb ik vroeger op school geleerd, dat het gebruik van ‘moeilijke’ woorden (lees: leenwoorden) zoveel mogelijk vermeden dient te worden in een Nederlandse tekst. Beetje ouderwets misschien, maar ik houd me daar nog steeds zo veel mogelijk aan. Maar woorden als ‘misgund’ en ‘grimas’ zijn gewoon Nederlands, hoor.

Shitonya · 6 juli 2004 op 12:50

Ik spreek niet zo zeer alleen over de jongeren. Maar over normaal Nederlands, dat je op straat hoort.
Een voorbeeldje: “M’n fiets ligt weer eens in puin” daar maken sommige mensen dan van “mijn fiets functioneert niet naar behoren”
En zo kan ik nog wel duizenden voorbeelden noemen. Waarom schrijven mensen zo overdreven “beleefd” en “keurig”, vraag ik mij wel eens af. Niet voor henzelf in ieder geval, want anders zouden ze wel “normaal” schrijven zonder versiering van deftige woorden of uitspraken. Misschien kom volwassener over te komen? Alhoewel dat een belachelijke reden is, alsof je door middel van je tekst je leeftijd en kennis van de Nederlandse taal moet bewijzen.

Misschien om interessant over te komen, als iemand die vroeger de hele tijd wakker is geweest tijdens zijn lessen Nederlands of iemand die Balkenende als idool heeft.
Politiek bijvoorbeeld, ze kunnen 1 simpel woord vertellen in zin van 20 woorden. Ze hebben voor 1 simpel woord wel 20 synoniemen.

Maar goed, ik dwaal weer af, het enige wat ik nog kwijt wilde is dat mij al die hocus pocus met taal niet zo aanspreekt, dus ik zal wel nooit in de politiek komen ^_^ Liever nog een levenslange puber die iedereen begrijpt dan een getrainde aap die bijna niemand verstaat.

Ma3anne · 6 juli 2004 op 13:29

[quote]Maar over normaal Nederlands, dat je op straat hoort. [/quote]

Wat is normaal? Dat is, wat jij als je omgangstaal ziet en dat hangt af de omgeving waar je bent en van de mensen waartussen je je bevindt. Als je je ergert aan taalgebruik van anderen en dat ‘raar’ vindt, vertel je meer over jezelf dan over die ander.

Per streek, per groep verschilt het taalgebruik.

Normale taal bestaat dus niet, maar wel correct Nederlands. ABN is al jaren geleden afgeschaft overigens.

Sorry Irma, Shitonya en ik zijn even als kat en hond aan het discussiëren bij jouw column! Waar ben je trouwens? Lang niet gezien of gehoord!

Groetjes,
juf Puntmuts.

rrobin · 6 juli 2004 op 17:11

@Ma3anne;
[quote]Door taalvervlakking wordt de woordenschat van jongeren steeds kleiner.[/quote]
U doelt op chattaal en neotaal? Heet dat niet taalvernieuwing in plaats van taalvervlakking? 😀

[quote]
Zelf heb ik vroeger op school geleerd, dat het gebruik van ‘moeilijke’ woorden (lees: leenwoorden) zoveel mogelijk vermeden dient te worden in een Nederlandse tekst. [/quote]
Leenwoorden waren tijdens mijn schooltijd barbarismen. Een “moeilijk” woord was iets waar je de Van Dale voor nodig had. Hoezo, taalvervlakking? 😉

@Irma;
“Pedigree, aanbevolen door topfokkers” 😀

Shitonya · 6 juli 2004 op 20:03

Wat ik onder normaal versta is gewoon tja… het Nederlands dat je op de basisschool leert zeg maar. Simpel maar toch duidelijk dat iedereen kan begrijpen zonder er een woordenboek bij te halen.

Als ik mij erger aan een soort taalgebruik van iemand, dat niet vaak voorkomt, althans niet in het echt, geen schrijfvorm, dan zegt het misschien iets over mij, dat ik me bijvoorbeeld snel erger. Maar ook wel wat over degene of hetgeen waar ik mij aan erger.

Mensen schrijven meestal zoals anderen het graag zien. Mensen passen zich aan de normen van schrijven. Zonder al die deftige mooie woorden wordt al gauw iets slecht gevonden, omdat het andere niet goed of mooi of beleefd overkomt.
Ik zeg niet dat ik me echt dooderger aan overdreven “deftig” taalgebruik, maar gewoon iets minder, iets simpeler zou toch ook goed kunnen? Dan kun je het net zo goed begrijpen, en voor de “simpele” burger ook ^_^

viking · 7 juli 2004 op 08:15

In ons huis zijn de katten duidelijk de baas maar de honden hebben er wel vrede mee

Geef een antwoord